Τέσσερα Ποιήματα για το “ποιείν”
Ο Θόλος
Κι η δίψα ετούτη έλιωσε μέσα στο χώμα
Βρέχει από ώρα
Δεν έχω φως
Ένα αδύναμο φθινόπωρο παραμονεύει. Ένας γαλάζιος άγγελος
Μεσ’ στα λευκά νυχτερινά λουλούδια
Μια κρυστάλλινη κρήνη σαν κόψη φεγγαριού
Όλα που χάνονται κοιτάζω πάλι και πάλι, πάλι και πάλι
Αν ήξερα πως κοιμάσαι ακόμη
Άδικα περιμένω
Στον άνεμο της νύχτας ήσυχη κοιτάζεις
Τα μαλλιά σου μόλις που φαίνονται από δω, σαν νεαρό νεφέλωμα
Στην απεραντοσύνη
Ν.Σ. Ι
Μέσα σου
Υπάρχει ακόμη
Μια πνοή θανάτου
Μια κίνηση συνηθισμένη
Όπως η βροχή και τα πράσινα φύλλα
Μια ταπεινή προσευχή
Ένας ανατολικός άνεμος
Σιωπηλός
Το σώμα σου άφησες στον άνεμο
Στο κενό μιας ώρας περασμένης
Σε μια αόρατη αγάπη μέσα στα σύννεφα
Σε μια υπόγεια πολιτεία από λευκό χαρτί
Μέσα σου
Υπάρχει ακόμη
Μια πνοή θανάτου
Θλίψη που μοιάζει με την αγάπη ενός παιδιού
Τα φίδια της άνοιξης
Τις ώρες που λείπω
Βλέπω αγάλματα
Μια μαύρη κηλίδα γεμάτη δηλητήριο
Φωνές από ψηλά δέντρα
Σώματα χαμένα στο χρόνο
Ψεύτικα
Σαν φίδια της άνοιξης
Τις ώρες εκείνες δεν μένει τίποτα
Μόνο κενό στη θέση μου
Μια σκιά που κινείται αδιάκοπα ψάχνοντας ένα άλλο σώμα
Μια τρύπα στη μέση του πουθενά
Τις ώρες που λείπω
Συντελείται η πτώση μου
Από έναν κοφτερό βράχο στην καρδιά μου
Από την άκρη του προσώπου μου
Εκεί που κρέμονται τα δάκρυα
Τις ώρες εκείνες δεν μένει τίποτα για μένα
Κάποια ίχνη από στάχτη και σίδερο
Λίγη λευκή σκόνη που έμεινε στα μάτια μου
Απ’ τη σιωπή του πρωινού
Μια χρυσή αμμουδιά σ’ έναν ορίζοντα που φεύγει
Ένας κύκλος που τον σβήνει ο άνεμος
Δεν είναι ταξίδι
Οι ώρες που λείπω
Χίλιες νύχτες
Μέσα στα χείλη μου μεγαλώνει ένα ερείπιο
Ένα άδειο φεγγάρι που φωτίζεται από χίλιες νύχτες
Μέσα στο σώμα μου ελλοχεύει η απειλή
Η εικόνα μιας αφύσικης όασης
Η έρημος που είναι σταχτιά και κόκκινη
Σαν τα πρόσωπα των ανθρώπων που βαδίζουν
Μέσα στην αγκαλιά μου
Δεν υπάρχει φως
Υπάρχει το δέντρο με το πληγωμένο πρόσωπο
Το κορμί με τις μικρές προεξοχές από ασήμι
Μέσα μου αρνούμαι
Να δεχτώ τον ήλιο
Γιατί φοβάμαι τις μεγάλες μέρες
Φοβάμαι τα μάτια μου που μεγαλώνουν
Και με βλέπουν
Που μ’ εγκαταλείπουν
Χωρίς να μου ζητήσουν τίποτα
Εκλάμβανα πάντα τον Ορείχαλκο σαν μια συμπαγή και ακατέργαστη πρώτη ύλη που εξορύσσεται στο φως ακριβώς για να συνθλίψει το βάρος της στην διαρκή πτώση που είναι η ζωή όταν πάσχει. Ίσως και κάπως έτσι να παράγονται τα ποιήματα, από την ορμή ενός πρωτογενούς ψυχισμού, από την αγωνία του να αποκαλυφθούν οι κρυφές φλέβες της λάμψης του. Δια της έκθεσης στον ήλιο, δια της τριβής με τα θνητά υλικά του κόσμου. Όμως «αυτή η στιγμή μας θέλει ολόκληρους/ θέλει να πάρει από μας ό,τι αγαπάμε». Και η ποίηση της Ελένης Χατζή μου υποδεικνύει ανάγλυφα τούτη την ασφυκτική ανάγκη της απογύμνωσης. Αλλά καμιά απογύμνωση δεν είναι ανώδυνη, όσο προφυλαγμένο κι αν είναι το μέταλλο της ψυχής, όσο ανθεκτικός κι αν είναι ο ορείχαλκος του σώματος. Άρα οι σημερινοί