Σημείωση-Ανακοίνωση:
Δεκαήμερο συνεργατών “Ποιείν” (21-30/5/07)
Το “Ποιείν” τις επόμενες δέκα ημέρες θα παρουσιάσει κείμενα των τακτικών συνεργατών του, με την ελπίδα της δημιουργικής κριτικής επεξεργασίας τους και του γόνιμου διαλόγου.
Η παρουσίαση των δημιουργών ακολουθεί την αλφαβητική σειρά.
Κάποτε θα αποσύρω όλα τα αισθήματα
που ήταν σαν να μην εκδηλώθηκαν ποτέ
και θα φτιάξω το δείγμα τους
με αστέρια
και με χρεοκοπημένες αναμνήσεις.
Γιατί να μην έχουν κι αυτές μια δεύτερη ευκαιρία
σαν κατασκευαστές ονείρων;
Κι αν καμιά φορά βλέπω στα αγάλματα φλέβες,
είναι γιατί αγαπώ τόσο τους ανθρώπους
που δεν πίστεψα ποτέ όταν μου μιλούσαν
για πέτρινες καρδιές και για ψυχρά μάτια.
Μονάχα όταν ήμουνα μικρός, είχα πιστέψει
τα λόγια για την ύπαρξη ενός γραφείου
που, όπως έλεγαν, προσέφερε «Ασφάλειες Θανάτου».
Έτσι από τότε έζησα ως ποιητής…
Κι αφού είχα εξασφαλίσει έναν υποτυπώδη θάνατο
για να λαβαίνω μια κάποια σύνταξη,
προχώρησα στη ζωή
με το άγχος του εφευρέτη καταστάσεων
για να δικαιολογώ τα συναισθήματά μου,
καθώς το μόνο που επιθυμούσα τελικά,
ήταν να φύγω «πλήρης αισθημάτων».
Κι όσο για την ταμπέλα που κάποιος ισχυρίζεται
ότι είδε κρεμασμένη στο λαιμό μου:
«Προσοχή!Κίνδυνος από κατολισθήσεις αισθημάτων.
Μην πλησιάζετε!»,
κακοήθειες του κόσμου θα έλεγα
ή απλές συμπτώσεις….
Ωστόσο, τα βράδια συχνά έβλεπα τον ίδιο εφιάλτη,
ότι ερχόταν, δηλαδή, ο μπόγιας
και μάζευε τα αδέσποτα αισθήματά μου
και ότι όσα προλάβαινα
κατάφερνα και τα έκρυβα βαθιά μέσα μου
– τόσο βαθιά όμως που μερικές φορές
ξέχναγα που τα είχα βάλει
κι έτσι δεν τα φανέρωσα ποτέ…-.
Σε όσα πάλι μάζευε στην κλούβα,
έτρεχα από πίσω
και τα έβλεπα πως με κοιτούσαν λυπημένα
μα ήμουν πια ανήμπορος να αντιδράσω.
Για αυτό έδινα όρκο
να αποκτήσω μεγαλύτερη καρδιά,
όταν μεγαλώσω,
για να χωρέσουν περισσότερα
και να μην ξαναβρεθώ σε παρόμοια θέση.
Μεγάλωσα.
Ο μπόγιας δεν περνά πια
έξω από το σπίτι μου.
Ζει μέσα του. Μαζί μου.
Και όταν κάποτε θα με αποσύρουν όλα τα αισθήματα,
που ήταν σαν να μην εκδηλώθηκα ποτέ,
δεν θα μπορούν να φτιάξουν νέο δείγμα μου.
Γιατί δεν έχω τη δεύτερη ευκαιρία όπως αυτά.
Καλημέρα! Μου αρέσει η γενική ιδέα του ποιήματος, και ιδιαίτερα ξεχώρισα τη φράση: «Προσοχή! Κίνδυνος από κατολισθήσεις αισθημάτων. Μην πλησιάζετε!», καθώς και εκεί που λέει για τον υποτυπώδη θάνατο, που χρειάζεται να τον εξασφαλίσεις πρώτα για να προχωρήσεις στη ζωή.
