[author]Του Δημητρίου Μουζάκη[/author]

Με τον κ. Γρηγόρη Βαλλιανάτο συμφωνώ σε σειρά απόψεων που o ίδιος έχει δημοσίως εκφράσει. Θα μπορούσα, ακόμη, να πω ότι ανήκουμε αμφότεροι στο ίδιο ρεύμα πολιτικής σκέψης, αυτό του φιλελευθερισμού. Μία τέτοια συμφωνία αφορά στο Σύμφωνο Συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Με μία, ενδεχομένως, διαφορά: ότι εγώ είμαι (τουλάχιστον προς το παρόν) κατά της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η εκχώρηση ενός τέτοιου δικαιώματος στα ομόφυλα ζευγάρια είναι προς όφελος των παιδιών που τα ομόφυλα ζευγάρια θα υιοθετούσαν: σε κοινωνικο-ψυχολογικό επίπεδο (αναπτυξιακή ψυχολογία, πίεση από το κοινωνικό περιβάλλον) είναι εύκολο κανείς να πραγματοποιήσει ανασταλτικές σκέψεις.

Υπάρχουν και φορές που με τον κ. Βαλλιανάτο διαφωνώ κάθετα. Τον είχα, για παράδειγμα, κάποτε ακούσει να λέει δημοσίως και σε ώρα τηλεοπτικής αιχμής ότι ξεπερνώντας τα μικροαστικά του κατάλοιπα (ας μου συγχωρεθεί το ανακριβές της διατύπωσης, νομίζω ότι το νόημα μεταφέρεται με ακρίβεια) έγινε συνοδός κυρίων. Πόρνος, για να μην τα πολυλογούμε. Η όλη αντίληψη ότι στην πορνεία ως επαγγελματική ενασχόληση φθάνουμε με μία απλή απεμπόληση των μικροαστικών ταμπού (και δεν τρέχει κάστανο) δεν μπορεί να αποσπάσει τη συμφωνία μου.

Εγώ έχω πίστη σε άλλα πρότυπα: της παραδοσιακής οικογένειας, της μόρφωσης, του έρωτα με συναίσθημα, της εργασίας με αξιοπρέπεια και της έντιμης εσόδευσης. Στα πρότυπά μου δεν ανήκει η πορνεία. Θεωρώ δε (χωρίς να είμαι, όμως, νομικός) ότι η δημόσια υποστήριξη τέτοιων θέσεων από τηλεοράσεως σε ώρες τηλεοπτικής αιχμής (στις οποίες έχουν πρόσβαση και ανήλικοι) και δη εκ πολιτικών αρχηγών εγείρει, ενδεχομένως, και ζητήματα νομικής φύσης.

Μια άλλη διαφωνία μου είναι αισθητικής φύσης. Ο κ. Βαλλιανάτος, ας πούμε, προσήλθε στα θεωρεία της βουλής κατά την ψήφιση του Συμφώνου και κατόπιν της υπερψήφισης επιδόθηκε σε μπαλαμούτι με έναν εραστή του. Η Βουλή των Ελλήνων, όμως, δεν είναι χώρος για μπαλαμούτι (και μη μου το πάει κανείς στην ιδιαίτερη στιγμή, διότι μπορεί να τον στείλω σε κανέναν γερο-διάολο), όπως η αίθουσα διδασκαλίας στο σχολείο δεν είναι χώρος διασκέδασης ή τα χειρουργεία των νοσοκομείων δεν είναι χώροι οινογευσιγνωσίας.

Αν ήμουν εγώ βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων θα είχα υπερψηφίσει το Σύμφωνο και θα φώναζα προς τα θεωρεία: «μαζευτείτε, αδέλφια».

[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #1: «Η εξαπάτηση ενός ελληνικού νησιωτικού πληθυσμού»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας
Χώρα (Παλιό Λιμάνι)

Αποτελώντας, πλέον, μειονότητα συνειδήσεως -μετά από χρόνια συστηματικής και με στρατηγικό σχεδιασμό απομάκρυνσης από το γεγονός ενός διαστρεβλωμένου πραξικοπήματος κι ενός πολέμου που χάθηκε (ιστορικά ας το πιάσουμε απʼ εκεί ή απʼ εδώ)-, οι πολιτικοί ή στελέχη παράκτιων και περιορισμένης ευθύνης κι αντιλήψεως δημόσιων ή μη εταιρειών, οι κατοικοεδρεύοντες (για να καταδείξουμε και για να γίνουμε διάφανα σαφείς) τόσο στο Προεδρικό Μέγαρο όσο και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, φροντίζουν επισταμένα να διχάζουν τον ελληνικό πληθυσμό της δέκατης τρίτης Νήσου.