στίχοι δεν είναι παρά θραύσματα˙ άλλοτε κοφτερά απʼ τις εκρήξεις της σιωπής, άλλοτε απαλά από τα λουλούδια που συμπαρασύρει η ονειροπόληση, μα πάντα θραύσματα εγκατασπαρμένα στις εσοχές της κίνησης. Θραύσματα αυτοτελή και την ίδια στιγμή αναγκαία συνθήκη μιας απώλειας, ενός ποιήματος. Η εμμονή της αίσθησης ή συναίσθησης οργανωμένη πλήρως σε ένα βάθος, που ίσως μονάχα μια σύνοψη της γυναικείας ψυχοσύνθεσης θα μπορούσε να διαθέτει, εξέρχεται τραυματίζοντας, σχεδόν κατασπαράζοντας τις εικόνες που επινοεί. Ίσως έτσι επέρχεται η λύτρωση, κατά τα πρότυπα της αρχαίας τραγωδίας, μονάχα που η διάσωση επέρχεται τώρα μέσω των εικόνων, και πάλι. Γιατί η ποίηση της Ελένης Χατζή είναι κατ’ εξοχήν λυρική. Γιατί στο σκισμένο ρούχο βλέπει τη θαλπωρή που θα ντυθεί. Γιατί ανάμεσα στις αποσπασματικές αναπνοές, στις διαρκείς εναλλαγές των φόβων της, «εκεί που κρέμονται τα δάκρυα», εγώ διαβάζω τη τρεμάμενο ρίγος της αληθινής ποίησης.
Σωτήρης Σελαβής
Η Ελένη Χατζή γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Έχει εργαστεί στον χώρο της εκπαίδευσης, των εκδόσεων και της διαφήμισης. Ο Ορείχαλκος (εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006) είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.
Σημ.: Οι εικόνες είναι πίνακες της Georgia OʼKeeffe.
Προσπαθούμε, κύριε Μίχο, προσπαθούμε… αλλά αν δεν μας δείξετε με πράξεις (και οι μόνες πράξεις είναι οι στίχοι) φοβούμαι πως ποτέ δεν θα μάθουμε τι σημαίμει σώμα γυμνό της ποίησης… κι ας καιέι αυτό, ας σπαρταράει κάτω από τη σχολική ποδιά μας…
Αξιοπρεπέστατα τα ποιήματα της κυρίας Χατζή. Από όσα αναρτήθηκαν απόψε στην ιστοσελίδα σας ξεχωρίζω το πρώτο και το δεύτερο. Ποιήματα αινιγματικά πλην όμως μετρημένα, όπως αρμόζει σε έναν υποψιασμένο νέο που αρχίζει το ταξίδι του στον κόσμο της γραφής και μάλλον σπάνια τελικά μέσα στην καταιγιστική πληθώρα των πρωτοεμφανιζόμενων δημιουργών.
Κύριε Μίχο, η ποίηση δεν είναι γκάλοπ και δεν έχω να βγάλω κανένα συμπέρασμα κοινής ωφελείας.
Δεν σας άρεσαν τα ποιήματα; Πείτε ότι δεν σας άρεσαν. Πάντως αφήστε αυτά τα “Ας της πει κάποιος να χαλαρώσει, τη σχολική ποδιά τη βλέπουμε,…”, δεν είναι γνώμη αυτό, κι ούτε έχουμε ανάγκη ποιητές-διαφωτιστές τίγκα στην αδρεναλίνη. Θέλετε να εκτονωθείτε; Υπάρχει και το γήπεδο…
Δεν είμαι συνήγορος κανενός. Υπερασπίζω την επιλογή μου, έτσι, από καπρίτσιο, μια και από ότι κατάλαβα δεν πρόκειται να συζητήσουμε για ποίηση.
Και εξηγούμαι: Με ποιο δικαίωμα καταστρώνετε στροφές με στίχους που δεν σας ανήκουν; Γιατί πρώτα αποσπάτε και μετά συγκολλάτε, θέλατε κάτι να αποδείξετε με την στροφή που παρουσιάσατε; (Κατά τ’ άλλα, μόνο συζητήσεις περί προθέσεων δεν δέχεστε…) Ή μηπως, κριτικός γαρ και άνθρωπος με οξυμένη ευαισθησία στον γραπτό λόγο, ξεχάσατε να διακρίνετε τους στίχους; Άρα σωστά το λέτε, διάλεξα πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά δεν φέρατε αποδείξεις.
