Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει

Αλησμόνητα σινεμά. Έτσι τιτλοφόρησε ο ποιητής Ανδρέας Αγγελάκης τις περιπλανήσεις του στα τότε (ενδεχομένως και τώρα) «περιθωριοποιημένα» για το ευρύ κοινωνικό σύνολο, τσοντάδικα της Αθήνας. Και αν στην δεκαετία της μεταπολίτευσης, με τις επιδερμικά κουλτουριάρικες επιδρομές σε ναούς τέχνης, τα τσοντάδικα να ήταν η χλεύη των καθαρόαιμων αρσενικών, για μια μειοψηφία πολιτών ήταν ο επί της γης ερωτικός παράδεισος. Ο χώρος που τα ταμπού σπάνε, οι περιφερόμενοι σʼ αυτά τα μέρη βρίσκουν τους όμοιους του, και περνάνε καλά. Η γλώσσα του σώματος κυριαρχεί. Και όλα τα άλλα περισσεύουν…
Ένα νεύμα, αρωγός για μια ερωτική αγκαλιά, πρόδρομος μιας συνουσίας ομόφυλων. Εξάλλου μόνο αυτοί μπορούν να νιώσουν. Η ηθική από την φύση της προβληματική…
Τέτοιους είδους χώροι υπάρχουν πολλοί. Δεν είναι μόνο τα σινεμά.. παραδοσιακοί, από την περίοδο του μεσοπολέμου πρέπει να θεωρηθούν τα δεντροφυτεμένα αλσύλλια του πεδίου του Άρεως και το πάντα κυριλέ Ζάππειο. Αυτά έχουν την τιμητική τους, τους καλοκαιρινούς μήνες.

***
Να μπορούσα να γίνω αίμα ολόκληρη
και να χυθώ στο σκοτάδι..
να ρέω έτσι
υγρή και απρόσιτη..
ευάλωτα δυνατή
μυστικά φανερή..
και μ’αυτη τη μορφή να ζωγραφίσω χορεύοντας ελεγεία τρομαχτική μα δοξασμένη
υμνώντας το αιώνια πεισιθάνατο πάθος που πάντα και για πάντα
ορίζει τη κάθε ψυχή
και έτσι..
μʼ αυτό το ρυθμό
θα κυλήσω μέσα σου
για να σʼ ερωτευτώ
και να σε καταστρέψω,
για να σε γευτώ
και να σε σβήσω,
σαν αρρώστια στο αίμα σου
θα ενωθώ μαζί σου,
και κάθε νύχτα χιλιάδες πύρινες γλώσσες
θα αγγίζουν τα σωθικά σου
και θα ορίζουν το μυαλό σου
Τότε λοιπόν θα σε περάσω από μονοπάτια μυστικά
Σε κόσμο πλασματικό
Οπού, η αγάπη δεν θα ΄ναι ανάγκη
Αλλά αιτία..

Ίσως να ήταν η πιο αντιφατική μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οι κριτικές του, για το ανατρεπτικό τους περιεχόμενο και το θάρρος της αλήθειας τους, να μείνουν ως υπόδειγμα για αυτούς που στο μέλλον θα ασχοληθούν με πέννα τρυφερά αιχμηρή προς αυτούς που ολοφάνερα θα διεκδικήσουν με τις γλυκανάλατες ρίμες τους της πρώτες θέσεις τις Ποίησης.

Ίσως τα ολιγάριθμα σε ποσότητα, ύψιστα σε ποιότητα ποιήματα του, να μην ανθολογήθηκαν από κανέναν Αποστολίδη ανά τα χρόνια, με τις φωτεινότερες άκρως δυσανάλογες με την ζωή του, επιγραφές, πόσο μάλλον μιας ελλιπής ανθολογίας ποιητών του μεσοπολέμου υπό την εποπτεία του Σωτήρη Τριβίζά ακόμα και μιας εξαιρετικής χαμηλής φωνής… και αν δεν είχαν βρεθεί οι ντομένικα να μελοποιήσουν μερικά εξ αυτών, θα ήταν ξεχασμένα στα περιοδικά που τα δημοσίευσε και σʼ ένα βιβλιάριο που μοιάζει ανύπαρκτο ως προς την ζήτηση του και θα τολμούσα να πω και ως προς την προσφορά του, των εκδόσεων “πρόσπερος”, του Τάσου Κορφή.

Ίσως οι μεταφράσεις του να πέσουν σε λήθη όπως και οι μεταφραζόμενοι ποιητές, ακόμα και για τους μυημένους στα κανάλια της ποίησης.

