Πλην σου

Γυρνάω γυρνάω μες στη χαρά
μα θλιβερά μιλάω
σαν την αντίγνωμη φωτιά
με του αντί το μένος

άσημος περιώνυμος
μηδέ και μήδε και μηδέν
μετώπιο εγχάρακτο
ευπόρθητο σημείο

κι όλβιος ευημερώ
στο οκλαδόν των σκέψεων
μ` ολάνοιχτους ανέμους
ροδίτης βιαστικός

ασύμβατο συμβάν
τριτώνω συναλγία θεό
και παρηγορίαν ουκ έχω πλην σου

– ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ –

Αρχίζω να χάνω τη γεύση μου
περιμένοντας τʼ αποξηραμένα λουλούδια νʼ ανθίσουν.

Kι όταν η σιωπή θα θρυμματίσει τις σκέψεις μου,
ίσως καταφέρω νʼ ακούσω τη φωνή μου.

Αγγίζοντας όσα φαντάζουν μακριά,
ενισχύω αυτά που στέκονται δίπλα μου.

Κουρελιάζονται οι προσπάθειες
μετατρέποντας την απόσταση σε κερί,
που βλέπω να λιώνει χωρίς να τοʼ χω ανάψει.

Μπορώ νʼ αρθρώνω τις λέξεις μου,
ακόμα και με κομμένη τη γλώσσα,
φτύνοντας τις σκέψεις μου μέσα στο μυαλό σου!

(i)

Άς ξεκινήσουμε πετώντας τη σιωπή
ψηλά πάνω απ’ τη θάλασσα
ας τινάξουμε πια απ’ την ψυχή
τις πέτρες που κρύβαμε.

Άς ξεκινήσουμε σκεπάζοντας τα μάτια
μην και προδώσουμε τα δάκρυα
και γίνουνε στον άνεμο λουλούδια
που πια δεν μας ανήκουνε.

Άς ξεκινήσουμε αγγίζοντας δειλά
και τρυφερά, μονάχα με τα χείλη
σαν στο φιλί να διακυβεύεται
η στιγμή, η πιο λεπτή καρδιά.

Άς ξεκινήσουμε με μια αγκαλιά
ας κρατηθούμε ακόμη πιο σφιχτά
όπως αγωνιά μια προσευχή
όπως στα γόνατα ελπίζει.

Γιατί είμαστε μόνοι, είμαστε ορφανοί
ψηλά πάνω απ’ τη θάλασσα
και τα μάτια μας τόσο αληθινά
όσο η αγάπη που κρύβαμε.

«Τακ-τακ» κτυπώ το πεζοδρόμιο με το ραβδί μου

Ελέγχω αν όντως υπάρχει ο κόσμος

Αν είναι όνειρο.

-«Έλα», με καλεί μια αισθησιακή φωνή

Την ακολουθώ σ’ ένα πνιγηρά ζεστό δωμάτιο

«Αγγιξέ με, είμαι γυμνή»

Κατευθύνει το χέρι μου στις θηλές, στο αιδοίο της

-«Ποια είσαι;» -«Η φωνή.

Μεταμορφώνομαι σε ό,τι φαίνεται, σε ό,τι βλέπουν

Σε ό,τι εκλαμβάνουν ως κόσμο οι άνθρωποι».

«Τακ» με το ραβδί μου

Ο κόσμος θρυμματίζεται σε μυριάδες ψηφίδες

Καταρρέουν στην άβυσσο

Βρίσκομαι στο κενό

Δυο ήλιοι είναι σφηνωμένοι στα τυφλά μου μάτια

Από τα πέλματά μου, βρέχει.

ΤΟ ΑΡΩΜΑ

Καλοκαίρι και είναι απρόσωπο το φως ,
Μα δεν είναι μόνο αυτό ,
Όταν θα έρθεις θα έχω αφήσει το κλειδί πάνω στην πόρτα ,
Μην με τρομάξεις ,
Όνειρο θα είσαι και η αύρα θα φυσάει πάνω στα πατζούρια ,
Θα σβήσεις το φως και θα ψιθυρίσεις < <σε αγαπώ>> ,
Καληνύχτα .

Το άρωμα σου θα περιπλανιέται στο κόσμο,
Θα τριγυρνά στους δρόμους τους μεγάλους ,
Στα μικρά σοκάκια της Αθήνας και της Πλάκας ,
Και οι τέσσερεις εποχές θα τείνουν στην ανυπαρξία ,
Συνονθύλευμα εικόνων σου θα ανακατέψει τις σκέψεις μου ,
Και σαν να μην υπήρξαμε ποτέ θα συνεχίσουμε μονάχοι με τις μέρες ,
Με τις νύχτες πλάι μας ,
Να μας βαραίνουν τη ράχη .

Και μέσα σε νερό και λάσπη θα γείρουμε να κοιμηθούμε ,
Και μέσα σε αέρα και σκόνη θα αφήσουμε τις ψυχές μας σε ανάπαυση ,
Και μέσα σε ουρανό ,
Φωτιά και δάκρυα ,
Θα αναρωτηθούμε πως τόση αγάπη έγινε ένα και μετά μισή ,
Σαν άρωμα που εξασθενεί με το χρόνο που περνάει σα το χρόνο μας .