Όμορφο επίσης το εύρημα του μπόγια, μου θύμισε ένα ποίημα του Νίκου Καζάνα που λέει: “να προσέχουμε το πυρ το εσώτερο όταν είμαστε μικρά παιδιά και μετά, ακόμα περισσότερο: να προσέχουμε το πυρ το εσώτερο”.
*το πυρ το εξώτερο όταν είμαστε μικρά παιδιά εννοώ…Γενικά μου άρεσε το ποίημα αυτό Σπύρο, λόγω του νοήματος, των εικόνων, των μεταφορών. Έχω μόνο την αίσθηση ότι θα μπορούσε ίσως να αναπτυχθεί λίγο πιο σύντομα στον στίχο, σαν να πλατειάζει λιγάκι νομίζω. Αλλά και πάλι αυτή είναι η υποκειμενική μου αίσθηση.
Αψογο Σπύρο. Με άγγιξε πολύ.
Ωραίο ποίημα.
Ίσως ένα από τα ελάχιστα μακροσκελή ποιήματα που συνάντησα στην μπλογκόσφαιρα και δεν με απογοήτευσε. Με εκτίμηση το απόλαυσα μέχρι τέλους. Μπράβο σας. (Χαίρομαι που είναι δικό σας και φιλοξενείται εδώ στο ποιείν).
Αντινόη
“θα φτιάξω το δείγμα τους
με αστέρια
και με χρεοκοπημένες αναμνήσεις.”
Όμορφα σε διαβάζω, όμορφα σε ερμηνεύω.
Να είσαι καλά Σπύρο, χάρηκα πουσε διάβασα.
Σα να δοκιμάζεται ένας τρόπος , μια μελέτη οπτικού δοσίματος του περιεχομένου, αλλά μπορεί να `ναι και ιδέα μου. Πράγματι ,η παροξύτονη σχεδόν κατάληξη κάθε στίχου δίνει σκαλοπάτι στον επόμενο κι υπάρχει ροή. Δεν ξέρω για το “ποτέ” αν επιλέχτηκε σκόπιμα για να τονίσει –διασκορπισμένα τρεις φορές θαρρώ- κι ως έννοια κι ως ήχος συγκεκριμένα σημεία του ποιήματος.(. Προσωπικά πιστεύω πως το ποτέ είναι επικίνδυνη λέξη λόγω της ευκολίας χρήσης και τoυ αφορισμού της) .Το ανέγνωσα με ευχαρίστηση, ίσως περιμένοντας μερικούς στίχους – εκρήξεις. Βέβαια είναι μόνο ένα και με απλότητα νοημάτων ποίημα και θα `ταν διευκόλυνση για τον αναγνώστη να `χει και δυο τρία άλλα ποιητικά δείγματα. Έτσι “κρίνουμε” μόνο μια πλευρά- κι ίσως μια δομή γραφής του Σπύρου- που σίγουρα ψάχνει στην εφαρμογή του ξεχωριστό τρόπο γραφής κι έχει σίγουρα τα γλωσσικά εφόδια, μαζί με τη δεδομένη αγάπη για την ποίηση, να τον κατακτήσει.
Καλή συνέχεια
Σχόλια σαν του Σωκράτη, περιμένουμε όλοι μας.
Το δεκαήμερον του “ποιείν” διαφορετικά δεν θα έχει νόημα. Το στοίχημα είναι να βγάλουμε από την αφασία το υπνωτισμένο κοινό των ευπώλητων και των περιοδικατζήδων. Αποφεύγουν τελευταίως το γραπτό λόγο και επιδίδονται σε τηλεφωνήματα και αναπάντητες κλίσεις. Το τηλέφωνο αγαπητοί, χρησιμεύει μόνο για τη σύνδεση στο διαδίκτυο…οποιαδήποτε άλλη χρήση είναι περιττή και μαφιόζικη. Γράψτε μας…
Αντιβαίνοντας στην προσταγή του Πάουντ, να αφήσουμε το νέο ποιητή στην ησυχία του, το “ποιείν” προτάσσει τα στήθη των συνεργατών του για τις ελεύθερες βολές σας…
…”Κι αν καμιά φορά βλέπω στα αγάλματα φλέβες,
είναι γιατί αγαπώ τόσο τους ανθρώπους
που δεν πίστεψα ποτέ όταν μου μιλούσαν
για πέτρινες καρδιές και για ψυχρά μάτια”…
…”Ωστόσο, τα βράδια συχνά έβλεπα τον ίδιο εφιάλτη,
ότι ερχόταν, δηλαδή, ο μπόγιας
και μάζευε τα αδέσποτα αισθήματά μου
και ότι όσα προλάβαινα
κατάφερνα και τα έκρυβα βαθιά μέσα μου
– τόσο βαθιά όμως που μερικές φορές
ξέχναγα που τα είχα βάλει
κι έτσι δεν τα φανέρωσα ποτέ…-.