Φέρατε μονάχα τα ψαλίδια σας. Αλλά πολύ λαχανιασμένη η χαρτοκοπτική σας, κύριε Μίχο…
Και ο εκδοτικός δεν είναι η Νεφέλη. Ηρεμήστε λοιπόν.
Ηρεμήσατε;
Τώρα η συζήτηση λαμβάνει τέλος.
Ο πίνακας της Georgia O’ Keefe που είναι αγαπημένη μου ταιριάζει απόλυτα με την ποίηση της. Ο πίνακας ονομάζεται Red Hills και είναι ολόκληρη σειρά θέλοντας να δώσουν την αίσθηση του γυναικείου σώματος. Δεν ξέρω αν είναι κόκκινο της χαράς ή του πόνου. Ισως και τα δύο, επειδή όταν εκφράζεται ο πόνος απαλύνει. Μετά την πτώση ακολουθεί η άνοδος.
Πάντως αυτό είδα εγώ στην ποίηση της, μιά γυναίκα που αντέχει να εκτίθεται σε έναν καυτό ήλιο. Ετσι απλά.
…Μέσα μου αρνούμαι
Να δεχτώ τον ήλιο…
Με την ελπίδα πως σύντομα θα ανακαλύψει ότι ο ήλιος είναι δικός μας, κρύβεται μέσα μας και τον κάνουμε ότι θέλουμε καλημερίζω.
Ο λυπηρός κος Μίχος, παρακαλώ…
(χειροκρότημα, γέλια κτλ)
. . .
Η παράσταση τέλειωσε. Η λογοτεχνία (και σίγουρα η ζωή) θα αντέξει και χωρίς τη φαρσοκωμωδία σας…
Οι πρωινοί καυγάδες σηματοδοτούν το ενδιαφέρον της μέρας … Εωθινόν
C’ est la vie
Oι πρωινοί καυγάδες για την ποίηση συμφωνώ. Όχι όμως για τα πρόσωπα.
Η ποιήτρια φαίνεται οτι έχει “το τάλαντον” . Το δεύτερο (Ν.Σ. Ι) και το τέταρτο (χίλιες νύχτες) είναι άρτια ποιήματα και μού άρεσαν.
Ο giorgosmixos είναι καλοπροαίρετα υπερβολικός.
Χρειάζεται περισσότερο αυστηρή επιλογή στα ποιήματα που δημοσιεύουμε, αλλά όλοι μας έχουμε δημοσιεύσει και άνισης αξίας ποιήματα.
Το εκλεκτό site του ποιείν γίνεται δυστυχώς συχνά βορά αδίστακτων συμβουλατόρων. Εμείς που φάγαμε τη ζωή μας για να πλαντάξουνε μια και καλή οι εγκάθετοι της δεξιάς που εδώ κι εκεί ξεφώτρωναν μέχρι πρσφάτως θέλοντας τη λογοτεχνία κήπο περίκλειστο των ολίγων και εκλεκτών βρισκόμαστε τώρα αντιμέτωποι με μια ιδιότυπη ελίτ του περιθωρίου που αντιλαμβάνεται την ποίηση ως άβατο ιερό όσων είναι ”στην απέξω”. Μόλις ξεμυτίσει βλασταράκι νεαρό που θέλει πότισμα κι αγάπη εισβάλλουνε στον κήπο που λέγαμε λοιποί περιποιητές φυτών και το τσαλαπατούν.
Ή για να το πω κι αλλιώς , κοντά στους ex officio ακαδημαικούς μας προέκυψαν τώρα και ακαδημαικοί της ποιήσεως άνευ χαρτοφυλακίου. Προς Θεού ! Σέβομαι τον κύριο Μίχο – σαν παιδί μου θα έλεγα μιας και μ’ έχουνε πάρει τα χρόνια- σέβομαι τις εντιμότατες κι ειλικρινείς ποιητικές του αποπείρες των οποίων έχω λάβει γνώση επισκεπτόμενος την ιστοσελίδα του , σέβομαι ακόμα το περιθώριο στο οποίο οικειοθελώς τοποθετεί τον εαυτό του με το αζημίωτο φυσικά , αλλά ακόμα και οι κραυγαλέες νουθεσίες έχουν τα όριά τους . Δεν αξίζει μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά!