Διαβάστε περισσότερα

Η έλλειψη λογικής είναι πάντα ένα από τα ατού μου, όποτε δεν με ενδιαφέρει αν κολλάω στο κόσμο τούτο.. Ξεκινώ με ένα ψέμα γιατί λόγω εκλογών με συνεπαίρνει το υπερφίαλο στυλ.. Ήταν η Λίλιαν εδώ χθες θα μαστε μαζί σε μια ενότητα του Ανοιχτού Πανεπιστημίου (ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ). Ήτανε λίγο πεσμένη αλλά μάλλον το παλεύει. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι πεσμένοι και εγώ μπροστά τους μοιάζω με τέρας ευτυχίας. Απόκτησα αντιγραφικό dvd και όταν το εγκαθιδρύσω σου υπόσχομαι γαμάτες αντιγραφές απο Holliday μέχρι Σαββόπουλο και Άκη Πάνου και Hendrix και Καζαντζίδη.. Είμαι λίγο του πανηγυριού και ονειρεύομαι ένα παρτάκι σα τα παλιά “μη πίνεις” “πιες” “εγώ σου τα ʽλεγα” που πιστεύω ότι δεν είμαστε μακριά από την είσοδο του τούνελ. Μου αρέσει εδώ να κλείνω με διφορούμενα γιατί σε όλη μου τη ζωή υπήρξα καθαρός. .Καθαρός από ενοχές, καθαρός από ελπίδα, καθαρός από δάκρυα. Και φιλιά****

Ωραία η σελίδα αλλά όπως λέει ο Holderlin τι ζητάνε οι ποιητές σε αυτό τον κόσμο? Πλάκα κάνω – Θέλω να πω καμιά φορά είμαστε τόσο μόνοι σε αυτό το μηδέν που μας περιβάλλει.. η δουλειά είναι τόσο μέτρια που ότι και να πεις για αυτή θα την αδικήσεις.. Ο βήχας της κας Αγγέλας είναι σαν πύραυλος της Χεζμπολάχ.. Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο είναι ακόμη σε διακοπές και περιμένω εναγωνίως να ξεκινήσει.. Η τρέλα μου είναι ελεγχόμενη και τηρουμένων των αναλογιών είναι σα νησίδα λογικής στο χάος που μας περιβάλλει.. Θυμίζει Μούζιλ και ο άνθρωπος χωρίς…είναι το τελευταίο μεγάλο βιβλίο..

Είμαι λίγο σα χαμένος αλλά και πότε δεν ήμουνα? Το φθινόπωρο είναι σαν ανάσα που δεν μπορώ να πάρω – και οι αποσκευές μου είναι λίγο και αυτές παραμυθένιες σα ζαχαρωτό (που βρήκα τη λέξη?) που χάρισα σε φίλο σε ένα όνειρο που δεν είδα ακόμη. Οι φωνές μας είναι αδύναμες και γινόμαστε ένα με αυτά τα “καθιστόζωα” (Καρούζος) που χασκογελάνε στα λεωφορεία του πρωινού αγκομαχητού για την καρμανιόλα.(δουλειά) .Είμαστε τόσο μόνοι που εφευρίσκουμε φτωχά γιατρόσοφια, ξόρκια του κακού, εφευρέσεις που πιάνουν τα δίχτυα ενός μυθικού τέρατος, που άλλοι το λένε ΟΥΤΟΠΙΑ και άλλοι ουτοπία.. Δεν έχουν καταλάβει ότι συμφωνούν και έτσι η επανάσταση αναβάλλεται και μια αντίδραση που προκύπτει σε αυτή τη μιζέρια είναι και αυτό το κείμενο..

Μυθιστόρημα είναι από μόνη της μια δύσκολη λέξη. Θα προτιμήσω επί του παρόντος να σου γράφω μερικές σκόρπιες λέξεις.. που θα έχουν την διαύγεια του Ελύτη και την δομή του Τζόυς.. Μακάρι να τα καταφέρω.. όμως για το σινεμά έχω να πω σήμερα αυτά – παράδοξο δεν είναι να κάνει ο Ζερβός κριτική στον Τεό? Ο Θίασος είναι πάντως σαν άτακτη συρραφή ωραίων εικόνων. Μοιάζει σαν κάποιος να θέλει να πει κάτι και να ανακαλύπτει ότι δεν έχει γλώσσα. Όσο βλέπεις την καινούργια σοδειά ταινιών, νοσταλγείς τους Αντονιόνι, Φελίνι, Χίτσκοκ και πάει λέγοντας..Η υγρασία με ενοχλεί, η δουλειά έχει το νοήμα του απόλυτου μηδενός, το να “γράφει κανείς είναι τρομερό. ..είναι σα μαρτύριο της κόλασης” (Ντοστογιέφσκι) / Βέβαια και στην εποχή μας το να διαβάσει κανείς είναι απολύτως άτοπο είναι σα το ΦΑΡΕΝΑΙΤ 451 – μόνο που δεν το καταδιώκουν ακόμη – αλλά το περιφρονούν γιατί τους κάνει καλύτερους..