Ενός πληθυσμού, επιεικώς αγενούς έως μπασταρδεμένου, που καθημερινώς εφευρίσκει τον τροχό ή την ταχινόπιτα διατυμπανίζοντας εκκωφαντικά τα εύρετρα, ενώ του διαφεύγει η ευθεία. Ο λόγος λειψός, ο διάλογος κωφός, ο μονόλογος αυτιστικός. Ωσάν τουρκόγυφτοι σκοπεύουν εκδικητικά, μιλούν τρώγοντας και ύπουλα αναμασούν τη γλώσσα του πρώην αποικιοκράτη κι άλλων αλλοεθνών συμφερόντων. Μία, ας πούμε, ελίτ, ανίκανη να ορθωθεί, βολεμένη στο παραμύθι μιας από τα σπάργανά της ανελεύθερης «επανένωσης».

Ο «κανονικός» πολίτης -και θέτω τη λέξη «κανονικός» σε εισαγωγικά διότι, δυστυχώς, πόρρω απέχει από τον άνθρωπο και παρασάγγας από τον πατριώτη- οφείλει να εντάσσεται σε ένα καθεστώς ύποπτα ναρκωμένης ψυχραιμίας, απόρροια της χρήσεως ψυχοφαρμάκων, μανδραγόρων και άλλων ηρεμιστικών/υπνωτικών σκευασμάτων ή μαντζουνιών.

Ένα δοτό Σύνταγμα -το οποίο ακυρώνει, με μία και μόνο εργασία της μίας σελίδας αναφοράς, ένας ή μία τριτοετής συνειδητός ή συνειδητή φοιτητής ή φοιτήτρια σοβαρής Νομικής Σχολής και σοβαρού Πανεπιστημιακού Ιδρύματος- περιπλέκει έως βραχυκυκλώνει υγιείς και ορθά καλλιεργημένους ανθρώπινους και ολοζώντανους -τόσο που οφείλουν να τρομάξουν με το βιταλισμό τους-, στο νεύρο τους, οργανισμούς.

Ελάχιστοι έως μηδενικοί έχουν αντιληφθεί που οδηγούν, οι εκάστοτε πρόεδροι και βουλευτές, τούτο το νησί της εταίρας. Η αρπακόλλα της δομής των τριών εξουσιών μπλοκάρει και μπλοκάρεται όπως ένα κακώς συντηρημένο επανατατικό ελατήριο του κλείστρου. Ούτε ξιφολόγχη δεν θα μείνει να εμβολίσουμε την καρωτίδα, έτσι ώστε νεκρό κι αγέρωχο το κεφάλι του ο Έλλην Κύπριος να, ακαριαία, προτάξει ή ακινητίσει ως «Μέδουσα» στους και στις -εντός εκτός και επί τα αυτά στεριάς που καταβρέχεται περιμετρικά κι ολοκληρωτικά από θάλασσα- ρουφιάνους, πράκτορες, κοπρίτες και δήθεν ιερόδουλες ή βρόμικες μες στην ψυχή και στο κορμί γυναίκες.

-Αδιάβαστοι οδεύετε, με ξένα κόλλυβα να πράξετε κηδεία.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Νοέμβριος 2015

`
[author]Του Γιώργου Καρτάκη [/author]

Μπαίνω να πάρω τσιγάρα, τις βλέπω. Κάθονται πίσω απ΄τον πάγκο, ανάμεσα στα πόδια τους μια ηλεκτρική σόμπα. Σαραντάρες, μαλλί κομμωτηρίου κάγκελο, κόκκινο χείλι, κόκκινο νύχι, μαύρο καλτσόν, μαύρο εφαρμοστό φουστανάκι, μαύρη μπότα – από κείνες με το ταμπελάκι στη σόλα ότι είναι καινούργιες. Δυο απ΄αυτές τις πεντακάθαρες, τέλος πάντων, που μόλις τις δεις σκέφτεσαι να τις βουτήξεις όπως είναι και πάλι στην μπανιέρα, για να φύγει η κόλλα, η μπογιά και το άρωμα βερίκοκου.

