Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Ακαδημία Ποιείν, Μεταφραστικό Εργαστήρι

Paul Eluard (1895-1952), Ποιήματα (μετάφραση: Κώστας Ριτσώνης)

ΠOIHMATA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

< < Κόσμε θαμπωμένε ,Κόσμε ζαλισμένε >>

1

Όλες οι ευτυχισμένες γυναίκες
Ξαναβρήκαν τον άντρα τους .
Κατεβαίνει από τον ήλιο
Τόση τους φέρνει ζεστασιά .
Γελάει και γλυκά καλημερίζει
Πριν αγκαλιάσει την αγαπημένη του .

2

Είναι όμορφο το στήθος σου και φουσκωμένο
Γυναίκα μου , είσαι πάλι κοντά μου όπως παλιά .
Δεν είμαι πια με κείνον με κείνον και με κείνον
Κρατώντας το ντουφέκι και έναν ντενεκέ .

3

Όλοι οι σύντροφοι του κόσμου ,
Και οι φίλοι μου
Δεν αξίζουν όσο αξίζει η καλή μου
Γύρω από το τραπέζι
Μαζί με τα παιδιά μου .

4

Μου χρειάζεται μια φιλενάδα
Μια παρθένα φιλενάδα ,
Μια παρθένα μʼ ένα φόρεμα ελαφρύ .

5

Όλος ο ανθός των φρούτων φωτίζει τον κήπο μου
Τα δέντρα της ομορφιάς και τα οπωροφόρα .
Και δουλεύω και είμαι μόνος μες στον κήπο μου ,
Και ο ήλιος καίει μες στα χέρια μου σαν σκοτεινή φωτιά .

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν, Μεταφραστικό Εργαστήρι

Kenneth Rexroth, Πέντε Ποιήματα (μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς-Προδημοσίευση, Ηριδανός- Άνοιξη 2010)

ΤΖΟΓΟΣ

Σκέψεις για σένα ραντίζουν τη σκέψη μου.

Σταγόνες μαύρες πέφτουν από την κόψη του ξίφους

Του κεραυνού. Λευκά χαρτιά σκορπίζουν

Μαύρες και κόκκινες διφορούμενες

Κούπες και μπαστούνια. Ο θάνατος με προσπερνά

Κάθε μέρα και ψεκάζει στα μαλλιά μου

Τα ισχυρά του χημικά. Οι χτύποι

Του ρολογιού αλλάζουν φωνή και προφέρουν τʼ όνομα σου.

Τι έδεσμα είναι η ζωή, με το

Σπασμένο της ποτήρι και τα ξινά σταφύλια.

Τα στήθη σου έρχονται στο μυαλό μου

Που μυρίζουν αμυγδαλωτά.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Στην εγκυκλοπαίδεια

Υπάρχουν αλήθειες που δεν μπορείς να βελτιώσεις.

Όπως: «Η κλειτορίδα συναντάται

Σε όλα τα θηλαστικά. Σε μερικές περιπτώσεις, όπως

Στην θηλυκή ύαινα, είναι πολύ

Μεγάλη».

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν, Μεταφραστικό Εργαστήρι

Yannis Goumas, Seventeen Elegies for Sait Selim Halman/Γιάννης Γκούμας, Δεκαεφτά Ελεγεία για τον Σαΐτ Σαλίμ Χαλμάν (Απόδοση στα ελληνικά από τον Γιάννη Βαρβέρη)

SEVENTEEN ELEGIES FOR SAIT SELIM HALMAN

1

Life bounced away from you
like a lost ball,
taking its mystery
where you knew
it would have to end
anyway.

The world no longer consists
of redeeming mists,
it is but dark dough
of the unknown.

2

On crossroads that lead to four sides of despair
I stand like a tree trunk
summoning in vain the angel with my sap.

I do not know with whom I would want to await the dawn:
with those who cry or with those who sing?
For those who cry will slowly console themselves
and those who sing will tire of their song.

3

I was not blessed to witness
the best years of your manliness.
Your children I shall never dandle on my knees.
And the stories I prepared for them a long time ago
I shall tell weeping to the stars
which now explain you.

4

Noon and midnight
point to this non-existing I of ours –
the touching drama of mutuality
and having no one to flee from.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Ῥωμανὸς ὁ Μελωδός – Ὕμνος ΛΓ´(Μετάφραση: Νίκος Καροῦζος)

