ΤΟΠΙΟ
Στον αγνοούμενο
Εκεί θα σ’ εκτελέσουν πάλι,
που θα ’βρει η Άνοιξη
αυτούς που την προσμέναν
με βάγια ελιάς και ροδοδάφνες ροδαλές.
Θα ’χει η αυγή με τριαντάφυλλα
τους δρόμους της στολίσει
κι ο ήλιος θα γυρέψει από δυο νέα παιδιά
να βάψουν άλικες τις κίτρινες κοιλάδες
και να γιομίσουν με στεφάνια τις πλαγιές.
Εκεί θα σ’ ανταμώσω πάλι,
που θα ’ρθει η Άνοιξη να βάψει
με της ίριδας τα χρώματα
ό, τι σε κείνο το τοπίο
ο θάνατος χρωμάτισε μαβί.
ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ο κόσμος δεν τελειώνει
ανάμεσα σε δυο βράχους που συγκλίνουν,
τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.
Όταν η σκόνη μου λερώνει τα πόδια,
η Παναγιά παύει να περπατάει
ανάμεσα σε σταυρούς και χριστάγκαθα.
Εδώ που πέζεψα μονάχη,
ωχρή μια σκιά λαβωμένου Θεού με συντροφεύει
κι όταν η μέρα πλένει
τα λασπωμένα παπούτσια της
μέσα στα μάτια μου,
εκεί κυλάει η τσακισμένη σχεδία
του ξέμπαρκου Οδυσσέα και χάνεται.
Εκείνο το μακρινό, νοτισμένο παράθυρο
είναι του βοριά.
Αν θέλεις, κοίτα
ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ
Όλοι μιλούσαν για κείνο το μαχαίρι
που εξείχε στο πέτο του
σαν άλικο τριαντάφυλλο
στη μέση της καρδιάς του.
Ένα μαχαίρι καρφωμένο στις λέξεις του,
ένας σουγιάς καρφωμένος στο μυαλό του,
σαν κεντρί από σφήκα
σφηνωμένο κατάσαρκα
στην άκρη των χεριών του.
Κι οι άλλοι γύρναγαν την πλάτη
και βλέπαν με μάτι γυμνό
ένα μαχαίρι καρφωμένο βαθιά
μέσα στη μνήμη,
ένα μαχαίρι διάφανο να διχοτομεί
τη συνείδηση τους, σα γυάλινο καρφί
σφηνωμένο κατακόρυφα μες το κρανίο.
Κι αυτός ανήμπορος να το σηκώσει
έσερνε τα πόδια του,
ενέδιδε ολοένα στην κοφτερή του λάμα
κάθε μέρα και πιο σκυφτός,
κάθε νύχτα και πιο ωχρός
συντροφευμένος με το θάνατο
σ’ ένα τοπίο βαρυφορτωμένο
από λέξεις αναιμικές
σ’ ένα σταθμό σκουριασμένο
από κουρασμένα τραίνα
κι ένα λιμάνι από σπασμένα καράβια
που τα πανιά τους σκίστηκαν
από βοριάδες κι αστραπές
και τώρα κοντοστάθηκαν
στην άκρη να πεθάνουν.
ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Αυτός ερευνούσε τα κοντά και τα μελλούμενα,
τα πεφταστέρια που διέγραφαν άγνωστη πορεία,
τα λουλούδια που φύτρωσαν ανάμεσα στην χλόη
κι ίσως να πατηθούν από τα πόδια των παιδιών,
όμως η οσμή τους θενά μένει πάντα
στην ανάμνηση της νιότης.
Όμως εγώ τον διάβαζα χαρτί γραμμένο,
στάλα διάφανης βροχής
κρυσταλλωμένης στα βλέφαρα
κι ήθελα μέσα του
να καθρεφτίσω την όψη μου,
να ενσαρκωθώ το φως
από τη θάλλουσα ψυχή του,
πίσω να πάρω τα λάφυρα της άβυσσος,
να επιβεβαιώσω τα όπλα μου,
να κατοχυρώσω την ύπαρξη μου.
Δεν ξέρω την ποιητική ηλικία της αγαπητής Χρυστάλλας. Αν είναι μικρή μπορεί άνετα να προσπαθήσει περαιτέρω. Γιατί τα δυο πρώτα ποιήματα τουλάχιστον ομιλούνται με λιτή και υγιή λυρικότητα μιας υγιούς ψυχής. Μου άρεσαν και με ηρέμησαν. Νά΄ναι καλά.
Για περισσότερη ποίηση της. Γεννήθηκε το 1970 και είναι πρόσφυγας από την Κερύνεια
http://xrymapoems.blogspot.com/
Με έφερες πάλι μπροστά στη θέα απο το ανοιχτό βορινό παράθυρο του σπιτιού μου στη Λάπηθο. Μπράβο Χριστάλλα.
ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ
Η ελευθερία της ποιητικής έκφρασης ποτίστηκε με αίμα. Όπως και η ειρηνική καθημερινή Ζωή στην Κύπρο. Και η “εκκρεμότητα” είναι παρούσα στο διηνεκές. Δικαιολογήμένα η Χρ.Μ. στρέφει προς τα ‘κει την ποιητική της σύνθεση, αφού η εμπορευματοποίηση αξιών και η προτεραιότητα της οικονομικής “αποκατάστασης” οδηγεί σε διάλυση ψυχοπνευματική.
υ.γ Μεταφέρω ένα σημερινό στοιχείο. Ο προβληματισμό μου απορρέει από τα ανιδιοτελή ποιήματα της ανάρτησης. ΟΜΩΣ Υπάρχει και η άλλη όψη της βιωτής, με τους εργολάβους μνήμης και αγνοουμένων. Δεν είναι μια γραφικότητα απλώς. Είναι ένας κεκαλυμμένος σκοταδισμός: “ό,ΤΙ ΔΕΝ το ελέγχω, το στιγματίζω”. Δεστε το πλ΄ρες κείμεμνο στο Διαδίκτυο.
6 Φεβ 2012
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου: «[…] Γι’ αυτό και επιχειρείται, σήμερα, για πρώτη φορά από της ιδρύσεως της Κυπριακαής Δημοκρατίας, η αποκοπή της παιδείς της Κύπρου από τον ελληνισμό. […]Το μάθημα των Θρησκευτικών επιχειρείται να μετατραπεί σε θρησκειολογικό, ενώ το μάθημα της Ιστορίας σε ιδεολογικό-πολιτικό. Δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς και την απομάκρυνση από τη διδασκόμενη ύλη υπέροχων κειμένων της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, που ονομάζεται πια απλά λογοτεχνία, και με τα οποία ανετράφησαν γενεές γενεών Ελλήνων της Κύπρου.[…] Από την άλλη, η υπαρξη μεγάλου αριθμού μεταναστών στα σχολεία μας, χωρίς να σημαίνει ότι έχουμε κάτι εναντίον των ανθρώπων αυτών, δημιουργεί προβλήματα τόσο στο γλωσσικό όσο και στο μαθησιακό επίπεδο τωνν δικών μας παιδιών. Έχουν και τα παιδιά των μεταναστών, ανεξάρτητα αν η ευθύνη για την εδώ παρουσία τους αποδίδεται, ή όχι, σε αμέλεια ή εσκεμμένη ανοχή των οργάνων του κράτους, δικαίωμα στη μόρφωση.[…]”
Στην υγειά-σας , ρε παιδιά!
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, Χρ.Μ.! Να ενισχύσεις τα θετικά στην προσπάθειά σου.
Υ.Γ. Και στον λοιπό ελληνισμό συμβαίνουν:
http://www.ierovima.gr/
Έλεγχοι του ΣΔΟΕ σε μητρόπολη της Αττικής
Ρεπορτάζ | Δημοσίευση: 06/02/2012
Σε μητρόπολη της Αττικής στρέφουν το ενδιαφέρον τους ελεγκτές του ΣΔΟΕ, ύστερα από σειρά ανωνύμων καταγγελιών για ατασθαλίες.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του “ierovima” στο «μικροσκόπιο» του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος βρίσκονται τραπεζικές καταθέσεις κληρικών, όλων των βαθμίδων της συγκεκριμένης μητροπόλεως καθώς και λαϊκών, συνεργατών της Ιεράς Μητροπόλεως.
Το ΣΔΟΕ έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα, ύστερα από καταγγελίες, ελέγχους σε τραπεζικούς λογαριασμούς κληρικών και οι έλεγχοι σύμφωνα με το ΣΔΟΕ, «αποδίδουν καρπούς και κρύβουν εκπλήξεις». Ήδη σε ελέγχους που διενήργησε το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος εντοπίστηκε ιερέας που διακονεί σε εκκλησία των δυτικών προαστίων με πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ μαύρο χρήμα σε τραπεζικούς λογαριασμούς.
Πιο συγκεκριμένα, το άνοιγμα των λογαριασμών του συγκεκριμένου κληρικού έφερε στην επιφάνεια καταθέσεις συνολικού ύψους 512.000 ευρώ, που φυσικά δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν από τα δηλωμένα ετήσια εισοδήματά του.
Έχετε ρυσμό. Μπράβο σας κυρία Μαγγανή.
Κατά τα άλλα ο κύριος Μίχος με καλύπτει, με το παρακάτω που αναφέρει στο σχόλιο 3: “Επιπλέον έχετε και το καθήκον να αντιμετωπίσετε και τις ανέξοδες ρητορικές που αναπτύχθηκαν γύρω από την καταστροφή”.