Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15

Κείμενο: Ελένη Καρασαββίδου / Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Ερμηνεύουν  η Δήμητρα Βαμβακάρη, η Δήμητρα Σύρου και η Έλενα Τυρέα.

*******************************************************************

Βερολίνο 1942. Δυο γυναίκες συναντιούνται. Μια Εβραία και μια Γερμανίδα, παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί. Έχει τέσσερα αγόρια. Έχει τιμηθεί από τον Φύρερ γιατί έφερε στη ζωή τέσσερεις μελλοντικούς στρατιώτες. «Που θα μάθουν να σκοτώνουν χωρίς πρόβλημα, αγόρια στην ηλικία τους».

Δυο γυναίκες συναντιούνται και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται. Σ’ ένα Βερολίνο όπου έξω έπεφταν οι βόμβες βροχή και μέσα οι άνθρωποι χόρευαν και ερωτεύονταν απελπισμένα. «Οι βόμβες βόμβες και η ρούμπα ρούμπα». Μνήμες, επιστολές, ανατροπές στη σκιά του φασισμού που εξαφανίζει ανθρώπινες ζωές, στο όνομα του «πολιτισμού».

Όλη η ζωή της Γερμανίδας Ναζί, της Λίλυ, οι 18 μήνες που έζησε με την Εβραία Φελίτσε. Και συνεχίζει να ζει μαζί της όλη την υπόλοιπη ζωή της. Με τις αναμνήσεις της, τις ενοχές της, στην αέναη προσπάθεια να κατανοήσει αυτό το τεράστιο και αναπάντητο “γιατί;” Γιατί κάποιοι αποφασίζουν για τις ζωές μας; Γιατί μας επιβάλλουν πώς και με ποιους θα συνυπάρξουμε; Ποιος έχει ορίσει πώς θα ζουν οι γυναίκες, οι φυλές, όλοι όσοι έχουν άλλες επιλογές ζωής, οι διαφορετικοί; Και ποιος βάζει μέτρο σύγκρισης για διαρκή ρατσιστικό διαχωρισμό; Ποιος και γιατί αποφασίζει για το μέλλον των παιδιών, των χωρών, των πολιτισμών;

Μια παράσταση που ξυπνά συναισθήματα και γεννά σκέψεις, με αφορμή μια αληθινή ιστορία αγάπης που γεννιέται σε ένα τραυματικό ιστορικό πλαίσιο… την ιστορία της Φελίτσε και της Λίλυ.

Η απόδοση των στίχων στα ελληνικά ανήκει στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Τα τραγούδια ερμηνεύει ο Γιάννης Πουλόπουλος, ενώ σε δύο συμμετέχει η Έλενα Κυρανά. Το θέμα του εξωφύλλου ανήκει στον Γιάννη Μόραλη, ενώ την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας ανέλαβε ο Νίκος Μαμαγκάκης.

*****

Το τραγούδι του καβαλάρη

Στο μαύρο το φεγγάρι
σπιρούνια των ληστών αρχίζουν τραγούδι
Μαύρο πουλάρι
πού πας τον νεκρό σου καβαλάρη;
Σκληρά είναι τα σπιρούνια
του ακίνητου ληστή
κρύο πουλάρι
τι άρωμα ανθισμένου μαχαιριού!

Στο μαύρο το φεγγάρι
ματώθηκε η πλαγιά της Σιέρα Μορένα
μαύρο πουλάρι
πού πας τον νεκρό σου καβαλάρη;
Η νύχτα σπιρουνίζει
την μαύρη της κοιλιά
κεντώντας αστέρια
κρύο πουλάρι
τι άρωμα ανθισμένου μαχαιριού!

Στο μαύρο το φεγγάρι
μαζί με μια κραυγή, φωτιά του θριάμβου
Μαύρο πουλάρι
πού πας τον νεκρό σου καβαλάρη;

Το ΠΟΙΕΙΝ

εύχεται σε όλους τους συνεργάτες, αναγνώστες και φίλους

Καλή Χρονιά!

