[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]
Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #3: «Η μέλαινα χολή του όχλου»
Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας
Δόντια ξεπροβάλλουν μέσα στη λεύκανση της απληστίας. Οι παλλακίδες ακονίζουν φαρμακερά τη γλώσσα τους, σʼ ένα ζωώδη σεξισμό κανιβαλικής εμπειρογνωμοσύνης. Τʼ ακριβοπληρωμένα ανάτυπα: χαρτιά που πετούνε σʼ άκυρες βιβλιοθήκες. Η έλλειψη αυταξίας, έργων και ημερών, οδηγεί στην ευταξία της σύγχυσης: στιχομυθίες σκουπιδιών ευθυνόφοβων.
Άτακτος όχλος που διεκδικεί ένα δοτό χαράκωμα περηφάνιας φασιανού. Αναγιωμένος κι έτοιμος στο καθεστώς της μέλαινας χολής, με το αντίχριστο της πίστης οδηγό, εκσφενδονίζει την πολυτέλεια ή την προφασισμένη φτώχεια της πλαστογραφημένης μακαριότητας. Η προσφυγιά διατηρεί την πρόφαση του καραβόπανου αντίσκηνου, της ένοχης σιωπής και του ολέθριου καταυλισμού στο έρεβος των παρυφών μιας πόλης που κρύβεται δόλια και ύπουλα το λιμενοβραχίονά της.
Απείθαρχες πολιτικές εξουσίες παρασύρουν και παρασέρνονται την/στην κοινοπολιτεία τους. Υπάκουοι υπήκοοι -ελεεινοί χρυσοθήρες- φαρμακώνουν γλωσσοτρώγοντας το ίδιο τους το αίμα. Απόλυτοι ποινικοί κατάδικοι -καθʼ έξη εγκληματίες- επαναληπτικά προβαίνουν σε πράξεις κακουργηματικές, κι αλίμονο επιβραβεύονται μʼ αυτό. Ορκισμένοι σε μία διαρκή αγαρμποσύνη, στολίζονται το τραυλό του καμένου λεκτικού ιδιώματος μιας γλώσσας δήθεν πολεμικής κι ηθελημένα βάρβαρης, «στη νύχτα απλικεμένη».
O Αδαμάντιος Κοραής σφυρηλατεί εκ νέου στο αμόνι, υπομνηματίζοντας παλαιές πρακτικές: «Από φρικτής ανομίας σχολείον εξεπηδήσαμεν όλοι, μολυσμένοι όλοι, άλλος πολύ, άλλος ολίγον με της φιλαρχίας και της πλεονεξίας την παράνομον βαφήν. Ελευθερωθέντες από Τούρκους, εζήσαμεν έως της παρούσης ώρας ως Τούρκοι, ή μάλλον υπερέβημεν και αυτούς τους Τούρκους… Η παρούσα μας κατάστασις είναι τοιαύτη, ώστε και άγγελος εξ ουρανού αν καταβή να μας βασιλεύση, κινδυνεύομεν να τον μεταμορφώσωμεν εις διάβολον… Η αδικία λαμβάνει μορφήν και πρόσωπον αναίσχυντου προδοσίας… ».
Ένας ποιητής εγείρει το πραξικόπημα της άρνησης των συμβόλων. Δυάρα δεν προσφέρει για το οργωμένο βάναυσα χωράφι, με το μίσος του γεωργού να απολήγει στη βιτσιά των υπομονετικών τετράποδων ζωντανών. Αιώνες τώρα το αεροπλανοφόρο αναμένει αραγμένο αρόδο, με μία κίνηση εύδρομη να δέσει στον ντόκο και να σημάνει την ώρα του ολοκληρωτικού ρεσάλτου, στο νησί του Έως Φόρου. Ο τσίφτης και το καναρίνι, το λοιπόν, διχάλα νεύρο.
-Να μην απευθύνεστε εις στον ιπτάμενον και να κρατάτε τις αποστάσεις.
Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Νοέμβριος 2015
Φίλε μου Κώστα, ποιός Κοραής; Αυτά τα έγραφε από ασφαλή καταφύγια σε Ολλανδία και Γαλλία. Η παρακαταθήκη του, ας την πούμε έτσι, ήταν η καθαρεύουσα και η αντιγραφή γνωστών ήδη σειρών μεταφράσεων αρχαίων συγγραφέων από ευρωπαίους φιλόλογους. Ποιός εξάλλου ποιητής αρνήθηκε ποτέ τα σύμβολα;
Κι αφού το εγώ είναι οι άλλοι, ως γνωστό, τις επιστολές προς το Έθνος άλλοι τις έγραψαν, όπως και άλλοι φτιάξανε σύμβολα και άλλοι τα αρνιούνται. Ντούκου. Θα ‘ρθει φέτος ο χειμώνας;
Κωστή, δεν χρησιμοποίησα επίθετα ούτε αφορισμούς. Αλλά ξέρεις από που ξεκίνησε η θεωρία του χάους… από αμερικάνους μετεωρολόγους που πάσχιζαν να προβλέψουν το μέλλον των μικροκλιμάτων…
Με το ρίσκο του να φανώ κόλακας μα χωρίς αυτή την διάθεση, θα πω πως η γραφή του Ρεούση έρχεται κατευθείαν από μια άλλη εξω από μας πραγματικότητα. Λέξεις ξυραφιές που πληγές αφήνουν στο μυαλό και αφήνουν γυμνή στην αποκαθήλωσή της την άμεση πραγματικότητα που μας περιβάλει. Για μια φορά ακόμα ενθουσιασμένος!