[author]Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας [/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #6: «Η εγκληματική αμάθεια των βιβλιοπωλών και των αναγνωστών της Κύπρου»

Αργόστροφοι νταραβερτζήδες υποκινούμενοι από την ηλιθιότητα του «μέσου όρου». Εύστροφοι αχταρματζήδες μετακινούμενοι από την έπαρση της χρυσοποίκιλτης ράχης ενός βιβλίου που σκονίζεται ως μπιμπελό σε ράφια που αφορούν στη δούλα και στο δούλο πʼ αγοράσανε απʼ την Ασία.

Τους συναναστρέφομαι και τους παρακολουθώ, τουλάχιστον, μία δεκαπενταετία. Έχοντας ισορροπήσει την αναπόφευκτη σύγκριση από την εμπειρία που απέκτησα στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, τόσο ως αναγνώστης-αφανής πελάτης όσο και ως επαρκής-εξειδικευμένος βιβλιοϋπάλληλος, αναφέρομαι στην εγκληματική αμάθεια των βιβλιοπωλών και των αναγνωστών της Κύπρου. Χωρίς ενδοιασμούς, δυστυχώς, οι κυρίες και οι κύριοι αυτές/αυτοί έχουν συγχύσει το λειτούργημα που ονομάζεται «βιβλίο» με την εξυπηρέτηση του μετρ ή σερβιτόρου στα πανάκριβα ή μη εστιατόρια που συνωστίζονται καθημερινώς για να καταβροχθίσουν… τις σάρκες τους.

Ανίκανοι να εντρυφήσουν στην ουσία σελίδων «τυπωμένων με αίμα», ξεφυλλίζουν νευρωτικά ωσάν να βρίσκονται σε κομμωτήριο, σε καφετερία ή κι εγώ δεν ξέρω πού, λες κι έχουν να κάνουν με περιοδικά ποικίλης ύλης, καταλόγους αγορών, διαφημιστικά φυλλάδια ή κομματικές μπροσούρες προεκλογικών προγραμμάτων μιας άπλυτης εταίρας.

Μιλώ για αναγνώστες, ο ευγενής, λες και εθελοτυφλώ, μην και τους προσβάλλω, ενώ καθημερινώς και επί μακρόν διαπιστώνω την ελλειμματική έως μηδαμινή ανάγνωση όσων βιβλίων εδέησαν νʼ αγοράσουν για να πανηγυρίσουν την ασύγγνωστη αμέλεια της δήθεν ευρυμάθειά τους.

Γνωρίζω, προσωπικά, όλους τους σχετικά άσχετους/ες, αγενέστατα ψυχονευρωτικούς/ές και άξεστα ευγενικούς/ές βιβλιοπώλες/ισσες της Λευκωσίας, ενώ τα περάσματά μου στην τουρκική Λευκωσία έχουν αποφέρει διαμάντια και από τα εκεί βιβλιοπωλεία. Έχω ξοδέψει περιουσίες που απεκόμισα με τον ιδρώτα της ψυχής μου και μʼ αυτόν των ανθρώπων που με γέννησαν (ένα από τα πάλαι ποτέ κατασχεμένα καράβια του πατέρα μου -αν κι υπερβάλλω- σίγουρα, και κάποια καπνοχώραφα της μάνας μου που τα ʼφαγαν στην Κατοχή μαυραγορίτες), για νʼ αποκτήσω βιβλία, πολλά βιβλία, που συνηθίζω να «ανακυκλώνω» χαρίζοντάς τα στην πορεία σε φίλους, γνωστούς, τυχάρπαστους ή «σκοτώνοντάς τα» για να πληρώσω μέρος από τις καθημερινές μου αλκοόλες ή παλαιότερα, όταν κατοικούσα στην Αθήνα, πουλώντας τα με το κιλό σʼ εκείνους τους στυγνά αιμοδιψείς παλαιοπώλες. Φορές να γευματίσω ο άνθρωπος δεν έχω, ενοίκιο να πληρώσω όχι… κι όμως εδώ και σαράντα έξι μπαρουτοκαπνισμένα χρόνια ακόμη παραμένει ακόρεστη η ανάγκη της διαρκούς αναζήτησης βιβλίων που σημαίνουν. Ας παραθέσω τον Οδυσσέα Ελύτη, προς γνώση και συμμόρφωση: «Γίνεσαι βιβλιόφιλος όπως γίνεσαι υπερτασικός. Κάτι που δεν ξέρεις αν θα σταματήσει πιθανόν ή θα σε καταδιώκει σʼ όλη σου τη ζωή. Δεν έχει σημασία.», κι ας έχουμε όλοι μας υπόψη εκείνο το θέσφατο του Stéphane Mallarmé: «Je ne sais pas dʼ autre bombe, quʼ un livre.».

