[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #5: «Η συμπλεγματικότητα των Ελλήνων Κυπρίων ποιητών»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Χαριεντίζονται μεταξύ τους σαν καλεσμένοι ιδιοκτήτες-πρόσφυγες τιμής, μες σε τυχάρπαστες πρεσβείες και προξενεία της ντροπής. Ανίκανοι να χειριστούν το μένος, ίσως, της κατάθεσης-γραφής τους χασκογελούν διαβάζοντας σʼ ακροατήρια ζωντόβολων, δήθεν, πνευματικών ανθρώπων… μάλλον μιαρών πανζουρλισμών. Αμόρφωτοι κι ακαλλιέργητοι επαίρονται για την τυφλότητα των ποιημάτων τους και την αργόσυρτη ή πομπώδη ή κακόηχη απαγγελία τους. Είναι η ποίησή τους πάρεργο μες στην ανάγωγη καφρίλα της ανυπόληπτης κοινωνικής τους επιφάνειας.

Δημοσιοσχεσίτες, υπάλληλοι κυβερνητικοί, φιλόλογοι καθηγητάδες, δημοσιογραφίσκοι, γιατροί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί, τραπεζικοί διευθυντάδες, δικηγόροι -ό,τι επάγγελμα μπορεί να φανταστεί ο νους τʼ ανθρώπου- και κυρίες πολλές… τσατσάδες της προσφοράς και ζήτησης στα μόδια των αργυραμοιβών. Όλοι μαζί να σέρνουν το γαϊτανάκι της συμπλεγματικότητάς τους μέσα στην πορτοφόλα των υπέρογκων συντάξεων, των αγοραπωλησιών, των μερισμάτων και των παχυλών μισθών/μισθώσεων κυνηγώντας -παρασκηνιακά και μʼ ανταλλάγματα- βραβεία πολιτιστικών υπηρεσιών, ταξίδια τουρισμού -σαφέστατα λογοτεχνικού- και χορηγίες άκυρων φεστιβάλ των εντυπώσεων και μόνο.

Κατασκευασμένες συλλογικότητες διεκδικούν το αδιεκδίκητο με ιδεολογήματα και γλώσσα στέρφα, στραμπουλιγμένη στα κοσμητικά επίθετα, στα καλολογικά και πραγματολογικά στοιχεία όπως, επίσης, και στην κεντρική ιδέα του ποιήματος που μάθανε και στη συνέχεια, κάποιοι πολλοί, διδάξανε στα άχαρα και υπό διαρκή μεταρρύθμιση αυτιστικά δημόσια και ιδιωτικά σχολειά τους. Μα δεν διδάσκεται ούτε μαθαίνεται το Πνεύμα, καθώς εναντιώνεται στο Λόγο, και η Φωνή πρέπει να ʼναι δική σου και να ʼχεις σκοτωθεί να τη γεννήσεις. Κυριολεκτώ.

Μια φλύαρη ασυδοσία στιχουργημάτων προσκολλημένων στο πάγωμα της εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας και στην ιδιαιτερότητα μιας βιασμένης/μπάσταρδης διαλέκτου, που αγωνίζεται, ματαίως, το κενό-καινό. Διότι μες στην κενότητα του νέου αιωρείται η Έλευση της Πράξης και η Πράξη της Ελεύσεως. Μες στην πληρότητα του μηδενός συντελείται η συντριβή των κοσμοθεωριών και της φιλοσοφίας-φιλολαγνείας-λαφαζανιάς αιώνων. Στο μη αποδεκτό το Είναι, στο μη υπαρκτό το Εν, στο μη ανθρώπινο το Ον.

Έτσι όπως το πετσί ζαρώνει μεγαλώνοντας το πλάσμα, έτσι το χάραγμα του γράμματος οφείλει γεννώντας θάνατο νʼ ανανεώνει την πορεία του ποιητή. Να συντρίβει την όποια κατάκτηση, να κονιορτοποιεί το όποιο έργο, να γκρεμοτσακίζει τον όποιο έπαινο.

