Μελισσάνθη, Καλοκαιρινές Ώρες

Η Μελισσάνθη διαβάζει 2 Ποιήματα από ηχογράφηση του 1984 για την ΕΡΑ

1. Εκείνο το καλοκαίρι
2.Καλοκαιρινές ώρες (απόσπασμα)

Καλοκαιρινές ώρες

Καλοκαιρινές ώρες
Ανάβουν οι, ώρες του καλοκαιριού τα πρωινά!..
Πόσα καινούργια πρόσωπα, καινούργια βήματα, νέες φωνές,
από παντού καλέσματα, λάμψεις, μηνύματα
έρχονται, φεύγουν με το μελτεμάκι,
πού ξετρελλαίνει των παιδιών τις λυτές κόμες,
καθώς τρέχουν με πέλματα γυμνά στην αμμουδιά!..
Κʼ υστέρα πάει να σπρώξη τα ιστιοφόρα μας
καταμεσής του γαλανού πελάγου,
Με τόσα αποδημητικά πουλιά διασταυρωνόμαστε,
με τόσα σημαιοστόλιστα καράβια!..
Έρχονται, φεύγουν, φορτωμένα χαιρετίσματα, ποτισμένα αλάτι
και νοσταλγία θαλασσινή!..
Με την αυγή σαλπάρουν, ξεκινούν
σαν τα πουλιά τα μεγάλα ιστιοφόρα
παίρνοντας την αρμύρα από τα δάκρυα μας στʼ ανοιχτά πανιά τους,
πάνω στων γλάρων τις φτερούγες το χαιρετισμό μας!..

Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού μες στο καταμεσήμερο

φρύγουν τη γη, δονούν τις πέτρες, την καρδιά,

πάλλονται με τη δόνηση της φλόγας,

ποτίζουν με ήλιο τα ριζά των βράχων

πού φύτρωσεν η αρμυρήθρα,

τους δροσερούς κόρφους της θάλασσας

πού στο παιγνίδι εγκαταλείπεται των δελφινιών,

συγκατανεύει στα τολμήματα μας,

χαμογελάει σαν μια μητέρα,

κρατώντας τις φρεσκοβαμμένες μας βαρκούλες

πάνω στην ανοιχτή παλάμη της,

σταλάζοντας σπίθες απ’ τα κουπιά μας!..

Κάθε ώρα του καλοκαιριού

πάλλεται σα γιορτάσιμη καμπάνα

γεμάτη από καλέσματα κι από φωνές,

πού στον αντίλαλο τους οι ουρανοί βαθαίνουν.

Κάθε ώρα του καλοκαιριού είναι ένα ανάβλεμμα από τους θεούς στη γη ριγμένο!..
Από παντού όλα φτάνουν, ξεκινούν

το μήνυμα της παρουσίας τους να μας φέρουν

από όλα τα σημεία συγκλίνοντας του χρόνου

στη φλόγα της στιγμής συγκατανεύουν,

καίγονται, λαμπαδιάζουν,

και το αιώνιο πλάθεται παρόν!..
Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού,
φρύγουν τη γη, δονούν της πέτρας την καρδιά,
κι όλα την ύπαρξη τους δοκιμάζουν
πάνω στο καρδιοχτύπι του καιρού.
Φλόγα στη φλόγα αναπηδάει η νέα στιγμή,
σε κάθε της παλμό το θαύμα συντελείται
κʼ υπάρχουμε, υπάρχει ο κόσμος, μας κυκλώνει
το φανερό του μυστικό
με την ενάργεια του ήλιου
με την ενάργεια των κυμάτων
με την ενάργεια των βράχων πού δονούνται
στην πύρα του μεσημεριού!..
Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού μες στην εσπέρα

τραγουδάει η θάλασσα

σαν μια μητέρα ευτυχισμένη
με ύπνο ή με θάνατο καθώς μας νανουρίζει
το βλέμμα, απρόσεχτο στα νεύματα
που όλα τα πράγματα μας στέλνουν,
επιστρέφει απ’ την εγρήγορση στον ύπνο.
Τα χείλη κουρασμένα
από τόσα χαμόγελα και λάμψεις
της ομιλίας το κύμα πισωστρέφουν.
Ιδού ότι όλα μένουν να τραγουδηθούν
στο αστραποβόλημα της νέας στιγμής να ξαναλάμψουν!
Ιδού ότι όλα μένουν να ειπωθούν απ’ την Αρχή!

Σημείωση του Σ.Π.: για την ποιήτρια Μελισσάνθη, τον Δημήτρη Δούκαρη και τον Γιάννη Ρίτσο και τη γέννηση του ποιήματος “Η σονάτας του σεληνόφωτος” ανατρέξατε στα σχόλια του τεύχους της 22ας Απριλίου 2007.