Σε όσα πάλι μάζευε στην κλούβα,
έτρεχα από πίσω
και τα έβλεπα πως με κοιτούσαν λυπημένα
μα ήμουν πια ανήμπορος να αντιδράσω.
Για αυτό έδινα όρκο
να αποκτήσω μεγαλύτερη καρδιά,
όταν μεγαλώσω,
για να χωρέσουν περισσότερα
και να μην ξαναβρεθώ σε παρόμοια θέση”…
Ενδεικτικά και μόνον…
Την καλημέρα μου
Βολκώφ
Το ποίημα αυτό περιέχει μια τόσο διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη ψυχή (φρουδικής έμπνευσης θα έλεγα, αλλά και καρμικής στο τέλος), μια τόσο ωραία αλληγορική περιγραφή και τέτοια ποιητική οξύνοια που το θαυμάζω και το ζηλεύω. Αυτή η ψυχολογική και ανθρωπολογική πλευρά της ποίησης με ενδιαφέρει και μένα πολύ (ίσως εγώ να διυλίζω περισσότερο τον ψυχολογισμό και την ανθρωπολογία της γραφής μου και να γίνομαι υπερ του δέοντος αλληγορικός) και πιστεύω πως είναι ένα χαρακτηριστικό της σύγχρονης ποίησης που πρέπει να το προωθούμε και να το αναδεικνύουμε. Ίσως έτσι ακουστεί κάποτε ένα κρακ μέσα μας και αλλάξουμε ριζικά.
Δεν θα μιλήσω για το νόημα, το μήνυμα και ούτε και αυτό που ενδεχομένως θέλει να περάσει στον αναγνώστη ο αγαπητός ο Σπύρος ο Αραβανής… Αυτό που με παραξενεύει κάθε φορά που διαβάζω ποίημά του είναι το αρχικό συμπέρασμα που αποκομίζω που λέει “μα…πρόκειται για πεζό”. Τα ποιήματά του Αραβανή επιζητούν πάντα μια δεύτερη ίσως και τρίτη προσεκτικότερη ματιά και τότε βλέπεις, όπως σε τούτο που αναρτήθηκε, στις πρώτες 3 stanzas μια συνεχόμενα αρμονική ροή λέξεων και φράσεων που δεν “σκοντάφτουν” αλλά γλιστρούν ανεμπόδιστα, ιδιαίτερα όταν διαβαστούν μεγαλόφωνα (δοκιμάστε το), έπειτα η ροή αυτή διακόπτεται (βλέπε από:«Προσοχή!Κίνδυνος από κατολισθήσεις αισθημάτων.
Μην πλησιάζετε!») και μετά από τρεις-τέσσερις αράδες το κείμενο όχι μόνο βρίσκει και πάλι τη γλυκιά του ροή αλλά απρόσμενα κορυφώνεται (βλέπε: “έτρεχα από πίσω
και τα έβλεπα πως με κοιτούσαν λυπημένα
μα ήμουν πια ανήμπορος να αντιδράσω”)…Και έπειτα η πιστοποίηση της ποιητικήw πράξης που ηρεμεί, καταλαγιάζει με την απαιτούμενη Παύση του Ζει μέσα του. Μαζί μου.. Συνειδητά ή ασυνείδητα ο Αραβανής αποζημιώνει τoν προσεκτικό αναγνώστη.
Μια μικρή παρατήρηση: Προσωπικά πιστεύω ότι η τελευταία αράδα δεν χρειαζόταν.
ξαφνικά βρέθηκα εδώ! τί σου είναι η τεχνολογία! σου αποκαλύπτει τόσο όμορφα πράγματα για ανθρώπους που ξέρεις αρκετά χρόνια με τον πιο τυχαίο τρόπο…!