με μια συλλογή δεν μπορεί να κριθεί οριστικά και αμετάκλητα η κυρία , ούτε με τόσα λίγα ποιήματα που έβαλε.
Για τα ποιήματα αυτά τώρα που βλέπουμε ,
διακρίνω ευαισθησία , πολλές εικόνες και πολλές όμορφες στιγμές φράσεων και εκφράσεων , το ποίημα Ν.Σ. Ι μου φάνηκε πιο ολοκληρωμένο από όλα .
όμως κάποιες φορές νιώθω ότι τα έχανα τα ποιήματα .
δεν μου άρεσε π.χ. ο στίχος ‘Όλα που χάνονται κοιτάζω πάλι και πάλι, πάλι και πάλι’
δεν ξέρω κάτι μου σταμάταγε την ροή , την ταχύτητα των ποιημάτων ,
και κάποιες φορές , στο τέλος τα ποιήματα δεν έκαναν την έκρηξη αλλά έσβηναν δίχως να συμβεί κάτι .
πολλές φορές και με 2 – 3 στίχους μπορείς να τα πεις όλα .
ο δρόμος της ποίησης δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα …
αυτά τα ολίγα ,
σας ευχαριστώ .
( και παρακαλώ μην μπαίνουμε συνέχεια σε αντιπαραθέσεις απλά σχολιάστε τα ποιήματα και τέλος αυτό έχει σημασία και αυτό πρέπει για την ίδια την κυρία , από εκεί και πέρα κρατάει ότι θέλει , ότι δεν θέλει το απορρίπτει , αρκεί τα σχόλια να είναι καλόκαρδα )
Το φοβερό λοιπόν (κ. Μίχο και κ. Βόα προσέξτε, θα σας αρέσει), είναι ότι όντως υπάρχει και σήμερα κύριος Μαλακάσης, απόγονος του γνωστού, και. ..
γράφει ποιήματα
Για τελευταία φορά που εισέρχομαι, επισημαίνω:
@ Μίχο δεν θα λογοκριθείς! Προχώρα…
@ Βόα hello. Θα σου έγραφα διάφορα, αλλά έχω αποχωρήσει. Εγώ δεν είχα καν χαρακτηρίσει. Καλό το Εωθινόν
@ Άντε γεια, φάτε παραλογοτέχνες όμως….
Κυρία Σοφία
δεν αποκαλεί κανείς ένα Βόα κύριο ατιμωρητί.
Γι αυτό έχετε την αγάπη μου….
Κλέωνα , κλαίων γοερώς δια την αποχώρησιν σας παρέλειψα να καταπίω διαλαθόντα παραλογοτέχνην , όθεν ηρκέσθην εις την ουράν μου . Θλιβερή δίαιτα …
Σας τηλεφωνώ πάραυτα….
Κύριε Βόα μας, κι εγώ σας αγαπώ, γι’ αυτό επικοινωνήστε στο ε-μαιλ μου (δεν το έχετε; κακώς! να πείτε να σας το δώσουν) για να σας εξηγήσω που είναι το ενδιαφέρον στην ιστορία…
Tα ξαναδιάβαζα σήμερα….κ. weaver μας ξέρετε πόσο σας εκτιμώ, ε; Η έμφυτη ευγένειά σας όμως και η καλλιέργειά σας, πιστέψτε με, μερικές φορές δεν πιάνει.
Οταν η συζήτηση ξεστρατίζει εκτός ποίησης (γειά σου Τάσο που ήρθες και στα λόγια μου!) χρειάζεται πράγματι ένας Μίχος για να λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια. Ή ένας Βόας για να σε τυλίξει ανεπαισθήτως (ούτε που τον καταλαβαίνεις μέχρι που σε σκάει).
Και ένας Κλέων….ε, αυτός πια κι αν χρειάζεται στη σελίδα (Κλέων γύρνα πίσω, το φαν κλαμπ σου σε ζητάει).
Καλημέρα σε όλους και καλά σουβλάκια!
Σοφία νομίζω πως πρέπει να ξαναδιαβάσεις από την αρχή όλα τα σχόλια. Μεροληπτείς και αδικείς. Γράφτηκαν πολλά, από όλους, άλλα ωραία (που αφορούσαν τα ποιήματα, θετικά και αρνητικά) και άλλα παρα-λογοτεχνικά, όπως ειπώθηκε.
Αν αφήναμε λίγο τους εγωισμούς και το ποιός θα στριμώξει περισσότερο τον άλλο ως προς τα δεύτερα, θα γινόταν ωραιότερος σχολιασμός. Πέφτουμε όμως όλοι μας στην παγίδα και το αποτέλεσμα, τις πιο πολλές φορές, είναι ένας αγώνας ταχύτητας με έπαθλο τα χασμουρητά του κοινού.
