ΤΟΠΙΟ
Στον αγνοούμενο

Εκεί θα σ’ εκτελέσουν πάλι,
που θα ’βρει η Άνοιξη
αυτούς που την προσμέναν
με βάγια ελιάς και ροδοδάφνες ροδαλές.
Θα ’χει η αυγή με τριαντάφυλλα
τους δρόμους της στολίσει
κι ο ήλιος θα γυρέψει από δυο νέα παιδιά
να βάψουν άλικες τις κίτρινες κοιλάδες
και να γιομίσουν με στεφάνια τις πλαγιές.

Εκεί θα σ’ ανταμώσω πάλι,
που θα ’ρθει η Άνοιξη να βάψει
με της ίριδας τα χρώματα
ό, τι σε κείνο το τοπίο
ο θάνατος χρωμάτισε μαβί.

ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ

Το χάραμα, όταν ξεψυχούσα
Το μισό στήθος γελούσε.
Τώρα, είπα, όλα πάνε πρίμα!
Το καράβι στη ρότα
Οι δουλειές θαυμάσια…

Και πώς θα φαίνομαι!
Σοβαρότατος στο φέρετρο.

ΓΛΥΚΑΝΙΣΟΣ

Μια νέα συνταγή μαγειρέματος θα ακολουθήσω
πρώτα να τσιγαρίσω πορτοκάλι με λεμονανθούς
μετά να κόψω την καρδιά κομμάτια σε κύβους
από αίμα θα πάρω άμεσα το μπλε
βασιλικό και δυόσμο να δροσίσω τα μέλη μου

Ο χασάπικος του Λευτέρη
Στον Λευτέρη Παπαδόπουλο
Αθηνα 17/11/04
Πήρες τα μεράκια , τα σεκλέτια του κοσμάκη
σε κλωστή τα πέρασες , σατέν διπλοστριφτή
κομπολόϊ τάʼφτιαξες και μʼένα ταξιμάκι
μας ψιλομπεγλέρισες , στα χέρια στοχαστή.
Μάζεψες αναστεναγμούς , ενός λαού σκυφτού
σε φωνόγραφο παλιό , έβαλες γιά νʼακούσει
και όπως αφουγκραζότανε , τις ρίμες του καημού
μολυβδοκονδυλιές ζεστές , του χάρισες τσαούση.

Μόλις ακούσω δυό στροφές
ξέρω σε λεν Λευτέρη
και μʼότι μούʼλλειψε πολύ
του λογισμού σου η κεντησιά
αρχίζει νταραβέρι.
Μόλις ακούσω δυό στροφές
ξέρω σε λεν Λευτέρη
και όσα μου έκλεψε η ζωή
του στοχασμού σου η βελονιά
πίσω θε να μου φέρει.

Όνειρα φτωχογειτονιάς και άλλες λιμές χαρές
φωτογραφία ασπρόμαυρη , ετράβηξες μιά στάση
μεγέθυνση την έκανες και χίλιες προσμονές
και των σπιτιών μας στόλισες , παλιό εικονοστάσι.

 
Αθήνα

Αθήνα, σου στέλνω αυτό το τραγούδι
γιατί τα τραγούδια σου πάλιωσαν πια
παιάνες και ύμνους δεν ξέρω να γράφω
μα ούτε καντάδες όπως παλιά.

Αθήνα παλαίστρα, θεών πασαρέλα
πλατεία θεάτρου, παλιά αγορά
Αθήνα μπουκάλι της μπίρας σπασμένο
ουρά και βλαστήμια, του νότου σκιά.

Αθήνα, Αθήνα…
Πάνε, χαθήκανε οι εραστές σου
στερέψαν τα μύρα, τέρμα οι βεγγέρες
το χρώμα σου ψάξε σε φιλμ άσπρο μαύρο
καίνε, κοχλάζουνε τώρα οι μέρες.

Αθήνα του σκύλου ο κόπρος κι ο βίος
οι κόρνες φωλιάζουν στους κάδους σαν όρνια
κι εσύ λεβαντίνα, βαμμένη πατρόνα
βολτάρεις πιωμένη, λουσμένη κολόνια.

Αθήνα σεντόνι λευκό, γαριασμένο
μάρμαρο, δόξα, στεφάνι και τάφε
τσίκνα, τσιμέντο, ποτάμι θαμμένο
για πάρε χαρτί και μολύβι και γράφε.

(Ακανθος ” Figure sombre et ironique” ( ακουαρέλα σε χαρτί 42Χ56 cm)

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΥ

Το φώς.. αυτό το φώς

εμονικά

σε σπρώχνει.

Σου βρήκα τόσα ονόματα

που δε θα ξεχάσω ποτέ.

Ο κατεστραμένος χρησμός

αναζητά το Μάντη στα σκουπίδια

της Αθήνας.

Και οι κανόνες του ωραίου

στιβαγμένοι στα κιβώτια της μετακόμισης.

Που πάς

χωρίς εσένα;

Μέρες της απαγόρευσης.

της άσκοπης υποταγής,

Το χέρι δεξιοτεχνικά

σχηματίζει το πρέπει

μπροστά στο ποτήρι

με το άπιοτο κρασί.

Όκγοι του δίκιου

σε αλεπάληλες μεταστάσεις

πάνω στο ερωτευμένο σώμα.

Η θεραπεία του ανύπαρκτου εγώ.

Και η ψυχή που να κοιτάξει για να μάθει;

και πόσο χθές μπορεί ν αντέξει το τώρα;

Τα μεγάλα μάτια απορούν

κι αλάζουν χρώμα,

προσπαθεί η ζωή για να περάσει

ανάμεσα στις επίσημες λέξεις,

μόνη αυτή…χορεύοντας με το χρόνο

σ αυτό τον ασήμαντο μακρύ δρόμο

μέχρι το Σούνιο .