Βαρβάρα Συνοδινού, Μεταγλωττισμένος Έρωτας

– ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ –

Αρχίζω να χάνω τη γεύση μου
περιμένοντας τʼ αποξηραμένα λουλούδια νʼ ανθίσουν.

Kι όταν η σιωπή θα θρυμματίσει τις σκέψεις μου,
ίσως καταφέρω νʼ ακούσω τη φωνή μου.

Αγγίζοντας όσα φαντάζουν μακριά,
ενισχύω αυτά που στέκονται δίπλα μου.

Κουρελιάζονται οι προσπάθειες
μετατρέποντας την απόσταση σε κερί,
που βλέπω να λιώνει χωρίς να τοʼ χω ανάψει.

Μπορώ νʼ αρθρώνω τις λέξεις μου,
ακόμα και με κομμένη τη γλώσσα,
φτύνοντας τις σκέψεις μου μέσα στο μυαλό σου!

– ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ –

Ζωντανός πλέον αδερφός, μου λέει, ζήσε ψυχή μου!

Κι εγώ τώρα να ψάχνω
αυτό που τόσο καιρό πίστευα πως είχα βρει.

Πληγή που ριζώνει ξανά μες στο μυαλό μου
και μπορεί να σκοτώνει κάθε όμορφη σκέψη.

Τέρας της φαντασίας
που γεννιέσαι μέσα απʼ τα ουρλιαχτά μου.

Χαρά που γίνεται φόβος
και η τύχη μου νʼ αγνοείται μέσα στην γκαντεμιά μου…

Μάτια που κοιτούν περίεργα
και προσπαθούν νʼ αναγνωρίσουν,
εκείνο,
το παλιό πρόσωπό σου.

Σιγοκαίγεται η φτήνια σου
και καταφέρνω να δω την απόδειξη με την τιμή σου!

Προσφορές σε παζάρια τα λόγια σου
που κάποτε χάιδευαν τη βυθισμένη καρδιά μου.

Και τα συναισθήματα τυλιγμένα με καπότες,
μήπως και σε κολλήσω αγάπη.

Η βροχή μου φέρνει γεύση από χώμα
που θυμίζει το νεκρό εαυτό σου.

Ιδανικά που θάφτηκαν για μια καλύτερη ζωή
και απόʼ κει φύτρωνε το ψέμα,
που στέκεται συνεχώς απέναντι απʼ τις αλήθειες μου.

Όλα αυτά που χρωμάτισαν το χάλι μου με μαύρο,
όσα θα καταπίνω με αμφιβολίες,
να ξέρεις πως αυτά είναι που θα ξεράσω πρώτα
πάνω στην αδιαφορία σου!!!

Κατεβάζοντας το κεφάλι
είναι δύσκολο τελικά να καταφέρεις να δεις μπροστά.

Εκτελώ στο ένα μέτρο τις στιγμές,
που μʼ έμαθαν να χαραμίζω την ψυχή μου στο τίποτα
και με το κεφάλι ψηλά
θα χτίσω νεκροταφείο για πάρτη τους!

Ενʼ αεράκι στʼ αυτιά μου
που ψιθυρίζει αυτό που φοβόμουν ν΄ ακούσω.
Και κάθε φορά να πιστεύω πως δεν ήταν για μένα.

Μέχρι που τʼ αεράκι έγινε άνεμος
κι έτσι άρχισα να πιστεύω πως ήρθε η σειρά μου!!!

– ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ –

Είναι το όριο της ματιάς που σου βάζει η σκέψη
ενώ το βλέμμα σου να ξέρεις ότι θα έφτανε πιο μακριά.

Είναι το άγνωστο που σου προσφέρει η γνώση
και η περιέργεια τη λύση στην απορία.

Ο βυθός της ψυχής σου,
που εκεί βουλιάζουν όλες σου οι εμπειρίες
και μετατρέπονται σε προσωπικότητα.

Το κενό που γεμίζει με χαρά τα δάκρυα σου
με την υποσυνείδητη παρουσία του όγκου του.

Κι ο έρωτας «επικρεβάτιο» παιχνίδι
και με τα ζάρια να κερδίζεις την ευτυχία σου.

Κι ο αντίλαλος, που αν υπήρχε παντού,
θα σʼ έκανε να μιλάς ακόμα λιγότερο.

Και η απρόσωπη γνωριμία μέσω μιας φωτογραφίας ή μιας συνάντησης,
να ξέρεις πόσο σε αδικεί
ή πόσο καλά σε κάνει να νιώθεις…

Κι ο αέρας που φτάνει μόνο στʼ αυτιά σου σε κρατά αδιάφορο,
ενώ ξέρεις πως αν άγγιζε το κορμί σου
θα σʼ έκανε νʼ ανατριχιάσεις ολόκληρος.

Ακόμα και η κραυγή απʼ το κενό που φτάνει στʼ αυτιά σου,
κι εσύ να λες ότι δεν άκουσες τίποτα.

Είναι η άρνηση του εαυτού σου
απέναντι στην αποδοχή του κόσμου,
χωρίς νʼ αντιλαμβάνεσαι το πως
και να νομίζεις πως έχεις φτάσει στο επειδή!