Και για να είμαι συνεπής με όσα υποστηρίζω ανωτέρω, μένω στα ποιήματα: Προσωπικά μου άρεσαν παρόλο που είχαν τα υλικά με τα οποία έτσι κι αλλιώς δημιουργείται μια ατμόσφαιρα. Εννοω λέξεις όπως θλίψη, λιώνω, αδύναμο φθινόπωρο, φοβάμαι, ερείπιο, πνοή θανάτουκτλ. Γιατί αυτό έχει τον κίνδυνο να καταλήξει εις βάρος του ποιήματος που θέλει να εκφράσει τα συναισθήματά του καθώς οι λέξεις είναι νοτισμένες και “παίρνουν” πάνω τους τα φώτα του αναγνώστη. Να ανακαλύψουμε νέες λέξεις; όχι, ο συνδυασμός τους μετράει βεβαιώς. Στα ποιήματα αυτά κατά τη γνώμη μου, σε ένα βαθμό ο κίνδυνος ξεπεράστηκε. Σε νέα ποιήματα όμως υποθέτω οτι θα αποκαλύψει,χωρίς αυτές τις λέξεις-πατερίτσες, τα εσώτερά της αισθήματα.
Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε λοιπόν ! Αρκεί μια παρερμηνεία όσων έγραψα από τον κατά τα αλλά προσεχτικότατο αναγνώστη κύριο Μίχο για να αρχίσουνε να ξεφυτρώνουνε με γοργό ρυθμό σαν μανιτάρια αναφορές περί παρα-λογοτεχνίας στα σχόλια των επομένων επισκεπτών όπου μετράω τρεις τουλάχιστον νύξεις για παραλογοτέχνες εμπνευσμένες προφανώς από την απάντηση του κυρίου Μίχου . Οι κύριοι , κυρίες Κλέων και Κολοτούρου καθώς και ο Βόας που αρνείται πεισματικά να τον αποκαλούνε κύριο ( κάτι θα ξέρει ο άνθρωπος) σπεύδουν με τις αιχμές των αθώων κατά τα άλλα σχολίων τους να αποδώσουν εύσημα στην κρίση του κυρίου Μίχου που με βρήκε καμένο από χέρι . Σχόλιο που βρίσκω μάλλον προφητικό αν υποθέσω ότι αναφερόταν στο δικό του χέρι που γεννοβόλησε τις τρεις πύρινες γλωσσίτσες που ακολούθησαν . Από την καταμέτρηση εξαιρώ το μάλλον πυροσβεστικό σχόλιο του κυρίου Αραβανή.
Και για να εξηγούμαστε : 1) Πρέπει άραγε να υπενθυμίσω στους κατά τεκμήριο καλούς γνώστες της ελληνικής τη διαφορά ανάμεσα σε ένα παραλογοτεχνικό και ένα εξωλογοτεχνικό σχόλιο ; 2) Αν κάνω λόγο για συνασπισμό ορισμένων συστηματικών επισκεπτών της ιστοσελίδας απέναντι στην διακριτική πλην ευθεία παρέμβαση ενός ευκαιριακού επισκέπτη , θα με κατηγορήσετε πάλι για παραλογοτεχνικές αναφορές αποδίδοντάς μου το προσωνύμιο του συνασπισμένου αντί του πασόκου αυτήν τη φορά για διατηρείτε ακόμη τα μάτια σας ανοιχτά μπρος στην πολυσημία ; 3)Υπάρχει κανένα πολιτικότερο σχόλιο μες στα εδώ παρατιθέμενα από τον χαρακτηρισμό μου ως πασόκου από τον κύριο Μίχο ; 4) Υπάρχει πολιτικότερη στάση απ’ την λανθάνουσα πλην ξεκάθαρη πλέον επιλογή να την ”πέσουμε” στον κύριο Σελαβή , επειδή είναι ….. ΝΕΦΕΛΗγερέτης ; Στο στερνό μου σχόλιο επιτρέψτε μου να απαντήσω ο ίδιος. Όχι δεν υπάρχει . Αλλά συνάμα δεν υπάρχει και πιο απολίτιστη στάση από αυτήν.
Όσο για το εναρκτήριο ”άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε ” μακάρι να ήταν έτσι . Άλλα λόγια για να ερίζουμε άνευ λόγου κρίνω πως είναι η φράση που ταιριάζει εδώ.