-Έλα, μου λέει η μια πρόσχαρα, να μας πεις τη γνώμη σου.

Ανοίγει μπροστά μου ένα από εκείνα τα σαχλοπεριοδικά που διαμορφώνουν πλέον συνειδήσεις εν Ελλάδι, μου δείχνει κάτι φωτογραφίες με τον Χατζησάββα:

– Καλός ηθοποιός, της λέω.
– Όχι αυτό, μου λέει.
– Τότε; λέω εγώ και ψάχνω στην τσέπη για ψιλά.

– Να, μου λέει, δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί στο κρεβάτι, αλλά πιστεύεις ότι πρέπει να μεγαλώνουν παιδιά;
– Ποιοι είναι οι «αυτοί», την ρωτώ.

Με κοιτάζει με μισάνοιχτα χείλη. Βλέπω το περίγραμμα από το κραγιόν. Κακοβαμμένα, προλαβαίνω να σκεφτώ. Ύστερα, με μιας, το πονηρό γελάκι σβήνει απ ‘ τα μάτια της, τη θέση του παίρνει ένα περαστικό συννεφάκι αμηχανίας και κλείνει το περιοδικό.

– Τι θα θέλατε; μου λέει, δαγκωμένη και το χειλάκι της τρέμει.

Ήθελα να της πω, «να σου κρεμάσω μια κουδουνίστρα», αλλά της είπα «ένα Καρέλια κίτρινο»

`
[author]Του Σπύρου Αραβανή [/author]

`
«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε οργισμένα, και εμείς που περιμέναμε να ανοίξουν οι εφτά ουρανοί, άνοιξε μονάχα μια τρύπα καταγής και χώθηκε πιο βαθιά στη σιωπή του.

«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε δήθεν ανεξάρτητος,  αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι όποιος ξεστομίζει δημοσίως αυτή τη φράση σημαίνει ότι είναι ο πλέον δέσμιος της ομερτά που συγκατανεύει γιατί, εκτός των άλλων, έχει και την τραγική επίγνωση της θλιβερής φίμωσής του.

«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε απενοχοποιημένα, θεωρώντας πως με αυτή την απειλή θα διαγράψει τα προσωπικά του χρέη συνυπευθυνότητας αφού έστω και αν δεν συμμετείχε, γνώριζε.

«Αν ανοίξω το στόμα μου…», είπε απαξιωτικά, αγνοώντας τα λόγια του ποιητή: «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται πνεύματος καὶ λόγον ἐρεύξομαι, τῇ βασιλίδι Μητρί• καὶ ὀφθήσομαι, φαιδρῶς πανηγυρίζων καὶ ᾄσω γηθόμενος ταύτης τὰ θαύματα» («Α’ Ωδή Κανόνος του Ακάθιστου Ύμνου»)

`

Όσοι «αποκαλύπτουν» σήμερα ανήκουν σε τρεις, τουλάχιστον,  κατηγορίες. Στις πρωτοσέλιδες αυτοεκπληρούμενες προφητείες των «αγίων», στα ανοικτά στόματα με τις κομμένες γλώσσες και στους λαλίστατους μετά θάνατον προφήτες. Όσοι, από την άλλη, «τυχαίνει» να παραβούν τον «κανόνα» δέχονται πάραυτα την κατάρα του Βιγιόν:

`
Σ’ αρσενικό, σε νίτρο, στη φωτιά
τ’ ασβέστη, σε μολύβι αναβρασμένο
για να ξεμαγαρίσουν πιο καλά,
σε πισσάλειμμα καλοδιαλυμένο
σε ζουμί από οβριάς κάτουρα
φτιασμένο και σκατά.

Σε αποπλύματα λεπρών,
σε λίγδες ποδαριών και παπουτσιών,
σ’ αψιά φαρμάκια ή μέσα σε καμπόσες
χολές φιδιώνε, λύκων, τσακαλιών,
τούτες οι φτονερές ας βράσουν γλώσσες!