Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ

Πρώτα, τα χέρια του -γυναίκας. Απαλότερα απʼ τα δικά μου,
με μαργαριταρένια νύχια σαν όστρακα της Γαλιλαίας.
Ράθυμα χέρια. Χέρια εκστρατείας που χειροκροτούν για σταφύλια.
Η ωχρότητά τους, άγγιγμα σκώρου μʼ έκανε να οπισθοχωρώ. Ο Πόντιος.

Λαχταρούσα τη Ρώμη, την πατρίδα, κάποιον άλλο. Όταν ο Ναζωραίος
έμπαινε στην Ιερουσαλήμ, η υπηρέτριά μου κι εγώ, νεκρές από πλήξη,
μεταμφιεσμένες, ξεφύγαμε κι ενωθήκαμε με το έξαλλο πλήθος.
Σκόνταψα, έπιασα το χαλινάρι ενός όνου, κοίταξα ψηλά

και τον αντίκρισα. Το πρόσωπό του; Άσχημο. Προικισμένο.
Με κοίταξε. Εννοώ κοίταξε εμένα. Ο Θεός μου.
Τα μάτια του ήταν μάτια να πεθάνεις με. Μετά έφυγε,
οι τραχείς άνδρες του άνοιγαν με τους ώμους το δρόμο προς τις πύλες.

Τη νύχτα πριν τη δίκη του, τον ονειρεύτηκα.
Τα μελαχρινά του χέρια μʼ άγγιξαν. Τότε πόνεσε.
Μετά αίμα. Είδα ότι κάθε σκληρή παλάμη ήταν σουβλισμένη
απʼ ένα καρφί. Ξύπνησα ιδρωμένη, σεξουαλική, τρομοκρατημένη.

Άφησέ τον ήσυχο. Έστειλα ένα προειδοποιητικό μήνυμα, μετά ντύθηκα γρήγορα.
Όταν έφτασα, ο Ναζωραίος είχε στεφθεί μʼ αγκάθια.
Το πλήθος γάβγιζε για τον Βαρραβά. Ο Πιλάτος με είδε,
κοιτάζοντας αλλού, προσεχτικά σήκωσε τα μανίκια του

και αργά έπλυνε τα άχρηστα, αρωματισμένα χέρια του.
Αρπάξανε τον προφήτη τότε και τον έσυραν έξω,
ψηλά στον Τόπο των Κρανίων. Η υπηρέτριά μου ξέρει τα υπόλοιπα.
Ήταν Θεός; Φυσικά όχι. Ο Πιλάτος πίστευε πως ήταν.

ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ

Βρωμοκοπάει κάτουρο
Κι η αγωνία του ουρανού φτάνει ώς εδώ
Διαθλασμένη στις σκολιές οδούς
Τοπωνυμίων

Έκπτωτοι σέρνονται
Εκεί όπου πατάνε
Σαν για νʼαγιάζουν
Όχι τα πέλματα, μα ό,τι βρέθηκε
Κάτω απʼ το βάρος τους

Σώματα δηλαδή
Όσα τα βάρη κράτησαν και βάστηξαν
Άλλων σωμάτων πάλι –
Απʼ τα ανθρώπινα

Ελλάδα Βλέφαρα Κλειστά

για τον Θανάση

λατινική αμερική, άγριες συμμορίες
κάτι από το σεβασμό του “παρουσιάστε”
έχουν οι αποκεφαλισμένοι
μ’ όλα τα όπλα προσεκτικά βαλμένα δίπλα τους
και μέρες από φτώχεια στις ελπίδες
κρατάνε επίμονα τα βλέφαρα κλειστά
λατινική αμερική, άγριες συμμορίες
ήπειρος, θεσσαλία, πελοπόννησος
ο ένας λέει ετοιμάζεται να κλείσει
ο άλλος είναι ευτυχισμένος από καταστροφή
τι να γυρεύεις έρωτες αυτά τα χρόνια
θέλει να κλαις χωρίς να νοιάζεσαι
άμα σε βλέπει ο ξένος
ή να μην κλαις καθόλου
γιατί το αίμα μέσα σου περίσσεψε…
Να δούμε την Ελλάδα που ετοιμάζετε
έτσι καλύτερα, με βλέφαρα κλειστά,
αλλά οι τραπεζίτες – μέσα κι έξω-
δε θα βρούν
ούτε ένα φράγκο μες στις τσέπες μας.

Εγκατάλειψη

1

Τίποτα πια δεν ταράζει τη σιωπή της εγκατάλειψης. Τα σύννεφα ταξιδεύουν πάνω από τις σκούρες πανάρχαιες κορφές των δέντρων και καθρεφτίζονται στα γαλαζοπράσινα νερά της λίμνης που μοιάζει με άβυσσο. Βυθισμένη σε πένθιμη αφοσίωση, η ακίνητη επιφάνειά της ηρεμεί – μέρα νύχτα.
Στο κέντρο της σιωπηλής λίμνης υψώνεται ένα κάστρο ως τα σύννεφα, με τους αιχμηρούς, φθαρμένους πύργους και τις σκεπές του. Οι μαύρες ρωγμές του περιβόλου του είναι γεμάτες αγριόχορτα, και στα στρογγυλά παράθυρα πάλλεται το φως του ήλιου. Περιστέρια πετούν κάτω στις σκοτεινές αυλές, ψάχνοντας για κρυψώνες στους ερειπωμένους τοίχους.
Μοιάζουν κάτι πάντα να φοβούνται, γιατί πετάνε δειλά και βιαστικά ως τα παράθυρα. Κάτω στην αυλή στάζει η κρήνη ήρεμα και όμορφα. Τα διψασμένα περιστέρια πίνουν ξανά και ξανά από τη μπρούντζινη λεκάνη της.
Μες στους στενούς, σκονισμένους διαδρόμους του κάστρου, κάποιες στιγμές πλανιέται μια ζεστή ανάσα που κάνει τις νυχτερίδες να φτερουγίζουν τρομαγμένες.
Όμως τίποτα άλλο δεν ταράζει τη βαθιά σιωπή.
Τα δωμάτια είναι όλα μαύρα απʼ τη σκόνη. Ψηλοτάβανα και γυμνά και κρύα και γεμάτα με νεκρά αντικείμενα.
Μέσα από τα τυφλά παράθυρα φτάνει που και που μια απειροελάχιστη φωτεινή αχτίδα που την καταπίνει το σκοτάδι. Εδώ βρίσκεται το νεκρό παρελθόν.
Το παρελθόν που έγινε το απολίθωμα ενός μαδημένου τριαντάφυλλου. Ο χρόνος δεν λογαριάζει την απουσία του.
Και όλα τα διαπερνά η σιωπή της εγκατάλειψης.

ΑΓΡΙΟ ΠΟΤΑΜΙ

Και πού να

βρίσκεσαι

τώρα μητέρα

που τα σκυλιά

αλυχτούν

και κατεβαίνει

άγριο ποτάμι

στον ύπνο σου.

Τώρα που δε

μου μεταφράζεις

τις κινήσεις

αρχαία γλώσσα

αναμασάς.

Από καιρό

νοικιάζεις άλλο

σπίτι

τρέχουνε τα

υδραυλικά

και στα πατώματα

ενταφιάζουνε

οι ώρες

βυζαντινά φορέματα

πορφύρες αίμα

τρίβονται στο

χώμα

τόσες οδύνες

ξεχασμένες,

τόση βροχή.

Δεκέμβριος 2009.