κ. Τουρίδη έχω την εντύπωση οτι θεωρήσατε ως δικά σας σχόλια και αιχμές και κατηγορίες που απευθύνονταν σε άλλους και εδώ φταίνε μόνο τα μειονεκτήματα του γραπτού λόγου που δυσκολεύουν το διάλογο ανάμεσα σε πολλούς ομιλητές.
Μακάρι να μην διαψευστώ.
μερικοί λειτουργείτε με τα πρόσωπα και όχι με τις απόψεις σαν να είμαστε χωρισμένοι σε κόμματα .
α π α ρ α δ ε κ τ ο και θλιβερό .
προσωπικά δεν θα συμμετείχα εδώ εάν θεωρούσα μέτριο ή στημένο το ποιείν ,
αλλά καμιά φορά νιώθω και εγώ ότι είναι κλικαρισμένο .
καλό είναι να συμμετέχουν πολλοί με ποίκιλες απόψεις , διαφορετικές και αντικρουόμενες . κακό είναι αυτό ..
και όχι όλοι να περιμένετε την επόμενη ατάκα του τα λέω έξω από τα δόντια .
η κυρία Ελένη είμαι σίγουρος ότι δεν την νοιάζουν όλα αυτά που ειπώθηκαν αλλά περίμενε κάποια σχόλια για την ποίηση της , αυτό την νοιάζει , όλα τα άλλα είναι απλά η πραγματικότητα που δυστυχώς θα συναντήσει στο χώρο , εκεί πάει και η ατάκα μου , ο δρόμος της ποίησης δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα .
φανταστείτε τώρα τi θα σκέφτεται για όλα αυτά και με το δίκιο της ..
της εύχομαι καλή συνέχεια και καλοτάξιδο το βιβλίο της μια και είναι το πρώτο της .
@Σπύρο: όπως ίσως δεν πρόσεξες, αναφέρθηκα στο καθαρά παραλογοτεχνικό κομμάτι (όταν η συζήτηση ξεστρατίζει έγραψα) και στη συζήτηση που επακολούθησε.
Δεν θέλησα να σχολιάσω τα ίδια τα ποιήματα, ούτε μπορώ να πω ποιός έχει δίκιο από ποιητική άποψη γιατί (όπως έχω ξαναγράψει) προτιμώ να σχολιάζω μόνο το “δικό μου” πεδίο, την παραδοσιακή-ομοιοκατάληκτη ποίηση δηλαδή, όπου αισθάνομαι σίγουρη για την κρίση μου.
@ κύριε Τουρίδη, πιστεύω ότι εσείς κακώς παρεξηγηθήκατε, απ’ ό,τι είδα εγώ δεν αναφέρθηκε κανείς σε σας.
Η δυσκολία της γραπτής επικοινωνίας είναι γνωστή σε όλους μας και είναι λογικό να μας οδηγεί σε παρεξηγήσεις.
Παρόλα αυτά πιστεύω ότι στο συγκεκριμένο θέμα ο Μίχος ξεκίνησε με την καλή πρόθεση να γράψει αυτά που πιστεύει, έστω και αν αυτά ήταν αρνητικά, και ότι προκλήθηκε στη συνέχεια.
M’ αυτά και μ’ άλλα φοβάμαι ότι κανείς δεν θα διαβάσει σήμερα τις παρωδίες που δημοσίευσα….Κρίμα και είναι ωραίο το θέμα! Σας καλώ εκεί να αλαφρύνουμε λίγο την ατμφόσφαιρα…
δεν είναι ωραίο μόνο να σχολιάζεις αλλά και να σε σχολιάζουν Σοφία ..
αυτό είναι το νόημα και οι Μ… κάνουν μόνο το πρώτο .
άσε που κανείς δεν διεκδικεί δάφνες κριτικού τα σχόλια μας απλά κάνουμε ..
άντε παρατράβηξε ..
κύριον Τουρίδη
..Από πού εξαίρετε κύριε προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο Βόας δια των 2 ελαχίστων σχολίων του εδώ απονέμει , δια της φαινομενικής των αθωότητος , τα εύσημα στον Μίχο ;;;;
Θα σας παρακαλούσα λοιπόν είτε να μου υποδείξετε το ολίσθημα , είτε να διαβάσετε πιό προσεκτικά , λαμβάνωντας υπόψιν και την παρέμβαση του Σπύρου (24).
Το παιγνιώδες του ύφους των σχολίων μου ουδέποτε είχε ως στόχο εσάς. Αν προσέξετε συνήθως στοχεύω την ουρά μου … άρα και η δυσανεξία μου στον όρο “κύριος” , την οποία όπως διαπίστωσα σεβαστήκατε δεόντως.
