[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]
Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #5: «Η συμπλεγματικότητα των Ελλήνων Κυπρίων ποιητών»
Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας
Χαριεντίζονται μεταξύ τους σαν καλεσμένοι ιδιοκτήτες-πρόσφυγες τιμής, μες σε τυχάρπαστες πρεσβείες και προξενεία της ντροπής. Ανίκανοι να χειριστούν το μένος, ίσως, της κατάθεσης-γραφής τους χασκογελούν διαβάζοντας σʼ ακροατήρια ζωντόβολων, δήθεν, πνευματικών ανθρώπων… μάλλον μιαρών πανζουρλισμών. Αμόρφωτοι κι ακαλλιέργητοι επαίρονται για την τυφλότητα των ποιημάτων τους και την αργόσυρτη ή πομπώδη ή κακόηχη απαγγελία τους. Είναι η ποίησή τους πάρεργο μες στην ανάγωγη καφρίλα της ανυπόληπτης κοινωνικής τους επιφάνειας.
Δημοσιοσχεσίτες, υπάλληλοι κυβερνητικοί, φιλόλογοι καθηγητάδες, δημοσιογραφίσκοι, γιατροί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί, τραπεζικοί διευθυντάδες, δικηγόροι -ό,τι επάγγελμα μπορεί να φανταστεί ο νους τʼ ανθρώπου- και κυρίες πολλές… τσατσάδες της προσφοράς και ζήτησης στα μόδια των αργυραμοιβών. Όλοι μαζί να σέρνουν το γαϊτανάκι της συμπλεγματικότητάς τους μέσα στην πορτοφόλα των υπέρογκων συντάξεων, των αγοραπωλησιών, των μερισμάτων και των παχυλών μισθών/μισθώσεων κυνηγώντας -παρασκηνιακά και μʼ ανταλλάγματα- βραβεία πολιτιστικών υπηρεσιών, ταξίδια τουρισμού -σαφέστατα λογοτεχνικού- και χορηγίες άκυρων φεστιβάλ των εντυπώσεων και μόνο.
Κατασκευασμένες συλλογικότητες διεκδικούν το αδιεκδίκητο με ιδεολογήματα και γλώσσα στέρφα, στραμπουλιγμένη στα κοσμητικά επίθετα, στα καλολογικά και πραγματολογικά στοιχεία όπως, επίσης, και στην κεντρική ιδέα του ποιήματος που μάθανε και στη συνέχεια, κάποιοι πολλοί, διδάξανε στα άχαρα και υπό διαρκή μεταρρύθμιση αυτιστικά δημόσια και ιδιωτικά σχολειά τους. Μα δεν διδάσκεται ούτε μαθαίνεται το Πνεύμα, καθώς εναντιώνεται στο Λόγο, και η Φωνή πρέπει να ʼναι δική σου και να ʼχεις σκοτωθεί να τη γεννήσεις. Κυριολεκτώ.
Μια φλύαρη ασυδοσία στιχουργημάτων προσκολλημένων στο πάγωμα της εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας και στην ιδιαιτερότητα μιας βιασμένης/μπάσταρδης διαλέκτου, που αγωνίζεται, ματαίως, το κενό-καινό. Διότι μες στην κενότητα του νέου αιωρείται η Έλευση της Πράξης και η Πράξη της Ελεύσεως. Μες στην πληρότητα του μηδενός συντελείται η συντριβή των κοσμοθεωριών και της φιλοσοφίας-φιλολαγνείας-λαφαζανιάς αιώνων. Στο μη αποδεκτό το Είναι, στο μη υπαρκτό το Εν, στο μη ανθρώπινο το Ον.
Έτσι όπως το πετσί ζαρώνει μεγαλώνοντας το πλάσμα, έτσι το χάραγμα του γράμματος οφείλει γεννώντας θάνατο νʼ ανανεώνει την πορεία του ποιητή. Να συντρίβει την όποια κατάκτηση, να κονιορτοποιεί το όποιο έργο, να γκρεμοτσακίζει τον όποιο έπαινο.
-Αν δεν σας βγει η Ψυχή ποιήματα μην περιμένετε, κι η Ποίηση παρηγοριά δεν έχει.
Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016
Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με όσα γράφει εδώ ο ποιητής πρέπει να παραδεχτείς ότι το στυλ, ο τρόπος με τον οποίο γράφει αυτό το κείμενο ο Κ. Ρεούσης είναι θαυμάσιος -τολμώ να πω αριστουργηματικός!
Με μια οπτική Κρεβέλ -Το Πνεύμα ενάντια στον λόγο- και με οργή που με πάει στον Αρτώ, σκιαγράφησες με τον πιο γλαφυρό τρόπο μια πραγματικότητα που αφορά όχι μόνο την Κύπρο αλλά στο σύνολό της μια παγκόσμια κοινότητα γραφέων που αυτοπροσδιορίζονται ως ποιητές μόνο και μόνο γιατί ξέρουν να βάζουν τις λέξεις στην σειρά. Λόγος χωρίς Πνεύμα, εικόνες δίχως ψυχή και στο βάθος… κήπος με βραβεία και μια αιωνιότητα δίχως προοπτική.
Καλημέρα, Κώστα. Καλημέρα φίλοι του ΠΟΙΕΙΝ.
Απλώς υποσημειώνω: «Στα μάτια και στο πρόσωπο φαίνοντʼ οι στοχασμοί τους» (Διονύσιος Σολωμός).
Το κείμενο με αγγίζει…εκ πείρας γνωρίζω ότι το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα…η ματαιοδοξία σε αυτούς τους κύκλους μπόλικη, όμως το γνήσιο ποιητικό ταλέντο σπάνιο…
Η αυτοκριτική είναι αντίθετη με τη τρέλα. Ό, τι να ‘ναι τσαμπουνάει κανείς, έτσι για εντυπωσιασμό. Αλήθεια, Κώστα, γιατί ασχολείσαι με τα περί ποιητών και ποίησης; Καημός ή αμηχανία;
Αγαπητέ Γιώργο, ποσώς με απασχολεί πως βιώνει ο τρελός την τρέλα του, έχουμε δουλειές και λογαριασμούς, όπως και μια αίσχιστη αριστερή κυβέρνηση. Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες, κι η τέχνη δε βοηθά ούτε ποτέ βοήθησε, μια απόσπαση είναι.
Τωρα εξηγειται αυτη η δυνατη γραφη! φερουμε κι εσεις κι εγω το ιδιο μεγαλο τραυμα!! Και που η εξορια μας δεν καταφερε να επουλωσει! μονο που εγω καλως ή κακως το μετετρεψα σε αγαπη και εξυδανηκευση …αλλα απο μακρια! ομως στη Γαλλια οπου μενω αν κανεις πληγωσει τη πρωτη Πατριδα μου ειμαι ετοιμη να τη υπερασπιστω με τα δοτια αν εινα…και “φονισσα” να γινω! Σε ολα μου τα ποιηματα εκφραζεται αυτος ο αβασταχτος πονος που αγρυπνα μεσα μου!
Εξιδανικευση φυσικά!
“Αντισταθμίζει που μιλάμε ελληνικά” Κώστας Μόντης