ΠOIHMATA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

< < Κόσμε θαμπωμένε ,Κόσμε ζαλισμένε >>

1

Όλες οι ευτυχισμένες γυναίκες
Ξαναβρήκαν τον άντρα τους .
Κατεβαίνει από τον ήλιο
Τόση τους φέρνει ζεστασιά .
Γελάει και γλυκά καλημερίζει
Πριν αγκαλιάσει την αγαπημένη του .

2

Είναι όμορφο το στήθος σου και φουσκωμένο
Γυναίκα μου , είσαι πάλι κοντά μου όπως παλιά .
Δεν είμαι πια με κείνον με κείνον και με κείνον
Κρατώντας το ντουφέκι και έναν ντενεκέ .

3

Όλοι οι σύντροφοι του κόσμου ,
Και οι φίλοι μου
Δεν αξίζουν όσο αξίζει η καλή μου
Γύρω από το τραπέζι
Μαζί με τα παιδιά μου .

4

Μου χρειάζεται μια φιλενάδα
Μια παρθένα φιλενάδα ,
Μια παρθένα μʼ ένα φόρεμα ελαφρύ .

5

Όλος ο ανθός των φρούτων φωτίζει τον κήπο μου
Τα δέντρα της ομορφιάς και τα οπωροφόρα .
Και δουλεύω και είμαι μόνος μες στον κήπο μου ,
Και ο ήλιος καίει μες στα χέρια μου σαν σκοτεινή φωτιά .

Οι νέοι επερχόμενοι καιροί
Κατάστρεψαν πίσω τους το δρόμο που τους έφερε ως εδώ
Ήρθαν λοιπόν και θα παραμείνουν
Είναι ασύδοτοι
Είναι το μη φυσικό που υπερτερεί του φυσικού
Το συντρίβει
Όμως εσείς τους υποδέχεστε ηδονικά
Με πανηγύρια
Πώς μπορούν οι εφιάλτες να σας κάνουν
Τόσο ευτυχισμένους
Τόσο αδιάφορους για το μέγα Ερώτημα

Έχετε πεθάνει πριν το θάνατό σας
Αυτόκτονοι
Βρυκόλακες διψασμένοι όχι για αίμα
Αλλά για δόξα
Αγγίζετε με ματαιοδοξία κι ανίερα χέρια
Τα ιερά και τα όσια
Μου νεύετε να έρθω μαζί σας όλο αβρότητα
Μα πώς μπορώ να ανασάνω εγώ
Με το υπογάστριο;

ΤΖΟΓΟΣ

Σκέψεις για σένα ραντίζουν τη σκέψη μου.

Σταγόνες μαύρες πέφτουν από την κόψη του ξίφους

Του κεραυνού. Λευκά χαρτιά σκορπίζουν

Μαύρες και κόκκινες διφορούμενες

Κούπες και μπαστούνια. Ο θάνατος με προσπερνά

Κάθε μέρα και ψεκάζει στα μαλλιά μου

Τα ισχυρά του χημικά. Οι χτύποι

Του ρολογιού αλλάζουν φωνή και προφέρουν τʼ όνομα σου.

Τι έδεσμα είναι η ζωή, με το

Σπασμένο της ποτήρι και τα ξινά σταφύλια.

Τα στήθη σου έρχονται στο μυαλό μου

Που μυρίζουν αμυγδαλωτά.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Στην εγκυκλοπαίδεια

Υπάρχουν αλήθειες που δεν μπορείς να βελτιώσεις.

Όπως: «Η κλειτορίδα συναντάται

Σε όλα τα θηλαστικά. Σε μερικές περιπτώσεις, όπως

Στην θηλυκή ύαινα, είναι πολύ

Μεγάλη».

SEVENTEEN ELEGIES FOR SAIT SELIM HALMAN

1

Life bounced away from you
like a lost ball,
taking its mystery
where you knew
it would have to end
anyway.

The world no longer consists
of redeeming mists,
it is but dark dough
of the unknown.

2

On crossroads that lead to four sides of despair
I stand like a tree trunk
summoning in vain the angel with my sap.

I do not know with whom I would want to await the dawn:
with those who cry or with those who sing?
For those who cry will slowly console themselves
and those who sing will tire of their song.

3

I was not blessed to witness
the best years of your manliness.
Your children I shall never dandle on my knees.
And the stories I prepared for them a long time ago
I shall tell weeping to the stars
which now explain you.

4

Noon and midnight
point to this non-existing I of ours –
the touching drama of mutuality
and having no one to flee from.

A Thing of Beauty (Endymion)

A thing of beauty is a joy for ever:
Its lovliness increases; it will never
Pass into nothingness; but still will keep
A bower quiet for us, and a sleep
Full of sweet dreams, and health, and quiet breathing.
Therefore, on every morrow, are we wreathing
A flowery band to bind us to the earth,
Spite of despondence, of the inhuman dearth
Of noble natures, of the gloomy days,
Of all the unhealthy and o’er-darkn’d ways
Made for our searching: yes, in spite of all,
Some shape of beauty moves away the pall
From our dark spirits. Such the sun, the moon,
Trees old and young, sprouting a shady boon
For simple sheep; and such are daffodils
With the green world they live in; and clear rills
That for themselves a cooling covert make
‘Gainst the hot season; the mid-forest brake,
Rich with a sprinkling of fair musk-rose blooms:
And such too is the grandeur of the dooms
We have imagined for the mighty dead;
An endless fountain of immortal drink,
Pouring unto us from the heaven’s brink.