-Αν δεν σας βγει η Ψυχή ποιήματα μην περιμένετε, κι η Ποίηση παρηγοριά δεν έχει.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016

[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #4: «Η φιλοχρήματη αγαρμποσύνη των ερίφηδων»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Είναι όταν η ευστροφία ενός ποιητή εκλαμβάνεται ως μειονέκτημα από διαλεγόμενους -άσκοπα και με υπεροπτικό συντονισμό- κατσαπλιάδες, σʼ ένα προδιαγεγραμμένο παιχνίδι επιβολής κατασταλαγμένων απόψεων με την αιγίδα του δικαστή πʼ αδυνατεί νʼ αντιληφθεί τη θεϊκή προέλευση του όντος. Μία διαλεκτική τεκμηρίων που σχολαστικά διατρανώνεται από, κυρίως, πανεπιστημιακούς δασκάλους εγνωσμένου κύρους. Αλλά, πώς να μη συντρίψεις τη στειρότητα των λεχθέντων δείχνοντας διάφανα έως λευκά τη μυστική προέλευση της εμπνεύσεως.

Είναι δυστύχημα να προσπαθεί ένας γραφιάς να εξηγήσει τα κείμενα που ήδη είναι εκτεθειμένα. Είναι, βέβαια, δύσκολο να τʼ αποφύγει. Κι όταν ακόμη φανερώνει τʼ ανεξήγητο υπόκειται, μέσα από βασανιστήρια μαρτυρικά, στην άγαρμπη παρερμηνεία από φιλοχρήματους ερίφηδες.

Αξίζει να παραθέτει κανείς, καμιά φορά, τον πομπώδη αυτόχειρα Περικλή Γιαννόπουλο: «Η αέναος καθημερινή αλλαγή και αναστάτωσις όλων των κλάδων, το απομπέρδευμα, αποτρέλλαμα, αποσκοτάδιασμα, απολαβυρίνθωμα του κάθε τινός, η προϊούσα βαβυλωνία και σύγχυσις γλωσσών, μυαλών, ιδεών, πραγμάτων, πετρών, η προϊούσα διάλυσις, ξεκάρφωσις, διαρπαγή των πάντων και η καλπάζουσα φθίσις χαρακτήρων, καρδιών, μυαλών και ψυχών. Και υπέρ τον κονιορτοστρόβιλον των εκτυφλωτικών και αποπνικτικών σκουπιδιών αυτών, η ζαλιστική και λειποθυμιστική φωνή, των τενεκεδοκέφαλων και σαριδομυάλων ρητοροκοκκόρων φωνασκών.».

Χασάπηδες που χάσκουν μες στο χαμόγελο μιας κατασκευασμένης αξιοπρέπειας. Συμφωνίες παρασκηνιακές μες σε αντίσκηνα που στάζουν πικρόχολα άτιμο χρυσάφι. Με το στανιό να γίνεις έμπορας του χείριστου του επαγγέλματος ʽʽδουλευταράʼʼ, του νέου Σάιλοκ Κυπρίου. Ή υποτακτικά να σέβεσαι, δήθεν, την ευρυμάθεια μετασχηματισμένων αφεντικών, μη χάσεις τη δουλειά σου.

Ένα κράτος οχυρωμένο στη δημοσιονομική του βαναυσότητα, στην απάθεια των κυβερνητικών του υπαλλήλων και στην αβελτηρία των μηχανισμών του. Ένας ιδιωτικός τομέας ανεξιχνίαστων καταπατήσεων και εγκλημάτων με τη συνδρομή χαρτόμουτρων συντεχνιών. Μια πάνδημη αγένεια περιβεβλημένη τη σιωπή ιχθύος. Πολυμαθείς αμάθητοι στον καθρέφτη της μνημονικής τους αμνησίας. Γραμματικοί αγράμματοι, διαβασμένοι αδιάβαστοι, πολυτεχνίτες άτεχνοι κι άμουσοι προσκυνητές ανύπαρκτων μουσών/μουσώνων. Πολιτικοί κανάγιες, ιδεολόγοι σουβλιστές και ψηφοφόροι πολύχρωμοι. Ήτοι λυκοφιλίας το ανάγνωσμα.

