ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη σπανίως διαρκεί.

Για μια γυναίκα
ένα φίλο, τους γονείς σου,
τα παιδιά σου- όχι.
Σίγουρα όχι για το Θεό.

Κάποιοι λένε
ότι είναι ως το τέλος εκεί
γιʼ αυτό που
κάνεις καλύτερα.

Έχω δει ανθρώπους
να εγκαταλείπουν
το ταλέντο τους
μετά από πενήντα χρόνια.

Έχω δει επαγγελματίες
νʼ αφήνουν το βιολί,
τους πίνακές τους,
την επιστημονική τους έρευνα.

Ουδέποτε, όμως, είδα
πραγματικό πυγμάχο
να εγκαταλείπει
αγώνα.

Αυτό είναι αγάπη.

ΣΑΚΟΙ ΓΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ

Οι σάκοι για πτώματα
που η αστυνομία χρησιμοποίησε
για να βγάλει έξω
τους νεκρούς μαθητές
έμοιαζαν να είναι
οι ίδιοι πλαστικοί σάκοι
που ο στρατός χρησιμοποιούσε
για να φέρει απʼ το Βιετνάμ
τα πτώματα
των κολλητών μου συμμαθητών
ένα χρόνο μετά
την αποφοίτησή μας
απʼ το Λύκειο.

Δυστυχώς
δε νομίζω ότι
οι σάκοι για πτώματα
θα ʼναι ποτέ εκτός μόδας
στην Αμερική
για τους μαθητές
Λυκείου.

Ακούστε εδώ το τραγούδι Dogs

Το άλμπουμ Animals των Pink Floyd κυκλοφόρησε πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία, στις 23 Ιανουαρίου 1977. Κριτικοί και κοινό ερίζουν ακόμη για τη θέση και τη σημασία του μέσα στη συνολική δισκογραφία του συγκροτήματος. Συνιστά ίσως τη σαφέστερη πολιτική και κοινωνική δήλωση του Roger Waters, όπως εκφράστηκε μέσα στους στίχους του στα χρόνια της παρουσίας του στο συγκρότημα. Αντλώντας πικρή έμπνευση από τη σύγχρονη (όχι μόνο για την εποχή του) πραγματικότητα και αξιοποιώντας ζώα (το σκύλο, το πρόβατο και το γουρούνι) ως αρχετυπικά σύμβολα (όπως στη Φάρμα των Ζώων), ο Waters ιχνογραφεί μια πραγματική δυστοπία.
Η πρόχειρη, σχεδόν κατά-λέξη μετάφραση των στίχων που ακολουθεί έχει μοναδικό σκοπό να δώσει στον μη αγγλομαθή αναγνώστη μια γεύση αυτής της δυστοπίας – και μια αφορμή (ελπίζω) για περαιτέρω μελέτη. Περιττό να πω ότι δεν έχει καμιά λογοτεχνική αξίωση.

ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ (Μέρος 1)

Αν δε σ’ ένοιαζε τι κάνω,
κι αν δεν νοιαζόμουν κι εγώ για σένα,
θα βαδίζαμε στη ζωή μʼ ελιγμούς
ανάμεσα στην ανία και στον πόνο,
και θα σηκώναμε πότε-πότε το βλέμμα
ψηλά, μέσα απ’ τη βροχή,
να δούμε ποιος είναι ο πούστης που μάς φταίει
έχοντας το νου μας για ιπτάμενα γουρούνια.

Για σένα αγάπη μου

Πήγα στην αγορά που πουλούν τα πουλιά
Κι αγόρασα πουλιά
Για σένα
Αγάπη μου

Πήγα στην αγορά που πουλούν τα λουλούδια
Κι αγόρασα λουλούδια
Για σένα
Αγάπη μου

Πήγα στην αγορά που πουλούν τα σίδερα
Κι αγόρασα αλυσίδες
Βαριές αλυσίδες
Για σένα
Αγάπη μου

Και μετά πήγα στην αγορά που πουλούν τους σκλάβους
Και σʼ έψαξα
Μα δε σε βρήκα
Αγάπη μου

Οι δεινόσαυροι, εμείς

γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν
καθώς ο κ.Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται
καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου
καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους
καθώς ο ήλιος κρύβεται

είμαστε
γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό
με μπαρ όπου οι θαμμόνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους
με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα

γεννημένοι έτσι
με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις
με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος
σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά
σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 90

Για έκδοση μετά θάνατον αρ. 13

Στα βάθη της νύχτας ονειρεύτηκε αρετές υψηλότερες,
αποδεσμεύσεις, και πρόσωπα αγαπημένα,
σαν κι αυτά που τώρα τραγουδά πριν το ξημέρωμα.
Εύκολο δεν ήταν, μαθημένος σʼ αυτά τα πράγματα,
να εγκαταλείψει τον παλαιό κόσμο, αλλά προσπάθησε•
αιωνία η μνήμη, ρίξε ένα καλό κλάμα.

Συχωρεμένος να ʽναι ο Ράνταλλ, που οι αυτοβασανισμοί σου
ούτε μιας στιγμής τα καλά δεν θα του φέρουν πίσω, συχωρεμένος να ʽναι:
τώρα πια είναι μακαρίτης.
Ο πανικός έσβησε και καθώς ο πανικός έσβηνε
έσβησε και ο παλιός μου φίλος. Τραβάω για τη δύση
κι εγώ, κι εγώ, με κάποιον τρόπο.

Στις αίθουσες του τέλους θα ανταμώσουμε ξανά
θα του πω Ράνταλλ, θα μου πει Ερωτιάρη
και όλα θα είναι σαν και πρώτα
σαν τότε που αναζητούσαμε, ανάμεσα στα αγαπημένα πρόσωπα,
θέση περίοπτη και δεν μας ήταν αρκετό
θέλαμε κάτι παραπάνω.