Τι εστί τέχνη
Μια οι ακρίδες
Μια οι ισχνές αγελάδες
Ένα μαρτύριο και αύριο το δίχως άλλο.
Άλλος ένας ήρωας για τους ραψωδούς
Άλλος ένας θρύλος να μελοποιηθεί
Άλλη μια θυσία στο βωμό-
Τι τέχνη και αυτή
Να στέκεις παράμερα
Ενώ η γη υποχωρεί
Ενω άνθρωποι θρυμματίζονται
Και συ γράφεις για χωράφια στέρφα
και στέρνα δασιά
Για αγρούς μακρινούς
και ενάρετους πολεμιστές
Κάλαντα
«Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε,
παρά σας αγαπούσαμε
κι ήρθαμε να σας δούμε.»
Πέρασαν να κάνουν ποδαρικό
Να νίψουν τις πατούσες τους
Να καπνίσουνε τις κάσες.
«Δώστε μας και τον κόκορα,
δώστε μας και την κότα,
δώστε μας και πέντ’ έξι αυγά
να πάμε σ’ άλλη πόρτα.»
Οι ξεχασμένοι, οι πρότεροι,
τώρα πια παράταιροι εραστές
Αυτοκράτορας στη βασιλεύουσα
Στα χρονια της ακμης της
Των απόρθητων τοίχων•
τραγωδίες σε τρώγλες
που μυρίζουν απιστία.
Θεά από το παράθυρο
Ξεθωριασμένα χρώματα
Σήμερα η πλάση φωτίζεται από λάμπες φθορίου
Σήμερα ο ήλιος λείπει
Σήμερα η γαία, η γυναικά του,
πρασινίσε απ’ τη ζήλεια της.
Που ξενοκοιμήθηκε ο ήλιος ακάματης
και αποξεχάστηκε πάλι;
Ντρέπεται πολύ, σεργιάνι σήμερα μοναχή της
Δίχως άντρα στο πλευρό της
Έτσι σήμερα από τη γη απουσιάζει ο ήλιος.
Στα χωρίσματα
Τραγικοί εραστές
εραστές τραγικοί που μόλο που αγαπιούνται
δεν μπορούν να τα βάλουνε με το θεριό•
μ’ όλο που αγαπιούνται
δεν μπορούνε να σβήσουνε αποστάσεις,
τα χιλιόμετρα να κάνουν χιλιοστά •
Δεν μπορούν να συγχωρήσουν,
Δε μπορούνε να ασκητέψουνε•
Ετσι, ας αρχίσουνε οι διαπραγματεύσεις
Οι όροι αποχώρησης του στρατού
Το αποτέλεσμα έχει κριθεί
Αλλά αυτό δε σημαίνει άνευ όρων παράδοση
παραμύθι παλιό όσο ο χρόνος
της θάλασσας μακρόσυρτο ουρλιαχτό
Μοιρολόι πολυχρονισμένο
Τραγούδι και θρύλος της παράδοσης (κάθε λαού)
Δεν θα προλαβαινα τη σκέψη μου να αποσώσω
Και θα ’χε κιόλας γυρίσει να χλευάσει,
-Ξέρω τις αψες πλευρές του καλύτερα από άλλες-
Να γελάσει με τους μοιρολάτρες,
να ξεφυσήσει σε αποδοκιμασία
Με του λαουτζίκου τα απρόσκλητα πάθη,
Αστεία πράγματα, παράξενα καμώματα.