-Να σας κάτσει το κόκαλο, φιλανθρωποφάγοι, στο λαρυγγοφάρυγγα και να σας γδάρει.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016

[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #3: «Η μέλαινα χολή του όχλου»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Δόντια ξεπροβάλλουν μέσα στη λεύκανση της απληστίας. Οι παλλακίδες ακονίζουν φαρμακερά τη γλώσσα τους, σʼ ένα ζωώδη σεξισμό κανιβαλικής εμπειρογνωμοσύνης. Τʼ ακριβοπληρωμένα ανάτυπα: χαρτιά που πετούνε σʼ άκυρες βιβλιοθήκες. Η έλλειψη αυταξίας, έργων και ημερών, οδηγεί στην ευταξία της σύγχυσης: στιχομυθίες σκουπιδιών ευθυνόφοβων.

Άτακτος όχλος που διεκδικεί ένα δοτό χαράκωμα περηφάνιας φασιανού. Αναγιωμένος κι έτοιμος στο καθεστώς της μέλαινας χολής, με το αντίχριστο της πίστης οδηγό, εκσφενδονίζει την πολυτέλεια ή την προφασισμένη φτώχεια της πλαστογραφημένης μακαριότητας. Η προσφυγιά διατηρεί την πρόφαση του καραβόπανου αντίσκηνου, της ένοχης σιωπής και του ολέθριου καταυλισμού στο έρεβος των παρυφών μιας πόλης που κρύβεται δόλια και ύπουλα το λιμενοβραχίονά της.

Απείθαρχες πολιτικές εξουσίες παρασύρουν και παρασέρνονται την/στην κοινοπολιτεία τους. Υπάκουοι υπήκοοι -ελεεινοί χρυσοθήρες- φαρμακώνουν γλωσσοτρώγοντας το ίδιο τους το αίμα. Απόλυτοι ποινικοί κατάδικοι -καθʼ έξη εγκληματίες- επαναληπτικά προβαίνουν σε πράξεις κακουργηματικές, κι αλίμονο επιβραβεύονται μʼ αυτό. Ορκισμένοι σε μία διαρκή αγαρμποσύνη, στολίζονται το τραυλό του καμένου λεκτικού ιδιώματος μιας γλώσσας δήθεν πολεμικής κι ηθελημένα βάρβαρης, «στη νύχτα απλικεμένη».

O Αδαμάντιος Κοραής σφυρηλατεί εκ νέου στο αμόνι, υπομνηματίζοντας παλαιές πρακτικές: «Από φρικτής ανομίας σχολείον εξεπηδήσαμεν όλοι, μολυσμένοι όλοι, άλλος πολύ, άλλος ολίγον με της φιλαρχίας και της πλεονεξίας την παράνομον βαφήν. Ελευθερωθέντες από Τούρκους, εζήσαμεν έως της παρούσης ώρας ως Τούρκοι, ή μάλλον υπερέβημεν και αυτούς τους Τούρκους… Η παρούσα μας κατάστασις είναι τοιαύτη, ώστε και άγγελος εξ ουρανού αν καταβή να μας βασιλεύση, κινδυνεύομεν να τον μεταμορφώσωμεν εις διάβολον… Η αδικία λαμβάνει μορφήν και πρόσωπον αναίσχυντου προδοσίας… ».

Ένας ποιητής εγείρει το πραξικόπημα της άρνησης των συμβόλων. Δυάρα δεν προσφέρει για το οργωμένο βάναυσα χωράφι, με το μίσος του γεωργού να απολήγει στη βιτσιά των υπομονετικών τετράποδων ζωντανών. Αιώνες τώρα το αεροπλανοφόρο αναμένει αραγμένο αρόδο, με μία κίνηση εύδρομη να δέσει στον ντόκο και να σημάνει την ώρα του ολοκληρωτικού ρεσάλτου, στο νησί του Έως Φόρου. Ο τσίφτης και το καναρίνι, το λοιπόν, διχάλα νεύρο.

-Να μην απευθύνεστε εις στον ιπτάμενον και να κρατάτε τις αποστάσεις.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Νοέμβριος 2015