ΧΙΑΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ

Χτυπά το Ρολόι των Σωμάτων
μέσα στο πάχος των μυών
κατά μήκος των προσεκτικών νεύρων
στην υγρή μνήμη των βλεννογόνων
και ξαφνικά –
αστραπές όρασης
σαν να σχίζεται το εσώτερο από μέσα.

Το Πνεύμα, για χρόνια κοιμημένο
ξαφνικά μυείται
όχι με γλύκα
αλλά με την έφοδο του ζωντανού :
χυμός εναντίον χυμού, πνοή εναντίον πνοής
άνδρικα σώματα που πλησιάζουν
μέχρι να χάσουν τα περιγράμματά τους.

Στην σάρκα κρύβεται μια σκοτεινή γνώση
μια αλχημεία των πόρων και του αίματος
όπου τα περιβλήματα ψάχνονται
διαπλέκονται χωρίς να κατακτούν
και γεννούν αυτό που ονομάζουμε κόσμο –
αυτό το εύθραυστο σκηνικό
αυτήν την φωτεινή κρούστα
απλωμένη πάνω σε δυνάμεις
που δεν χρειάζονται μορφή για να υπάρχουν.

Γιατί η αληθινή σκηνή
εξερράγεται πίσω από το παραπέτασμα της σάρκας.
Εκεί ένας θεός σπασμένος στα δύο
προσπαθεί να επανενωθεί
να ξαναβρεί μια νεότητα προγενέστερη του σφάλματος, διασχίζοντας πλάσματα
που αγγίζει χωρίς να τα κατανοεί.

Αυτά τα πλάσματα
τους μοιάζουμε
χωρίς να είμαστε ακριβώς εκείνα
Εμπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο τα σώματα μας
ορατά και αόρατα
εραστές μιας στιγμής ή αιώνιοι παράσιτοι
αναπνέοντας σε επάλληλα επίπεδα.

Κάπου
μια αλαζονική παρακέντηση φωτός κυκλοφορεί
ένας αγγελικός βαμπιρισμός
και κάτω από τα αστέρια
ίσως
υπάρχει λίγο από το αίμα μας αναμεμιγμένο με το δικό τους.

Κι εγώ –
κάποιος που σηκώνει ένα βάρος
που δεν ήταν δικό του –
διασχίζω όλο αυτό καρφωμένος
σε έναν ξένο Νόμο:
να αγαπώ.
Να αγαπώ σαν να είμαι σταυρωμένος
να αγαπώ σώματα των οποίων
η απλή εγγύτητα αρκεί
για να δικαιολογήσει τη γέννηση.

Ένα Τριαντάφυλλο ξεριζώθηκε
ζεστά αρσενικό
ανοιχτό στη νύχτα των κορμιών
και η αργή ανάπτυξη ενός Σταυρού
στον άξονα της καρδιάς.
Ο Έρωτας είναι ένας ραγισμένος ωκεανός
γεμάτος τραυματικά κύματα
συναντήσεις λαμπερές
πληγές προσφερμένες στο φως.
Ένας φοβερός καθρέφτης
όπου τολμάει επιτέλους ο άνθρωπος να κοιτάξει –
και ανακαλύπτει
στη θέση του προσώπου του
ένα πλήθος άλλων προσώπων
επιθυμητικά τρεμάμενα
θεϊκά ξένα.

Νόματα

Ο Μάλτας τέκνον ήτο μικροσκοπικόν.
Κορίτσ’ εθέλανε τη μπούνε Κορασόνα
-σπανικά καρδιά προδότρα ΟΛΒΟΥ ζεύγους-
α και είχανε ναλλακτικές σα Μεσμεράλντα
-έκδηλη επεθυμιά των τη προκαθορίσουνε Πανδώρα.

Τέλει βλέπων αρρενιά μορφή ντο λένε Ντάριο
-δαύτος που τολμά!- κι αλλάζουνε μετά
γυρνώντας χαριτωμενιά να μη ντο κοροδεύουν.
«Ανεπίκαιρο φρικιό» τσου βάλλουν αι γιαγιαί
εις βάπτιση νοθειά ΕΝ παρευρίσκονται!

«Μανούλα μου Μαμά μω τι με καθαιράς;»
γυνή και μελουζίνη άψευστης πονά μορφιάς.
Ιντελιγκέντσια γρα της αποκρίθη με μιά:
«Λου (τουαλέτα αγγλικά) σε βάπτισα μα
γέγινες πια νύφη προς κάλλος αποκλίνουσα.»

Γαρέφω μας Κυρά επικυρά μονάχα γάμου σκαριφήματα
επίκληση στο Νομπουνάγκα (γιάπωνας προδόθη)
περιλούζει τους μ’ ενόχια με τυψιά ταψιά χαλβά
στερώντας συν αγάπη μητρική προμητρική
τ’ ανεπιτήδευτα «λειψά» σοβώντας εκθρονίσουν την:

Μαντάμ γιατίς εσπρώξατε μοναχοκόρη κόρη
κουβαλούσα άκορες αμφότερες καταστραφείτε;
Ποιαν υπόληψη καταδυνάστευσε Ρεγκίνα ατεκνία
θυμηθεί πως σώνει εντροπών βδελύγματα;
Μετάνοιωσες μιας τώρα χρήζεις πρωτοσελιδούχα;

Σκουρύνανε πανιδωμένα μάτια εθελότυφλα οκνά
υπερασπίζοντας θερμά δολοφονιά οικογενειά
κ’ εγένετο πανωλεθριά ουρανοξύστες ψέγουνε χωριά
κλειδαμπαρώνοντας σελίδα μοναξιά ες ιστοριά
αδιάβαστη παλαιωμένη σύγχρονα κατακριμένη.

