Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης απαγγέλει τρία ποιήματα (Ατένιση θησαυρού,Σκόρπια φύλλα, Άσκηση μεταφορών) από ηχογράφηση του 1984 για την ΕΡΑ. Μουσική σύνθεση Βασίλης Ριζιώτης.

Ατένιση θησαυρού

Ο πεθαμένος άνθρωπος είν’ ένας λίθος πολύτιμος,
το ζώο τον κατέχει σαν κοιτά τον αφέντη του,
δίχως τη δύναμη να μιλήσει βυθισμένο στη σιωπή,
στο δάσος το μεγάλο που ευωδιάζει χαρά.

Εκείνο που ελπίζουμε δεν είναι ν’ αποκτήσουμε
το θησαυρό που λαχταράμε στ’ αντίκρισμά του,
αρκεί και μόνο η ματιά για τον περίπατο,
των ψυχών έξω από τις κάμαρες.

Ο δρόμος όπου χαιρετιόμαστε μοσκοβολά,
από τις βλαστικές ουσίες του δάσους που στάζουν,
ρυθμικά ανθίζοντας έξω απ’ τα όργανα,
αιώρες του έρωτος κρεμαστές απ’ τα κλώνια.

Τα πρόσωπα ξαπλώνουν εκεί κι ονειρεύονται,
ξεχνώντας των σκοτεινών σωμάτων την αριθμητική,
μπορούν και διακρίνουν την πολύτιμη ποιότητα
του λίθου, με τα μάτια τ’ άγρυπνα του νου.

(1952)

Από τη συλλογή Ποιήματα (Παλαιοντολογικά) (1988)

Λόρκα

Άκου τι λεν τα δάση
στήσε αυτί λιώσε χιόνι
τις τελευταίες νύχτες το φθινόπωρο
δακρύζουν ήλεκτρο τα πεύκα
δε φταίω εγώ
κάπου ανεβάσανε Γκαρθία κι ένα ασημένιο ποτάμι
κάπου τη ρεματιά με τις πληγές
δε φταίω εγώ που τρέμει τόξο το γεφύρι
που λούζεται νάρδους ο Γουαδαλκιβίρ
πέφτουν τα πουλιά στου φλάουτου το φύσημα
περνάει το ασημένιο ποτάμι το αρχαίο νερό η φωτιά
στων δέντρων τη σιωπή
το σείσιμο του θάμνου
τρέχει να πνιγεί και πουθενά το πρώτο βήμα
για ένα παρακάτω είπαν
τον χρέωσαν ολόκληρον τα τελωνεία των φθορών
Ψεύματα
Κι έδειξε χαρτιά σφραγίδες φύλλα
καταθέσεις αστρονομικά ποσά ελευθερία
κι ύστερα τις διπλές βροχές και την αδιαθεσία των
άστρων
πίσω στα αγάλματα τα πετρωμένα δάκρυα
σε μέγεθος μερόνυχτου
άστρο μου άστρο μου για δε μʼ αγγίζεις πια
χέρια μου φράξτε τη μεσολάβηση του σύννεφου
και σεις βουνά με τον κομμένο ορίζοντα
με ένα βλέμμα σάς ρίχνω καταγής
ό,τι και ώρα να ʼναι κραυγή ό,τι ζωή ακορντεόν
τα τιμαλφή συλλέγω των υφάλων να ʼχει η αγάπη
μου
να τραγουδά τα θαύματα σε όστρακο ανοιχτό.

Εδώ ακούμε αποσπάσματα από το σιντί του Κώστα Μπραβάκη

Ακούμε τον Mikhail Kozakov να διαβάζει ένα ποίημα του Joseph Brodsky

Ο Ιωσήφ Αλεξάντροβιτς Μπρόντσκι θα έκλεινε τη βραδιά. Δεν μπορούσε ακόμη να υπερασπισθεί την ορθογραφία του ονόματός του, επέμενε αργότερα να γράφεται ως Josif Brodskij (όπως εμφανίζεται στον ιταλό του εκδότη «Αdelphi»), αλλά παρέμεινε άθελά του ως Joseph Brodsky, ορθογραφία που απεχθανόταν.
Από το πάλκο του Δεύτερου Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης του Δήμου της Ρώμης (το πρώτο είχε γίνει την προηγούμενη χρονιά στην παραλία του Castelporziano, παρόντες όλοι οι μπητ κι ο Γιεφτουσένκο κι ο Θωμάς Γκόρπας με τον Σταύρο Τορνέ να υπερασπίζονται τα ελληνικά χρώματα), είχαν ήδη παρελάσει τα ηχηρά ονόματα κι ο κόσμος είχε αρχίσει να απομακρύνεται σιγά-σιγά. Είναι απορίας άξιο, πως τα άσχημα ποιήματα κι οι άσημοι ποιητές που δεν αφήνουν ούτε καν ίχνος στη μνήμη μας, βρίσκουν πάντα ένα πολυπληθές και πρόθυμο ακροατήριο;
Γύρω στις μία μετά τα μεσάνυχτα στην Piazza di Siena είχαν απομείνει καμιά πενηνταριά άτομα, μαζί με τους υπαίθριους πωλητές αναψυκτικών, «πανίνι», και «πορκέτας» με άδεια τα πανέρια τους και ξαπλωμένοι στο γρασίδι περνούσαν από χέρι σε χέρι το «σπινέλο». Η νύχτα του Ιουλίου ακολουθούσε πλέον την πεπατημένη προς την τελική της ευθεία ανάμεσα σε νωχέλεια, γλυκούς ανασασμούς και αδιαφορία, όταν τα σκληρά σύμφωνα των ρούσικων σήκωσαν ένα ρεύμα δροσερού αέρα στη Βίλλα Μποργκέζε. Πάνω στη σκηνή που είχαν ήδη αρχίσει να την ξηλώνουν, κάποιος κοντόσωμος τύπος με φαλακρίτσα και λουσμένος στον ιδρώτα, χειρονομούσε, φώναζε και κάπου-κάπου έβαζε τα κλάματα.
Μακάριες οι ρωμαϊκές νύχτες που ανέχονται τα πάντα!