Ῥωμανὸς ὁ Μελωδός – Ὕμνος ΛΓ´
Μετάφραση: Νίκος Καροῦζος

Ἔνθρονος ἀπάνω στὰ οὐρανόθρεφτα, τὰ ἡλιοφόρα πλάτη
καὶ ἐπὶ γῆς ἀπέριττος ἀπάνω σ᾿ ἕνα γαϊδαράκο,
ἐσὺ Χριστέ μου ὁ Θεὸς ὁ ἔνσαρκος,
δεχόσουνα μαβιὰ δοξολογήματα νηπίων καὶ ἀγγέλων:
Εὐλογημένος ὢ ἐσὺ ποὺ ἔρχεσαι
στὴν ἀρχαία δόξα του τὸν Ἀδὰμ νὰ ἐπαναφέρεις.
α.
Ὄντας αὐτὸς ποὺ τὸ θάνατο τὸν ἔδεσες πίστομα
καὶ τὸν Ἅδη τὸ λαίμαργο ὁποὔχεις νεκρώσει
στὸν κόσμο λουλουδιάζοντας ἀνάσταση,
τὰ νήπια βαγιόκλαδα ἀνεμίζοντας, τὰ νήπια,
Χριστὲ ἐσένα ἀνυμνοῦσαν ἀκόρεστα
ὡς φορέα ὑπέρτατης νίκης πνευματικῆς
κραυγάζοντας σήμερα «Ὡσαννὰ στὸν ὑπαίθριο υἱὸ τοῦ Δαυίδ»·
ἄλλη δὲ θάρθει, λέγασι, μαυρίλα μας ὁποὺ
νὰν τὰ χαλάσουν τόσα σμήνη ἀπὸ βρέφη
γυρεύοντας τὸ βρέφος τῆς Μαρίας νὰ ἀφανίσουν,
ἀφοῦ ἐσὺ σταυρώνεσαι ὁ μέγας ἔρημος
γιὰ ὅλους τοὺς κακόμοιρους ἀνθρώπους
ἀπ᾿ τῶν βρεφῶν ἀρχίζοντας τὴν ἔμορφη
τὴ ζήση μέχρι τοὺς ξεκρέμαστους γερόντους·
σπαθὶ κανένα δέ μας πιάνει τώρα πιά,
γιατί ἡ λόγχη θὰ στομώσει στὴν πλευρά σου·
γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς ἀγαλλιώντας ψάλλουμε:
Εὐλογημένος ὢ ἐσὺ ποὺ ἔρχεσαι
στὴν ἀρχαία δόξα του τὸν Ἀδὰμ νὰ ἐπαναφέρεις.
β.
Ἰδοὺ τοῦ πνεύματος ὁ ἡγεμόνας ὁ ἡσύχιος καὶ πράος,
καβάλα σ᾿ ἕνα γαϊδαράκο φτάνει ὁλοπρόθυμα
νὰ πάθει καὶ τὰ πάθη νὰ νεκρώσει.
Ὁ Λόγος ὁ προαιώνιος ποὺ φτάνει μὲ τὴν Ἄνοιξη
καβάλα σ᾿ ἕνα ἄλογο πλάσμα λαχταρώντας
τῶν λογικῶν πλασμάτων τὴν ἀπολύτρωση·
παράξενο ποὺ ἤτανε νὰ βλέπεις
ἀπάνω στοῦ φτωχούλη γαϊδαράκου τὴν ἀθώα ράχη
ἐκεῖνον ποὺ φέρεται στοὺς χρυσίζοντες
ὤμους τῶν αἰθέριων Χερουβίμ,
ἐκεῖνον ὅπου ὕψωσε κάποτε
στὸν οὐρανὸ ὡς ἡνίοχο θαύματος
τὸν Ἠλία σ᾿ ἕνα περίλαμπρον ἅρμα ἀπὸ φωτιά·
μ᾿ αὐτὸ τὸν τρόπο φτώχεψε τὴ θεϊκιά του δύναμη
καὶ τιποτένιος φανερώθηκε ὁλότελα ὁ Κύριος τῶν Ὄντων
ἐνθαρρύνοντας ὅλους τοὺς ἄμοιρους ὁποὺ φωνάζαν:
Εὐλογημένος ὢ ἐσὺ ποὺ ἔρχεσαι
στὴν ἀρχαία δόξα του τὸν Ἀδὰμ νὰ ἐπαναφέρεις.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις, Μεταφραστικό Εργαστήρι

Walt Whitman, Παιδιά του Αδάμ-Κάλαμος, Ηριδανός, 2009 (μετάφραση-Επίμετρο:Τόνια Κοβαλένκο)

από τα ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ

ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΚΟΡΜΙ

1

Τραγουδώ το ηλεκτρικό κορμί,
Οι στρατιές εκείνων που αγαπώ με κυκλώνουν και τις κυκλώνω κι εγώ,
Δεν θα με απελευθερώσουν ώσπου να τις ακολουθήσω, να τους αποκριθώ,
Και να τις εξαγνίσω, φορτίζοντάς τες με της ψυχής το ηλεκτρικό φορτίο.

Αμφέβαλε κανείς πως όσοι διαφθείρουν το ίδιο τους το σώμα, το κρατούν κρυφό;
Κι αν αυτοί που διασύρουν τους ζωντανούς είναι εξίσου αχρείοι με εκείνους που βεβηλώνουν τους νεκρούς;
Κι αν το κορμί κάνει όλα όσα και η ψυχή;
Κι αν δεν είναι το κορμί η ψυχή, τότε η ψυχή τι είναι;

2

Ο έρωτας για το κορμί του άντρα ή της γυναίκας δεν χωρά περιγραφή, το κορμί το ίδιο δεν περιγράφεται,
Το αντρικό κορμί είναι αψεγάδιαστο, το γυναικείο εξίσου αψεγάδιαστο.

Η έκφραση του προσώπου δεν χωρά περιγραφή,
Μα η έκφραση του καλοκαμωμένου άντρα δεν φαίνεται μοναχά στο πρόσωπό του,
Τη βλέπεις στα άκρα και στις κλειδώσεις του, παράδοξο, κι όμως βρίσκεται στους αρμούς των γοφών και των καρπών του,
Τη βλέπεις στην περπατησιά του, στο στητό λαιμό, στο λύγισμα της μέσης και των γονάτων του, τα ρούχα δεν τον κρύβουν,
Η γλυκιά του δύναμη ξεπροβάλλει μέσα απʼ τη φανέλα και την τσόχα,
Η θέα του καθώς περνά φανερώνει όσα και το ύψιστο ποίημα, ίσως και πιο πολλά,
Κόβεις λίγο το βήμα να δεις τη ράχη, τον αυχένα, τις ωμοπλάτες του.

Διαβάστε περισσότερα