Δημήτρης Ανανιάδης, Ράστερ, Μελάνι, 2006
Ι.
Στην πόλη η νύχτα βαθαίνει με μέταλλα
σφαίρες φωτεινές που μπήγονται στην ψίχα της μνήμης
ο πλούτος της λεωφόρου αναστατώνεται
από φορτία θριαμβικά τροχιοδρόμων
πάνω στους ακάλυπτους κρυστάλλινο δόντι
ρεμβάζει η σελήνη
ψηφιακή με αμέτρητα είδωλα
πυρακτώνονται μουσικές φώτα τηλέφωνα
πανικόβλητα λόγια που απολογούνται.
Μόνο εγώ ξενυχτώ
άφωνος σαν την πέτρα
με μια φρικτή ανησυχία
για τα ζητήματα στην ύπαιθρο.
.
Χ (Αποκατάσταση)
Έχω στο κεφάλι μου ένα συνεργείο
στιλβωτήριο αναμνήσεων
που άνθισαν λεπτοφυείς
στο χειμώνα και τα κρύα.
Διατηρώ τα πρόσωπά τους άθικτα
βλασταίνουν μέσα μου κι αυξάνονται
αναρριχώμενες τοιχογραφίες.
Όταν αρχίσουν να καταρρέουν
να γκρεμίζονται από τη μνήμη και το ποίημα
-χίλιες μικρές ψηφίδες¬-
η μέρα με ύφος ειδικού
στήνει σκαλωσιές να σκαρφαλώσουν
τα μαλθακά μου χέρια.
Μετά, οι αγαπημένοι μου
χαμογελούν αναπαλαιωμένοι.
Ο Δημήτρης Ανανιάδης γεννήθηκε το 1974 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Αρχαιολογική Σχολή του ΑΠΘ. Σήμερα ζει και εργάζεται ως κειμενογράφος και διορθωτής κειμένων στην Αθήνα. Το Ράστερ είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του.
