ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ

Σπάνιες οι εκδρομές μας
με την οικογένεια.

Άνοιξη πρώιμη
με λίγο καλοκαίρι
στις γωνίες.

Έγχρωμο το χαμόγελο
της μητέρας,
λινή αράχνη υφαίνει το παρόν.
Γκρίζα ντυμένος ο πατέρας
μοιάζει λιγάκι με το άγαλμα
που στέκει δίπλα του.
Γελά ο αδελφός μου
παιδί ακόμα.

Κι εγώ, πίσω από την κάμερα
γράφω μια έκθεση για τη ζωή,
με λίγα λόγια απαθανατίζω το μέλλον
που έρχεται τρέχοντας
να μας ρουφήξει.

Γλυκός τραχανάς σε ταπεράκι
από μια φίλη, παξιμαδάκια,
λίγο τυρί φέτα,
τʼ αυριανό μου γεύμα.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται
να τρώει δύο και τρεις φορές
τη μέρα. Έγλυψα το πιάτο μου,
όπως εδώ κι εξήντα χρόνια.
Η σιωπή παραμένει αφάγωτη
δίπλα μου.

Πριν δεκαπέντε χρόνια
έθαψα τον πατέρα μου.
Μετά από δεκαπέντε χρόνια
έθαψα τη μάνα μου.
Σήμερα στα σαράντα της, μού ʼλεγε
η αδελφή μου, ταΐσαμε
εκατόν δεκαπέντε άτομα.
Σήμερα ξέρω πως όσο
κι αν συνεχίσω να τρώω,
δεν θα χορτάσω ποτέ.

Φως εσπερινό πώς με ανασταίνεις
σε άλλους ουρανούς να μη σιωπώ.
*
Στο σίγουρο θάνατο ο καιρός
δεν έχει αλλαγές.
*
Όσο χαμηλώνεις, τόσο περισσότερα
αστέρια μετράς.
*
Όταν αφήνεις μέσα σου να ζει ο κόσμος.
τότε εσύ δεν ζεις σʼ αυτόν. Απλά υπάρχεις.
*
Όσο αγαπάς το φως, τόσο θαμπώνεσαι.
*
Η ζωή και ο θάνατος έχουν κοινό τον αγώνα.
*
Μικροί στον κόσμο. – Μεγάλοι στο κακό.
Ανόμοιοι στη χαρά. – Ίδιοι στο θάνατο.
*
Όσο σμιλεύεις το δίκαιο, τόσο θα παραμένεις
ωραίος και ελάχιστος ταξιδευτής, χωρίς συνοδεία.
*
Δε θέλει πολλή σκέψη η ζωή να νικηθεί.
Η σκέψη θέλει τη ζωή για να νικήσει.
*
Οι αποφασισμένοι φιλεύονται με τον πόλεμο.
Τους αναποφάσιστους τους σκοτώνει η ειρήνη.
*
Δεν είναι το φως που χαμήλωσε.
Είναι, που εμείς λιγοστέψαμε τα νοήματά μας.
*
Διάβασα το τριαντάφυλλο·
«Βραδιάζει γρήγορα εδώ!»
Βγήκε μια φωνή μισοτελειωμένη·
«Έτσι πάει η ζωή…
… θα ξανάρθω!»
*

ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΜΑΛΕΝΑΣ

        Malena tiene pena de bandoneón
              Homero Manzi

Γλυκόνειρα μεστώσαν * νερά και συνιστώσες
μαγδαληνών χασμάτων * και ξέχωροι χοροί·
με ξόβεργες ορμήσαν * των τακουνιών οι τόσες
ντοπιολαλιές νʼ αρθρώσουν * σιωπή ευρύχωρη.

Το τάνγκο, de profundis * εκφώνημα μιάς μάζας
παθών παρεστιγμένων,  * τονίζει ηδυπαθώς
τη βιάση που τυλίγει * σε μιά λωρίδα γάζας
τη λίγη στόχασή μας * να γίνεσαι παθός.

Με φεγγαρίσια νέον * μπαντονεόν διαβάζει
τα βήματα του ζεύγους * που ʼναι σπουργίτια απτά·
και σέρνουν οι σεντάδες * καθέτως το μαράζι
σε τρίγωνα ορθογώνια * και αενάως συναπτά.

Τα οχτάρια καρτεράνε * στη μέση μεινεσμένα·
κι αν έσβησε, όμως λάμπει * σπιθαμιαίος σπινθήρ·
στις βάρκες των ματιών μου * θα τραγουδά η Μαλένα
κρατώντας λαγουδέρα * hasta el día del morir…

ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ

Φανταζόμουν την καρδιά σου
Ένα τεράστιο καρπούζι με άλικο χρώμα
με μικρές χαραγματιές από τις οποίες αναβλύζει το κόκκινο υγρό της ψυχής σου,
Φανταζόμουν τα χέρια σου δύο τσαμπιά σταφύλια
που ο καθένας ήθελε να γευτεί θρυμματίζοντας με τους σιαγόνες του ένα- ένα τα κουκούτσια
Φανταζόμουν τα στήθη σου δύο κοραλλιογενείς υφάλους
που πολλοί θα έτρεμαν να εξερευνήσουν από φόβο.
Αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τη γεύση των χειλιών σου,
το μυαλό μου αδυνατούσε να κατασκευάσει μια α-φάνταστη εικόνα.