*Εδά υπερτονίσω εμπειριά ημών μεταφραστών
τση φόνισσας μεν λαϊκιάς ΟΥΚ συμμερίζεται
περιφρονιάς μεγαλουπόλεως περήφανη στριγκλιά.
Εκόντες άκοντες απλώς υποδεχούμενοι γεγονότα
διατεθήκαμε αποδώσουμε πιστή ερμήνεια.

Τι εστί τέχνη

Μια οι ακρίδες
Μια οι ισχνές αγελάδες
Ένα μαρτύριο και αύριο το δίχως άλλο.
Άλλος ένας ήρωας για τους ραψωδούς
Άλλος ένας θρύλος να μελοποιηθεί
Άλλη μια θυσία στο βωμό-

Τι τέχνη και αυτή
Να στέκεις παράμερα
Ενώ η γη υποχωρεί
Ενω άνθρωποι θρυμματίζονται
Και συ γράφεις για χωράφια στέρφα
και στέρνα δασιά
Για αγρούς μακρινούς
και ενάρετους πολεμιστές

Κάλαντα

«Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε,
παρά σας αγαπούσαμε
κι ήρθαμε να σας δούμε.»

Πέρασαν να κάνουν ποδαρικό
Να νίψουν τις πατούσες τους
Να καπνίσουνε τις κάσες.

«Δώστε μας και τον κόκορα,
δώστε μας και την κότα,
δώστε μας και πέντ’ έξι αυγά
να πάμε σ’ άλλη πόρτα.»

Οι ξεχασμένοι, οι πρότεροι,
τώρα πια παράταιροι εραστές

Αυτοκράτορας στη βασιλεύουσα
Στα χρονια της ακμης της
Των απόρθητων τοίχων•

τραγωδίες σε τρώγλες
που μυρίζουν απιστία.

Θεά από το παράθυρο
Ξεθωριασμένα χρώματα
Σήμερα η πλάση φωτίζεται από λάμπες φθορίου

Σήμερα ο ήλιος λείπει
Σήμερα η γαία, η γυναικά του,
πρασινίσε απ’ τη ζήλεια της.
Που ξενοκοιμήθηκε ο ήλιος ακάματης
και αποξεχάστηκε πάλι;
Ντρέπεται πολύ, σεργιάνι σήμερα μοναχή της
Δίχως άντρα στο πλευρό της

Έτσι σήμερα από τη γη απουσιάζει ο ήλιος.

TΟ ΠΟΤΑΜΙ

Κάθισαν μαζί στην όχθη του ποταμού
Το κεφάλι της στον ώμο του
Τα δάχτυλα μπλεγμένα
Το άρωμά της
Τριαντάφυλλο και στάχτη
Το νερά ορμητικά
Δεν περιμένουν
– Θυμάσαι που χαράζαμε κύκλους στην άμμο;
– Εγώ τους χάραζα κι εσύ τους έσβηνες.
Κύκλοι που ενώθηκαν
Που άλλαξαν μορφή
Κύκλοι που μας κατάπιαν
Τα βλέμματα υγρά
Αλλάζουν κατεύθυνση
Οι μορφές σκοτεινιάζουν
– Eύχομαι να φτάσεις πρώτος στην απέναντι όχθη, του λέει
Έτσι δεν θα πονάω πια
Όταν κοιτάζω τη θάλασσα
Αφήνει απαλά το χέρι της
Ένα μεγάλο σκοτεινό σύννεφο
Καθρεφτίζεται στο ποτάμι
– Συνάντησέ με στην θάλασσα, της ψιθύρισε στο αφτί
Ύστερα σιωπή
Ένα απόκοσμο φως
Έμεινε μόνη της να ατενίζει
Τρικυμίες στα μάτια της
Τα δάχτυλα δεν ξεμπλέκουν
Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω
Μοναχά ενώνεται με τη θάλασσα

Nεκρώσιμος Διθύραμβος Για την Ευριδίκη

Ο θάνατος δεν έρχεται ποτέ
εμφανίζεται αναδύεται
όταν εσύ με μια πνοή
εξαφανίζεσαι καταδύεσαι‧

σαν τον Ήλιο με τη Σελήνη
εναλλάσεστε
όταν δεν υπάρχεις υπάρχει

όποιος μπαίνει βαθιά στη Νύχτα
μιλάει συγχέοντας το έξω με το μέσα
το πάνω με το κάτω
την ευτυχία με τη δυστυχία
ζει τον θάνατο με τρόμο
κι απελπισία‧ μην το κάνεις η μέρα πλέον ανάποδα σε κοιτά
κα συ πρέπει να την αποχαιρετήσεις

όλοι πρέπει να πεθάνουμε
όμως όλοι πρέπει πρώτα να ζήσουμε
να γελάσουμε να ερωτευθούμε
να φιλιωθούμε να φιληθούμε
να δεχθούμε τον μοναδικό πόλεμο
του Φωτός και του Σκότους
επί της κλίνης
όλοι οι άλλοι πόλεμοι
είναι μια παρωδία του πραγματικού πολέμου
ένα μεγάλο λάθος‧μη φοβάσαι
όλα είναι έτοιμα και σ’ αναμονή
αρκεί να περάσουμε στην αντίπερα
όχθη του Αχέροντα