Στους δρόμους κόλαση σε χρυσή κορνίζα. Αν δεν ήταν η γιορτινή έκφραση στα πρόσωπα των οδοκαθαριστών και των πολιτσμάνων, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι στην πρωτεύουσα μπαίνουν οι εχθροί. Πηγαινοέρχονται τρίζοντας και θορυβώντας τα γιορτινά έλκηθρα και οι άμαξες… Στα πεζοδρόμια τρέχουν οι επισκέπτες με τη γλώσσα έξω και τρίβοντας τα μάτια τους… Τρέχουν με τόση ορμή, που, έτσι και άρπαζε η γυναίκα του Πεντεφρία κανένα βιαστικό κρατικό υπάλληλο από την ουρά του φράκου, θα της έμενε στο χέρι όχι μόνο το φράκο, αλλά και όλη η πλευρά με τα συκώτια του και τη σπλήνα μαζί…
Ξάφνου ακούγεται η διαπεραστική σφυρίχτρα του αστυνομικού. Τι έγινε; Οι οδοκαθαριστές παρατούν τα πόστα τους και τρέχουν προς τα εκεί που ακούστηκε το σφύριγμα…
«Διαλυθείτε! Κάντε πιο πέρα! Δεν υπάρχει λόγος να στέκεστε εδώ! Δεν είδατε ποτέ σας νεκρό; Τι κόσμος κι αυτός…»
Μπροστά σε μια πόρτα, πάνω στο πεζοδρόμιο, κείτεται ένας άνθρωπος, καλοντυμένος, με μια γούνα κάστορα και καινούργιες λαστιχένιες γαλότσες… Δίπλα στο φρεσκοξυρισμένο πρόσωπό του, κάτασπρο σαν νεκρού, είναι τα σπασμένα του γυαλιά. Η γούνα είναι ανοιχτή στο στήθος και το πλήθος διακρίνει ένα μέρος του φράκου και το παράσημο τρίτου βαθμού, το «Στανισλάφ». Το στήθος ανασαίνει αργά και βαριά, τα μάτια είναι κλειστά…
«Κύριε!» σκουντάει ο πολιτσμάνος τον κρατικό υπάλληλο. «Κύριε, δεν επιτρέπεται να ξαπλώνετε εδώ! Αξιότιμε κύριε!»

ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ!

Ξεπηδά μεσ’ από τις σκιές χαλασμένου σπιτιού

(οι σωλήνες οι φλέβες το αίμα τα έπιπλα)

με ζοφερή την αφή τηλεφωνεί απελπισμένα

(από χρόνια κομμένες γραμμές και ζωή)

Πα-ρα-κα-λώ, παρακαλώ ουρλιάζει, ακούστε με!

Ακούστε με! (τα κεραμίδια πέφτουν)

*

HÖRT MIR ZU!

Sie springt aus den Schatten einesbrüchigenHauses

(die Rohre die Venen das Blut die Möbel)

mit düsterem Tastgefühl telefoniert sie verzweifelt

(seit Jahren defektLeitungenund Leben)

B-I-T-T-E, bitte brüllt sie, hört mir zu!

Hört mir zu! (die Dachziegel fallen)

Ωρίμανση

Ξεπήδησα από μιά πηγή
Βαθιά στη ρίζα του βουνού

Σταγόνα ενός ορμητικού ποταμού
Το ελάχιστο στο μύριο όλο

Κατρακυλούσα στο άγνωστο
Που μέρα νύχτα γνώριζα

Σταγόνες έτρεχαν ολόγυρα
Σ’ ένα ρεύμα προς τα κάπου

Μια καλημέρα βιαστική
Ίσως και τίποτα
Κάποιους τους ρουφούσε

Ένα ζωντανό να ξεδιψάσει
Ένας πόλεμος

Τη φλόγα του να σβήσει
Τους ανάλωνε η ίδια η ζωή

Να επιβιώσει
Μέχρι που φτάναμε

Σε μια ώριμη εύφορη κοιλάδα
Που ‘φτιαξαν οι πρόγονοι

Με αέναες προσχώσεις
Πριν χαθούμε στη νεκρική σιωπή

Μιας λίμνης
Μιας απέραντης θάλασσας

Ώσπου να φθάσει η ώρα της εξάτμισης
Ν’ ανέβουμε στον ουρανό

Να γίνουμε σύννεφο
Σταγόνα βροχής

Στην ίδια πηγή
Ακολουθώντας τη μνήμη του νερού

Ποτέ δεν ονειρεύτηκα
Την ώριμη εύφορη κοιλάδα

Πριν τη φυγή
Βαστιόμουν πάντα στις όχθες

Ανέβαινα κόντρα στο ρεύμα
Στ’ ανάντη του ποταμού

Με μάγευε η πτώση
Στο κενό του καταρράκτη

Οι μέρες της νιότης