Φαντάζομαι ότι κανείς εδώ στο Ποιείν δεν έχει ανάγκη από υποστήριξη , ακόμα περισσότερο ο κος Μίχος
Α + Α = Α
δική σας η λογική
δεν τη διεκδίκησα
Καρούζος
Τελικά, ο στόχος μου επιτεύχθη: κοντά 30 σχόλια σε αυτήν την καταχώρηση -κι αν όχι πάντα γι’ αυτήν, δηλαδή τα ποιήματα- συμπεραίνουν αν μη τι άλλο μιαν κινητικότητα, ένα εδιαφέρον… Γιατί και με τις αδυναμίες της (αυτονόητες, άλλωστε, σε κάθε νέο ποιητή) πιστευώ ότι η ποίηση της Ελένης Χατζή είναι γνήσια (και αυτό είναι το σημαντικότερο), με δυνατές εικόνες, ριζωμένη γερά στην εμπειρία της ανθρώπινης φύσης. Μια ποίηση που αξίζει να προσεχθεί. Γι’ αυτό και παρά το ξεκατίνιασμα για τη Νεφέλη (με αφορμή την προ 2-3 μηνών φιλοξενία του καινούργιου μου βιβλίου), και παρά το γεγονός ότι δεν είμαι συστηματικός επισκέπτης διαδικτυακών κόμβων λογοτεχνίας, αποφάσισα για πρώτη φορά (και ύστερα από πρόταση του κυρίου Παστάκα) να συνεργαστώ με το Ποιείν. Δεν πρόκειται να επανάλαβω το λάθος.
Κύριε Μίχο, για ποια τρίτη και εικοστή απάντηση μου μιλάτε, για ποιο είπα που είπατε… με νυστάξατε νωρίς. Βαρέθηκα, περίμενα από εσάς, που κατέχετε την αντιπαράθεση, έναν λόγο περισσότερο ευφυή, που δεν θα είχε την ανάγκη να ξεδιπλωθεί σε τόσο χώρο όσο όλων των υπολοίπων σχολίων μαζί! Και μάλιστα διαρκώς διατυμπανίζοντας το αντίθετο! Και διερωτώμαι (δίχως ν’ αγωνιώ κιόλας): Όντας ανώτερος εσείς, γιατί ασχολείστε ακόμη με το εκπορνευμένο κοκοράκι; Μήπως σας ράμφισε αρκετά κι αν όχι αρκετά, ακριβώς εκεί που τσούζει; Μήπως;
Κύριε Μίχο, η κλιμακτήριος στην ποίηση είναι χειρότερη όλων. Μείνετε για λίγο καιρό σπίτι, μην γράφετε, αναρωτηθείτε γιατί αποτύχατε. Αν σας νοιάζει δηλαδή αληθινά η ποίηση…
Υ.Γ. (1) Στέκομαι στα σχόλια του κυρίου Τουρίδη. Πρόκειται για έναν άνθρωπο με παιδεία, εννοώ Παιδεία.
Υ.Γ. (2) Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Παστάκα για τη συνεργασία μας.
XAPTINOI ANΘPΩΠOI
Σε μια ερημική τοποθεσία
Eναποθέτω τη σκέψη μου
Στα χέρια των χάρτινων ανθρώπων
Που αδειάζουν
Kαι φορούν ένα μαύρο πέπλο
Που δεν έχουν όνειρα
Aλλά στέκονται γυμνοί σαν δέντρα
Mέσα στη γη
Που δεν αγγίζουν τίποτε
Mόνο κινούν αδιάκοπα τα χέρια σαν κουπιά
Στο έλος που βάφτηκε κόκκινο
Στη σιωπή και στην παγωνιά
Eνός επαναλαμβανόμενου τέλους
EΛENH XATZH, OPEIXAΛKOΣ
Nαί ρε Μίχο … περικεφαλαία
Μόνο που δεν ξέρω αν είναι Κορινθιακού ή Χαλκιδικού τύπου …
…πάντως με το ενταύθα ουλαλούμ μάλλον Χαλκιδικού τύπου θα είναι το κράνος μου.
…και τι να του δώσω ;;;
….δεν μου απέμεινε τίποτα παρά τα σεντινόνερα.
Κύριον Τουρίδην
Περιμένω ακόμα την απάντησίν σας προς το ερώτημα που έθεσα (σχόλιο 31).
Θα σας παρακαλούσα θερμώς όπως κάνετε το κόπο να ενδώσετε στο μηδαμινό αίτημα ενός ερπετού.
Επειδή γνωρίζω τις συμπεριφορές στο διαδίκτυο είμαι βέβαιος ότι έχετε ήδη λάβει γνώσιν.