Ακόμα και το πάθος, τη συγκίνηση και το κλάμα αυτού του ρώσου φυγάδα. Ακόμη και το σύγκρυο που ένοιωσα ξαφνικά να τραντάζει το κορμί μου, εκείνη την αποπνικτική νύχτα της 21ης προς 22ας Ιουλίου 1980…
…Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα την ίδια νύχτα σχεδόν ακούγοντας τον ρώσο ηθοποιό Μιχαήλ Κοζάκοφ να διαβάζει Μπρόντσκι, σε ένα mp3 που μου έστειλε ο φίλος Γιώργος Γιαννακόπουλος, ξανάνιωσα εκείνο το σύγκρυο, την ίδια απαράμιλλη συγκίνηση κι είπα να την μοιραστώ μαζί σας σήμερα, που το «ποιείν» συμπληρώνει 900 φύλλα, και μας επιτρέπεται νομίζω να σφουγκίσουμε δημόσια και κάποιο δάκρυ…

Ακούμε τη Ζωή Καρέλλη να διαβάζει τα ποιήματα:

1.Hμερολόγιο 1955-1973.109

2.10 Απριλίου 1938

3.Καρκίνος (δεύτερο μέρος)

4.Τα εικονίσματα ΙΙΙ

5.Η αναρρίχηση

6.Χαιρετισμός

7.Χορικό

(η ηχογράφηση έγινε το 1984 για την ΕΡΑ)

10 ΑΠΡΙΛΙΟY 1938

Κύριε, μη μου δίνεις την οδύνη πού περιέχω.
Είμαι το διεσταλμένο ρόδο δίχως σεμνότητα,
είμαι o καρπός πού αποστάζει ασύστολα χυμό,
είμαι ή θερμότατη καλοκαιρινή μέρα
πού αντηχεί το φως, την πυράδα του ήλιου.
Είμαι βαρύς από τον ίδιο εαυτό μου,
υποφέρω την έννοια του εαυτού μου
σε βάρος αισθήσεων υπέρμετρο.
Πολύχρωμο έντομο με έντονο χνούδι χρωμάτων
να πετάξω δεν δύναμαι πια.
Που ν’ αποθέσω τον εαυτό μου;

Η ζωή πιο ωραία,
ισάξια του θανάτου, με πληρώνει.
Κύριε, μη με παραδίνεις
στις δυνάμεις που περιέχω.
Να καταστρέψει η αρμονία
την ηδονή που αναθρώσκει,
να συνθέσω τη γαλήνη.

Η Μελισσάνθη διαβάζει 2 Ποιήματα από ηχογράφηση του 1984 για την ΕΡΑ

1. Εκείνο το καλοκαίρι
2.Καλοκαιρινές ώρες (απόσπασμα)

Καλοκαιρινές ώρες

Καλοκαιρινές ώρες
Ανάβουν οι, ώρες του καλοκαιριού τα πρωινά!..
Πόσα καινούργια πρόσωπα, καινούργια βήματα, νέες φωνές,
από παντού καλέσματα, λάμψεις, μηνύματα
έρχονται, φεύγουν με το μελτεμάκι,
πού ξετρελλαίνει των παιδιών τις λυτές κόμες,
καθώς τρέχουν με πέλματα γυμνά στην αμμουδιά!..
Κʼ υστέρα πάει να σπρώξη τα ιστιοφόρα μας
καταμεσής του γαλανού πελάγου,
Με τόσα αποδημητικά πουλιά διασταυρωνόμαστε,
με τόσα σημαιοστόλιστα καράβια!..
Έρχονται, φεύγουν, φορτωμένα χαιρετίσματα, ποτισμένα αλάτι
και νοσταλγία θαλασσινή!..
Με την αυγή σαλπάρουν, ξεκινούν
σαν τα πουλιά τα μεγάλα ιστιοφόρα
παίρνοντας την αρμύρα από τα δάκρυα μας στʼ ανοιχτά πανιά τους,
πάνω στων γλάρων τις φτερούγες το χαιρετισμό μας!..