«Τακ-τακ» κτυπώ το πεζοδρόμιο με το ραβδί μου
Ελέγχω αν όντως υπάρχει ο κόσμος
Αν είναι όνειρο.
-«Έλα», με καλεί μια αισθησιακή φωνή
Την ακολουθώ σ’ ένα πνιγηρά ζεστό δωμάτιο
«Αγγιξέ με, είμαι γυμνή»
Κατευθύνει το χέρι μου στις θηλές, στο αιδοίο της
-«Ποια είσαι;» -«Η φωνή.
Μεταμορφώνομαι σε ό,τι φαίνεται, σε ό,τι βλέπουν
Σε ό,τι εκλαμβάνουν ως κόσμο οι άνθρωποι».
«Τακ» με το ραβδί μου
Ο κόσμος θρυμματίζεται σε μυριάδες ψηφίδες
Καταρρέουν στην άβυσσο
Βρίσκομαι στο κενό
Δυο ήλιοι είναι σφηνωμένοι στα τυφλά μου μάτια
Από τα πέλματά μου, βρέχει.
Ο Larry Cool έχει γράψει το μυθιστόρημα, “ΤΟΝ «ΚΑΝΕΝΑ»… ΘΑ ΤΟΝ ΦΑΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!”, εκδόσεις Τυφλόμυγα-Αμόνι.
Κριτικές:
http://librofilo.blogspot.com/2006/10/larry-cool-jpmanchette.html#comments http://tsamatis.blogspot.com/2006/10/larry-cool.html
http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18679&m=P22&aa=1
http://agavazo.blogspot.com/2006/08/larry-cool.html
http://209.85.129.104/search?q=cache:VyxfjYR3TYUJ:diavazo.blogspot.com/
+LARRY+COOL&hl=el&gl=gr&ct=clnk&cd=50&lr=lang_el
http://xnoudi.blogspot.com/2006_09_01_xnoudi_archive.html.
Βιβλιοπωλεία: Πρωτοπορεία – www.protoporia.gr, Παπασωτηρίου – www.papasotiriou.gr, Πολιτεία, Ιανός, Ανεμολόγιο – www.anemologio.com
(Photo by Stratos Lampousis, “Madrid Airport”, 2007, Private Collection)
Λάρυ έκανες ατόπημα και θα το πω. Έστειλες το ίδιο ποίημα σε διάφορα διαδικτυακά περιοδικά. Δεν είναι κακό. Όλοι το έχουμε κάνει. Το κακό είναι οτι εσυ το κάνεις σχεδόν συγχρόνως. Έτσι μου δίνεις την εντύπωση οτι βγάζεις την πραμάτεια σου στην αγορά και όποιος πάρει. Αδικείς την ποιήσή σου έτσι.
Kύριε Μίχο, όταν μιλάτε για τους διαδικτυακούς μου αρέσει που τούς ”τσουβαλιάζετε” όλους μαζί. Μόλις τώρα μαθαίνω π.χ. ότι εγώ η Ρεγγινα η Μπούκουρα η ”διαδικτυακιά” δε διαβάζω γιατί μού τα τρώει η συνδρομή του δικτύου.
Ατιμη κενονία δηλαδης!
Αγαπητέ Σπύρο,
Όταν γράφω ένα ποίημα ή ένα πεζό, το γράφω για να το επικοινωνήσω στους άλλους. Επειδή διαθέτω λίγο χρόνο το στέλνω σε μια μέρα σε όλους, για να μην απασχολούμαι επί σειρά ημερών. Τελικά δεν νομίζω ότι έχει διαφορά που το στέλνω ταυτόχρονα από το να το έστελνα διαδοχικά.
“… -«Ποια είσαι;» -«Η φωνή. Μεταμορφώνομαι σε ό,τι φαίνεται, σε ό,τι βλέπουν Σε ό,τι εκλαμβάνουν ως κόσμο οι άνθρωποι»…”
Δεν ξέρω ποιο είναι το ποσοστό τυφλότητας του ποιητή. Η ποίηση, ωστόσο, βλέπει πολύ μακριά και εκφέρει αυτό που είναι ο νόμος του σύμπαντος: ο λόγος μας υλοποιείται.