Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ιωάννης Τσίγκρας, Τέσσερα Ποιήματα

 

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Εκείνα τα χρόνια η φτώχεια περίσσευε

Τη μαζεύαμε, λοιπόν, σε πιάτα
Και τη μοιράζαμε στους γείτονες

Η κυραΛένη τρία σαλιγκάρια στο πιάτο, για μας
Και μεις σκέτες πικραλήθρες για την κυρΑρετή
Κι αυτή, ένα Χριστουγεννιάτικο Δέντρο
Στολισμένο με βώλους,τυλιγμένους με χρυσόχαρτα
… Για να το βλέπει όλος ο κόσμος-το’ κανε χωρίς έπαρση

Τα θερινά απογεύματα, οι γριούλες έγνεθαν ποκάρια απ’ το
Γειτονικό εργοστάσιο του Τζήμα και οι νεότερες έπλεκαν
Πολύχρωμες, μ’αυτά, φανέλες,για όλα τα παιδιά της γειτονιάς

Ένα βράδυ πέρασε απ’ τη γειτονιά μας ο Χριστός
Ζήτησε ένα ποτήρι νερό και του το’φεραν με προθυμία
Εκείνος ευλόγησε και χάθηκε στο δειλινό

Από τότε η φτώχεια μας έσπασε σε άπειρα κομμάτια
Μέχρι που χάθηκε εντελώς ή τη συνηθίσαμε

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Γιώργος Καλοζώης, Προδημοσίευση από τη συλλογή «Τα νύχια του κόκορα»,εκδ. Φαρφουλάς,2013

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Παλιά ήμουν
στα κανόνια υπεύθυνος
για τις βολές και τις μπάλες
βυθίστηκαν πολλά καράβια
στους καιρούς μου κατάρτια
έσπαγαν ωσάν κλαράκια
άνθρωποι έκρωζαν από τον
πόνο
πολέμησα για κάτι παραπάνω
από τον πόλεμο και την ιδέα
του πολέμου για κάτι πιο
αφηρημένο κι από τα
αφηρημένα ουσιαστικά
πολέμησα για τη χίμαιρα
την ουτοπία πάντα βλέποντας
μέσα από το μονοκυάλι τη
γη των Μακάρων να πλησιάζει
και πάντα να απομακρύνεται
Έφτασα πιο πέρα από τις
στήλες του Ηρακλή και
ποτέ δεν τα κατάφερα να
γίνω κάτι άλλο από αυτό
που ήμουν όπως δεν μπορεί
να περπατήσει ή να ντυθεί
το πιο επιδέξιο ψάρι
ανακάτεψα τους ωκεανούς
ανακάτεψα τα στομάχια των
συντρόφων μου ανεβαίνοντας
και κατεβαίνοντας τους
αφρούς των κυμάτων
τους αφρούς του στόματός μου
πολέμησα και με τα τέρατα
–κι αποδείχτηκα τερατώδης–
το καλαμάρι και το χταπόδι
και τη σουπιά το ένα τους
χιλιοστό το βλέπετε πάνω
στο τραπέζι σας καθώς τρώτε
και κάθε μάχη είχε για τέλος
της την αρχή μιας άλλης
και δεν κουράστηκα όπως
είθισται οι βροτοί

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Κώστας Ρεούσης, «Ένα Μεγάλο Σάββατο»


Tintoretto (1518-1594), Εις Άδου κάθοδος

 

Ο ουρανός γκριζάριζε την πτήση των χελιδονιών
Ενώ ακίνητα αειθαλή τηρούσαν το πέρασμα άπιστων προσκυνητών

Η τεχνολογία έστελνε υβριστικά μηνύματα

Ακραιφνείς υπόκωφοι συριγμοί
Αναστάσιμων αγγελικών διαβολικών συμμαχικών ταγμάτων
Ύψωναν φόβου κατάρα τρόμου
Ελεώντας τη δωσίλογη υποχώρηση της ακόρεστης μοιχαλίδας

Η γραφή ερχόταν αφθόνια
Με οργισμένη την ωδή ορδή της
Καθώς μια δέσμη αχτίδων ηλιακού φωτός αφιέρωνε αναθηματικά
Το παρθένο βλέμμα
Στην τυμπανοκρουσία του ρόμβου

Συνοψίζοντας ήχους
Χάραζε στο αόρατο στερέωμα του θόλου

Το τσίριγμα της κορασίδας
Την άβουλη απορία του παιδός
Την πολυλογία της νεάνιδος
Την αμήχανη καύλα του νέου
Την αναίσχυντη δήθεν εκδίκηση της γυναίκας

Και

Το ανάθεμα του ανδρός

* Λευκωσία, πλατεία Φανερωμένης, καφενείο «Καλά Καθούμενα», Μεγάλο Σάββατο 14 Απριλίου 2012

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Μαρία Ανδρεαδέλλη, Τρία ποιήματα

Κυοφορία

Κυοφορώ το ποίημά σου
το αισθάνομαι νʼ αργοσαλεύει
να κολυμπάει, να κλωτσά
να με φιλάει

Κρατώ το ποίημά σου μέσα μου
να μʼ αγκαλιάζει με στίχους διάστικτους
ερωτικών σχημάτων
ουσιαστικών συναισθημάτων

Κυοφορώ την αγάπη σου
ερυθρότατη
να υπερχειλίζει αρχαίες αρτηρίες
να λάμπει
να εξυψώνεται
νʼ αστράφτει μέλλον

Σε κυοφορώ
ελπίδα και σαλπίγγισμα ουράνιο
εικόνα ιερή
αλήθεια και θάρρος
αυθεντικότητα

Σε κυοφορώ
και δεν θέλω να σε γεννήσω.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Νίκος Βουτυρόπουλος, «Τι κάνετε;»

«Τι κάνατε; Τι κάνετε;

Κάποτε θα πεθάνετε».

Με μια ανάσα και

μια εικόνα ασήμαντη πια

ήχους που δε θʼ ακούτε

για μια ιστορία ληγμένη.

Μʼ ένα πόνο στο τελευταίο κόκαλο.

Τι ανώφελοι υπολογισμοί…

Και τι κρίμα να μη διασκεδάζετε

αυτές τις στιγμές.

Ούτε μια φωτογραφία!

Τι θα ʽχετε να θυμάστε

απʼ το θάνατό σας;

«Τι κάνετε; Τι κάνετε;

Σύντομα θα πεθάνετε».

Μόνοι δε θα ʽστε –

τουλάχιστον κάποιοι θα σας σκεφτούν.

Δεν είναι αρκετό; Όχι;

Μα οι νεκροί δεν αρνούνται.

Αυτό δα το ξέρουν και τα παιδιά.

Περιμένετε φτερούγες λευκές

και ουράνιες σκάλες;

Μα δεν τα ʽχατε όσο ζούσατε;

Είστε λάτρεις της επανάληψης μήπως;

Οι νεκροί δεν επιτρέπεται νʼ απαντούν.

Αυτό δα το ξέρουν και τα παιδιά.

«Τι σκέφτεστε; Τι κάνετε;

Αύριο θα πεθάνετε».

Διαβάστε περισσότερα