Και το ουρλιαχτό που πνίγεται μέσα σου,
ενώ από μικρό παιδί να ξέρεις ότι φωνάζεις.

Είναι το γέλιο που γεννάνε τα μάτια σου
καθώς κοιτώ τα χείλη σου που μιλάνε.

Κι όταν αγγίζω τα λόγια σου
φοβάμαι μήπως έκανα λάθος.

Κι αν οι στιγμές που πέρασαν σʼ έκαναν να πιστέψεις
-μη γελαστείς-
δίπλα σου θαʼ μαι κι απόψε…

Κι αν το σκοτάδι χαράζει τη μέρα σου,
μη φοβηθείς…
Θα δεις τον ήλιο που θα κρατά την αλήθεια!

Κι άμα κουράστηκες…
Μην το σκεφτείς να κλείσεις τα μάτια.
Είναι όμορφο να μαθαίνεις απʼ τα όνειρά σου!

-ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΖΩΗΣ –

Συναρτήσεις και εξισώσεις συγκατοικούν
στις σκονισμένες σελίδες του μυαλού μου,
δαμάζοντας αριθμούς που στοιχειώνουν τα χρόνια μου.

Στριμωγμένα μυστικά σκιαγραφούν τις αιτίες
που με άφησαν αγήτευτη το χάραμα
να δίνω συλλυπητήρια στο ψυχογράφημα μου.

Άρχισε να συννεφιάζει κοντά στο άνυσμα
και έμεινα να κοιτώ τη βροχή,
χωρίς να μπορώ να μετρήσω τη δύναμή μου.

Με αβυσσαλέες προσπάθειες δοκιμάζω να ρίξω άγκυρα
για να κοχλάσει η σωτήρια στασιμότητα,
μα έχουν υπνωτίσει το φυλαχτό μου.

Κάτω απʼ τη γέφυρα που θα ενώσει το μέσα μου,
λιμνάζει η κτηνωδία που εκφυλίζει το συμβόλαιο με την ψυχή μου.

Η Εκάτη φιγουράρει στο φως του φεγγαριού
και μου λέει να δω τη Δαλιδά
που τη χαϊδολογάνε οι ερινύες.

Με παρακινεί να σοκάρω τις σκέψεις μου
και να λουφάξω στα Ηλύσια πεδία,
χωρίς ναʼ μαι νεκρή,
χωρίς καν να είμαι ηρωίδα.

Οι μισοί λιγοψυχούν μπροστά στα τείχη
και οι άλλοι μισοί κοπροσκυλιάζουν μες στην εξέλιξη.

Απαραίτητο το φιλικό παιχνίδι με τον εαυτό μου
για να σκηνογραφήσω με λάσπη το σωτήριο έργο μου.

Αντιστήριγμα αυτής της προσπάθειας
θαʼ ναι η αλήθεια που κουρνιάζει μέσα μου…
-ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ –

Θα κάτσεις παρέα μας απόψε;
Λέμε να πνίξουμε τα παιδιά μας.

Πώς πέρασες;
Νʼ ακουμπήσω λίγο το σακάκι μου;
Άρχισε να μου βαραίνει τους ώμους.
Χάρισέ το καλύτερα,
έτσι κι αλλιώς δεν κάνει κρύο σήμερα.

Γιατί φοβήθηκες να κοιτάξεις;
Τρόμαξες στην ιδέα να σκεφτείς,
έτσι δεν είναι;

Γιατί δεν περπατάς λιγάκι να ξεμουδιάσεις;
Θα φάμε σε λίγο κι εσύ ξερνάς από τώρα αυτά που δεν έφαγες…

Άσε με! Θέλω να κοιμηθώ.
Ντρέπομαι νʼ ανοίξω τα μάτια.
Κοκκινίζω για όσα δεν έκανα μαζί σας…

Μου δίνεις το σακάκι μου να σκεπαστώ;

Τσακίζει η πραγματικότητα…
Πονάει…
Βελάκι η τακτική σου με στόχο τη νομοτέλεια!!!

-ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ –

Προτάσεις που φτιάχνονται με έμπνευση
και σου αφαιρούν το λόγο κάθε στιγμή.

Η αλήθεια που ανατρέπει όλα όσα είπες,
κι εσύ είχες υποσχεθεί πως αυτό θα ήταν το τελευταίο σου ψέμα…

Ο ύπνος που σου χάριζε τις πιο ήρεμες στιγμές
και τώρα να φοβάσαι να κλείσεις τα μάτια.

Η δύναμη της αδυναμίας
που τις περισσότερες φορές σε καθιστά μαλάκα.

Η τελευταία σου επίσκεψη στο φεγγάρι
που σε γέμισε αμφιβολία και απογοήτευση
για την ύπαρξή σου πάνω στη γη.

Και η ματιά σου που απλώθηκε στον ουρανό
κι αγκάλιασε τις πληγές όλου του κόσμου.

Οι σκέψεις που πλέουν στη καρδιά σου
και βυθίζουν το συναίσθημα.