Θα περιμένω έως ότου αναγκαστώ να φερθώ ως κύριος.
Κύριοι ,
έγινε παρεξήγηση .
Κύριον Τουρίδην
Να είστε καλά …
( αν και εδώ που τα λέμε απευθύνεσθε εις κυρίους-ες και άρα ουχί στο Βόα ).
( μη με παρεξηγείτε …. ένα αστειάκι , κρύο σαν το αίμα μου , έκανα )
μη χαλιέστε κύριε Σελαβή
η αποστροφή προς την λογική δεν έγκειται στην ποίηση αλλά στην παραποίηση
μπροστά στην προοπτική της αφάνιας, αποτινάζοντας σύνδρομα από καταπτώσεις γίνεται οδηγός για την καλλιέργεια προσδοκιών
η υπεροψία φαίνεται και το τι ακολουθεί είναι μάλλον αναμενόμενο
έτσι όμως κύριε Μίχο δεν πείθετε για την ποίηση σας
αλλά για το πολιτικό σας ταλέντο
με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση θα πραγματοποιούσατε λαμπρή καριέρα..
οι άλλες ερμηνείες για την ποίηση τα ποιήματα ή οτι άλλο κυρία πανΣοφία έχουν πλάκα,τουλάχιστον
τελικά η ποίηση και τα σχόλια δεν είναι ελέυθερη επιλογή αλλά κάτι που καθορίζεται από την Μ άχουσα τάξη
οι δημόσιες σχέσεις τα χαζοχαμόγελα τα νταντέματα είναι η τροφή σας κύριε Μ
μόνο που ξεχάσατε όσους δε τα επιδιώκουν
εξού και οι αντίστοιχες αντιδράσεις από τους “μαλάκες” ή τα “αποβράσματα” ή όπως αλλιώς μας χαρακτιρίζετε
την καληνύχτα μου
στο κράτος το παραμυθένιο
που είναι αυτός ο βασιλιάς
και θρόνος του είναι ο κουβάς
λέει σ’ ένα ωραίο ποίημα..
τιμή μου οι όποιοι χαρακτηρισμοί σας κύριε Μ αντρί
λογική και ποίηση /χαμένη γοητεία
Πως μ’ αρέσουν τα Γαλλικά…
Ξέρετε και πιάνο ;;;;
@mixos: thavmazw to ergo sas kirie mixo,
me autous tous neous, tous grafikous neous..
pou akatoikito to exoun..
sinexiste! sinexiste na tous rixnete xtipimata,
adiko den exete, na mathoun
ti mporoun na kanoun kai ti oxi.
i texni einai kati iero pou apaitei.
apaitei fantasia, ma apaitei na iparxei ek twn
proterwn k oxi na mathainetai.
kali sinexeia, katsaros.
Εγώ πάλι θαυμάζω τις προσπάθειες που κάνετε για να υπάρχετε κύριε Κατσαρέ.
Γιώργο Μίχο, ειλικρινά λυπάμαι που δεν μπορείς να δεις με τα δικά μου μάτια την ομορφιά της ποίησις, όσο γελοίο κι αν σου ακούγεται αυτό.
Στη κυριολεξια με τον τροπο που εκφραζεστε για την συναδελφο σας οτι ο καθενας σας εχει δημιουργησει ως τωρα θα το κουβαλησει μεσα στο κασονι του στον αλλο κοσμο, μιας και το χωμα που ξεκουραζονται τα ζωα εχει αναγκη απο ξερα φθινοπωρινα φυλλα και οχι απο τις στημενες μη ανακυκλωσιμες προστριβες σας. Μαθετε λοιπον τα μικρα μαστιγιακια σας να τα σηκωνετε στις μικρες καθημερινες λεηλασιες αν τις βλεπετε, και οχι πανω σε τολμηρες προσπαθειες που ουσιαστικα αποκαλυπτουν την τραυματισμενη εφηβικη σας κριση. Την αληθεια αν δεν μαθατε να την ακουτε τουλαχιστον αφηστε τους αλλους εστω και μεσα απο αλληγορισμους η μεταφορες να την διαιωνιζουν, εστω κι αν διαφερει απ αυτο που..εσεις.. ονομαζετε Ποιηση. ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΒΡΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΑΞΑ ΠΟΥ ΧΑ ΠΙΕΙ Αγνωστος. Τι κριμα χαρηκα οταν ειδα τη σελιδα σας πιστεψα οτι ολη η μπαρα ηταν γεματη με [γραφη..] αλλα ειχε μονο …λογια.