Ο Γιώργος Βαφόπουλος διαβάζει τα ποιήματα:
1. Επί των ποταμών Βαβυλώνος
2. Άουσβιτς. Ελεγείο σε μια ξανθή κοτσίδα

Από ηχογράφηση του 1984 για την ΕΡΑ.

Μουσική σύνθεση: Βασίλης Ριζιώτης

ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ ΒΑΒΥΛΩΝΟΣ Angels Fall download

Πτήση Αεροφλότ, Βουδαπέστη-Αθήνα.
Τουπόλιεβ εκατόν τριάντα τέσσαρα.

Αν το ελαφρό χαμόγελο έπαυε να ανθίζει
στης αεροσυνοδού μας τα γαλάζια μάτια,
ίσως το ιπτάμενο τούτο πλοίο νάχε βουλιάξει
στο βυθό της ατέρμονης μεγάλης νύχτας,
κάτω από το βάρος της δικής μου νοσταλγίας.

Είναι βαρύς του νόστου ο πόνος. Πιο βαρύς
κι από τον όγκο ενός πύργου που σωριάζεται.
Βαρύτερος ακόμα κι απʼ το χωρισμό,
που αφανίζει κι αυτού του νόστου την ελπίδα.

Πως νʼ αντέξεις μπορείς σε τέτοιο βάρος,
όταν, μετέωρος στο πυκνό τούτο σκοτάδι,
ούτε καν τον παλμό της γης υποψιάζεσαι,
που σε κύματα σεισμικά κάτω σου τρέμει;

Αλλά να, ξάφνου, στη φορά του έμφορτου βέλους,
μεσʼ απʼ το θολωμένο τούτο φινιστρίνι,
αποκαλύπτεται χλωμό το ελληνικό φεγγάρι,
καθώς από τα μαύρα σύννεφα αναδύεται.

Κι ακούεται η βραχνή φωνή του μεγαφώνου:
«Περνούμε πάνω απʼ τη Θεσσαλονίκη».

Ακούστε τον Έζρα Πάουντ να διαβάζει

Με την τοκογλυφία,
δεν φτιάχνουν σπίτια οι άνθρωποι γερά:
η κάθε πέτρα λαξεμένη και βαλμένη στη θέση της σωστά
να στρώσει απάνω ο σοβάς, να δέσει
ο σκελετός, να κάτσουν τα στολίδια.

Με την τοκογλυφία
δεν ζωγραφίζουν οι άνθρωποι
παράδεισους στις εκκλησίες
μετά βαΐων και κλάδων,
την παναγιά να δέχεται τον άγγελο εξ ουρανών
κι απάνω εκεί στο πρόχειρο μολύβωμα να λάμπει
το φωτοστέφανό της.

Με την τοκογλυφία
δεν αξιώνονται οι άνθρωποι Γκονζάγα,
κληρονόμους, παλλακίδες,
δεν φτιάχνονται οι εικόνες για νʼ αντέξουν
στον χρόνο και να μας αντέξουν
φτιάχνονται για να πουληθούν αμέσως
και πουλιούνται

Με την τοκογλυφία,
κρίμα μεγάλο κι άδικο ενάντια την φύση,
κάτι μπαγιάτικα αποφάγια το ψωμί σου
χάρτινο το ψωμί σου,
χωρίς το στάρι των βουνών και το σκληρό αλεύρι.

Με την τοκογλυφία χοντραίνει η μολυβιά.

Σε Αποκλειστικότητα του Ποιείν παρουσιάζεται σήμερα ένα ανέκδοτο τραγούδι σε μελωδία της Λένας Πλάτωνος (πατήστε στο όνομα) και με στίχους-φωνή της ποιήτριας και ζωγράφου Καίτης Μαυρομμάτη. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν όπως και οι πίνακες ζωγραφικής, είναι από το βιβλίο της Μαυρομμάτη, «Τα χρόνια της Αλεξάνδρειας», Εκδόσεις «Ερμής», Αθήνα 2006. Τόσο οι πίνακες όσο και τα γραφόμενα έχουν ως θέμα τους τις αναμνήσεις της ζωγράφου από τα χρόνια που έζησε μέχρι την εφηβεία της, στην Αλεξάνδρεια.

Ξύνω το μπλε του μολυβιού μου, πάνω στη θάλασσα του χάρτη μου.
Απλώνω το χρώμα, προσέχοντας μη βρέξω την ξηρά.
Με μια γραμμή διαγράφω τη γεωγραφία από το πρόγραμμα.
Τελείωσα για σήμερα κι έξω ακόμα φέγγει.
Η Άνοιξη μπήκε για τα καλά.
Το πεζούλι της βεράντας βγάζει χαίτη και ουρά.
Χαϊδεύω το κρύο μάρμαρο και νοιώθω το ζεστό δέρμα του άσπρου μου αλόγου.
Ανεβαίνω στην πλάτη του και ξεκινάμε για το Ουέστ.
Το βραχώδες τοπίο καίει κάτω από τον ήλιο.
Κόβω κάκτους για να δροσίσω τα χείλη μου.
Ο καλπασμός του αλόγου πάνω στο χώμα, μου χαϊδεύει τ’ αυτιά και προχωρώ για το άγνωστο.
Ένα χελιδόνι περνάει από μπροστά μου και με γυρίζει πίσω.
Ο κήπος είναι ό,τι πρέπει, για το επόμενο ταξίδι.
Πηδώ με στυλ απ’ τ’ άλογό μου.
Τώρα θα γίνω εξερευνήτρια.
Μαζεύω συντρόφους και σαλπάρουμε.
Ρίχνουμε άγκυρα σε άβατα μέρη ανακαλύπτοντας ανύπαρκτους καρπούς και μαγικά νερά.
Στήνουμε σκηνές σ’ εξωτικές αμμουδιές.
Κάνω τα λεπτά ώρες και το ταξίδι μου μεγάλο.

Photo by Laskaris Roussos 2005

Ο Μιχάλης Γκανάς διαβάζει ποιήματα από τη συλλογή “Γυάλινα Γιάννενα”, Καστανιώτης, 1989

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Κάθεται μόνος
και καθαρίζει τʼ όπλο του δίπλα στο τζάκι.
Κανείς δε θά ʼρθει και το ξέρει,
κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι,
σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι
και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι.
Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα
και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη.

Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι,
δεν πίνει, δεν καπνίζει, δε μιλάει.
Στην τηλεόραση χιονίζει,
το στρώνει αργά στο πάτωμα και στο τραπέζι
και στις παλιές φωτογραφίες,
γνώριμα μάτια των νεκρών,
που τον κοιτάζουν απʼ το μέλλον.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη
και μόνο το δικό της βλέμμα
έρχεται από τα περασμένα.

O Walt Whitman διαβάζει το ποίημά του “Αμέρικα”

Centre of equal daughters, equal sons,
All, all alike endear’d, grown, ungrown, young or old,
Strong, ample, fair, enduring, capable, rich,
Perennial with the Earth, with Freedom, Law and Love,
A grand, sane, towering, seated Mother,
Chair’d in the adamant of Time.