Κι ο τόνος που βάζεις στις λέξεις,
αποτελεί την πινελιά του τέλους
ή δείχνει την ουσία της έννοιας;

Η μοίρα που ταυτίστηκε με την τύχη σου
και χάραζαν την πορεία σου,
ενώ εσύ συντοχρόνως καλλιεργούσες το άτυχο πεπρωμένο σου.

Και η κίνηση που νόμιζες πως ήταν ελευθερία,
ενώ στο τέλος αποδείχτηκε ελιγμός για νʼ αποφύγεις το κλουβί…

Τελικά ο θάνατος είναι το τελευταίο σημείο στίξης της ζωής.
Και η συνειδητοποίηση αυτή,
εφιάλτης που βρήκε τη χαραμάδα του φόβου σου
και εμφανίστηκε σαν λύτρωση μπροστά σου!!!

– ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ –

Είναι το ποσό της προσπάθειας
που καταβάλλεται απʼ την ενέργεια της αδράνειας.
Το συναίσθημα πολλαπλασιάζεται με το χρόνο
ενώ αφαιρείται διακριτικά η ζωή απʼ τον θάνατο.

Οι εμπειρίες που προστίθενται ενώ οι στιγμές αυξομειώνονται…
Και το μαύρο πέπλο της νύχτας, με την άσπρη φορεσιά της ημέρας
θα σου δίνουν το γκρι της ψυχής σου.

Το όνειρο που ανοίγει υποσυνείδητους ορίζοντες
ενώ εσύ τα βρίσκεις όλα κλειστά στον ξύπνιο σου.

Η πραγματικότητα ανάλογο αποτέλεσμα του ψέματος
και η αλήθεια να κρύβεται πίσω απʼ το δάχτυλό σου.
Κι εσύ να τριγυρνάς πάνω στα σύννεφα
κι ο μόνος σου φόβος,
να μην πέσεις.

Χάνεις την αγνότητα της αυθόρμητης απλότητας
κι αυτό γιατί το να ψάχνεσαι λέει,
σε βάζει σε πολύπλοκες διαδικασίες.
Κι εσύ περιμένεις να σωθείς απʼ την περιέργεια,
ενώ ποτέ σου δεν κατάλαβες τίποτα.

Το λάθος που σκόνταψε πάνω στο σωστό
και χτύπησε η πονηριά σου,
ενώ τα φύλλα των δέντρων σε κοιτούν την ώρα που πέφτουν
και για φαντάσου…
το φθινόπωρο αργεί ακόμα.

Η αλμύρα που διαγράφτηκε πάνω στο πρόσωπό σου
κι εσύ να ξέρεις πως είχες βουτήξει σε λίμνη.
Κι ο τυφλός που ένιωσε τη φωνή του μουγκού
και ξαναβρήκε το φως του!!!

– ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ –

Μεταγλωττίζω τις σκέψεις πριν ξεψυχήσουν στο κεφάλι μου
και ξεκουρδίζω τις φωνητικές μου χορδές
για να μην ακουστεί η μονωδία που οχυρώνει τη νάρκη μου.

Οι παιδεραστές φωλιάζουν στα παιδικά μας όνειρα
και οργιάζοντας
παρασιτούν στη ναφθαλίνη.

Μυξοπαρθένες παραβιάζουν το πανδοχείο της καρδιάς
παπαγαλίζοντας ποινές που ραγίζουν την προίκα τους.

Η μήτρα που γέννησε τη μορφή μου
νοσεί από μητραλγία
και μπασταρδεύει νωχελικά τη μετάλλαξη με τον εαυτό μου.

Ξαγρύπνια πεταλουδίζει στις πόζες της πλήξης μου
και περιπολώντας
ξελαχανιάζει στους ξαπλωμένους πόθους μου.

Αδέξιες καλλιτεχνικές προσπάθειες ξεμυτίζουν
μπογιατίζοντας τη μακέτα της ζωής μου
και μεσιτεύουν
για να την πουλήσουν ως μανιφατούρα στο θάνατο!

Μπλοφάρω με παρακάλια στο πανηγύρι των παραπόνων
και στη μέση της παλαίστρας
μηχανεύομαι το μόνοιασμα της ομίχλης και της όασης.

Ξαφνιασμένες μονομαχίες με ξεριζώνουν από παγίδες
και ξενίζουν τη μονοτονία του νεκροφιλήματος.

Μυθώδη νανουρίσματα ξεγλιστρούν απʼ το πηγάδι
για να ξεχειλίσει η μουδιασμένη μπαλάντα
που περιδρομιάζει με μαεστρία τις μπαγκέτες μου.

Κόβω τους μαϊντανούς
που μαϊμουδίζουν μαζοχιστικά το πένθος μου
και ξεπαρθενιάζω την ολοκλήρωση
μαγνητίζοντας την πραγμάτωση!!!

Η Βαρβάρα Συνοδινού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Είναι διπλωματούχος Νοσηλευτικής και εργάζεται ως Νοσηλεύτρια.Αυτή είναι η πρώτη της εμφάνιση, αν και γράφει ποιήματα από μικρή.