-Αλλάξτε επάγγελμα, εγκληματίες έμποροι, και τραβάτε να πουλάτε κυλόττες, σώβρακα και βυζοθήκες (άλλως σουτιέν) σε υπερφίαλους αναγνώστες της συμφοράς.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016

[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #5: «Η συμπλεγματικότητα των Ελλήνων Κυπρίων ποιητών»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Χαριεντίζονται μεταξύ τους σαν καλεσμένοι ιδιοκτήτες-πρόσφυγες τιμής, μες σε τυχάρπαστες πρεσβείες και προξενεία της ντροπής. Ανίκανοι να χειριστούν το μένος, ίσως, της κατάθεσης-γραφής τους χασκογελούν διαβάζοντας σʼ ακροατήρια ζωντόβολων, δήθεν, πνευματικών ανθρώπων… μάλλον μιαρών πανζουρλισμών. Αμόρφωτοι κι ακαλλιέργητοι επαίρονται για την τυφλότητα των ποιημάτων τους και την αργόσυρτη ή πομπώδη ή κακόηχη απαγγελία τους. Είναι η ποίησή τους πάρεργο μες στην ανάγωγη καφρίλα της ανυπόληπτης κοινωνικής τους επιφάνειας.

Δημοσιοσχεσίτες, υπάλληλοι κυβερνητικοί, φιλόλογοι καθηγητάδες, δημοσιογραφίσκοι, γιατροί, ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί, τραπεζικοί διευθυντάδες, δικηγόροι -ό,τι επάγγελμα μπορεί να φανταστεί ο νους τʼ ανθρώπου- και κυρίες πολλές… τσατσάδες της προσφοράς και ζήτησης στα μόδια των αργυραμοιβών. Όλοι μαζί να σέρνουν το γαϊτανάκι της συμπλεγματικότητάς τους μέσα στην πορτοφόλα των υπέρογκων συντάξεων, των αγοραπωλησιών, των μερισμάτων και των παχυλών μισθών/μισθώσεων κυνηγώντας -παρασκηνιακά και μʼ ανταλλάγματα- βραβεία πολιτιστικών υπηρεσιών, ταξίδια τουρισμού -σαφέστατα λογοτεχνικού- και χορηγίες άκυρων φεστιβάλ των εντυπώσεων και μόνο.

Κατασκευασμένες συλλογικότητες διεκδικούν το αδιεκδίκητο με ιδεολογήματα και γλώσσα στέρφα, στραμπουλιγμένη στα κοσμητικά επίθετα, στα καλολογικά και πραγματολογικά στοιχεία όπως, επίσης, και στην κεντρική ιδέα του ποιήματος που μάθανε και στη συνέχεια, κάποιοι πολλοί, διδάξανε στα άχαρα και υπό διαρκή μεταρρύθμιση αυτιστικά δημόσια και ιδιωτικά σχολειά τους. Μα δεν διδάσκεται ούτε μαθαίνεται το Πνεύμα, καθώς εναντιώνεται στο Λόγο, και η Φωνή πρέπει να ʼναι δική σου και να ʼχεις σκοτωθεί να τη γεννήσεις. Κυριολεκτώ.

Μια φλύαρη ασυδοσία στιχουργημάτων προσκολλημένων στο πάγωμα της εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας και στην ιδιαιτερότητα μιας βιασμένης/μπάσταρδης διαλέκτου, που αγωνίζεται, ματαίως, το κενό-καινό. Διότι μες στην κενότητα του νέου αιωρείται η Έλευση της Πράξης και η Πράξη της Ελεύσεως. Μες στην πληρότητα του μηδενός συντελείται η συντριβή των κοσμοθεωριών και της φιλοσοφίας-φιλολαγνείας-λαφαζανιάς αιώνων. Στο μη αποδεκτό το Είναι, στο μη υπαρκτό το Εν, στο μη ανθρώπινο το Ον.

Έτσι όπως το πετσί ζαρώνει μεγαλώνοντας το πλάσμα, έτσι το χάραγμα του γράμματος οφείλει γεννώντας θάνατο νʼ ανανεώνει την πορεία του ποιητή. Να συντρίβει την όποια κατάκτηση, να κονιορτοποιεί το όποιο έργο, να γκρεμοτσακίζει τον όποιο έπαινο.

-Αν δεν σας βγει η Ψυχή ποιήματα μην περιμένετε, κι η Ποίηση παρηγοριά δεν έχει.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016