ακούστε την απαγγελία

Κόρη του απόβραδου

Πόσο ανόητα κοιμόμουν μεσημέρι,

Και ξύπνησα στην κρύα τη νυχτιά

Κάτω από άγονο φεγγάρι αφημένη·

Πως μάδησα τη νιότη μου γοργά,

Πόσο ανόητα φέρθηκα στο παρτέρι.

Το χώμα του επί χρόνια ξεραμένο,

Τόπος όπου δεν στάθηκα αρκετή·

Θρηνώ όπως δεν θρήνησα ποτέ μου:

Μέσα στο θέρο πως κοιμήθηκα Θεέ μου,

Πόσο χειμώνας είναι τούτη η στιγμή.

Πες ό,τι θέλεις γιʼ Άνοιξη στη ρότα

Και ήλιου ζεστασιά στο αύριο τρυφερή:

Γυμνή από ελπίδα – όπως πρώτα

Ποτέ δεν θα γελάσω-ωδή δεν θʼ ακουστεί,

Θα μένω πάντα μόνη πάντα στη θλίψη αυτή.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ

Πρώτα, τα χέρια του -γυναίκας. Απαλότερα απʼ τα δικά μου,
με μαργαριταρένια νύχια σαν όστρακα της Γαλιλαίας.
Ράθυμα χέρια. Χέρια εκστρατείας που χειροκροτούν για σταφύλια.
Η ωχρότητά τους, άγγιγμα σκώρου μʼ έκανε να οπισθοχωρώ. Ο Πόντιος.

Λαχταρούσα τη Ρώμη, την πατρίδα, κάποιον άλλο. Όταν ο Ναζωραίος
έμπαινε στην Ιερουσαλήμ, η υπηρέτριά μου κι εγώ, νεκρές από πλήξη,
μεταμφιεσμένες, ξεφύγαμε κι ενωθήκαμε με το έξαλλο πλήθος.
Σκόνταψα, έπιασα το χαλινάρι ενός όνου, κοίταξα ψηλά

και τον αντίκρισα. Το πρόσωπό του; Άσχημο. Προικισμένο.
Με κοίταξε. Εννοώ κοίταξε εμένα. Ο Θεός μου.
Τα μάτια του ήταν μάτια να πεθάνεις με. Μετά έφυγε,
οι τραχείς άνδρες του άνοιγαν με τους ώμους το δρόμο προς τις πύλες.

Τη νύχτα πριν τη δίκη του, τον ονειρεύτηκα.
Τα μελαχρινά του χέρια μʼ άγγιξαν. Τότε πόνεσε.
Μετά αίμα. Είδα ότι κάθε σκληρή παλάμη ήταν σουβλισμένη
απʼ ένα καρφί. Ξύπνησα ιδρωμένη, σεξουαλική, τρομοκρατημένη.

Άφησέ τον ήσυχο. Έστειλα ένα προειδοποιητικό μήνυμα, μετά ντύθηκα γρήγορα.
Όταν έφτασα, ο Ναζωραίος είχε στεφθεί μʼ αγκάθια.
Το πλήθος γάβγιζε για τον Βαρραβά. Ο Πιλάτος με είδε,
κοιτάζοντας αλλού, προσεχτικά σήκωσε τα μανίκια του

και αργά έπλυνε τα άχρηστα, αρωματισμένα χέρια του.
Αρπάξανε τον προφήτη τότε και τον έσυραν έξω,
ψηλά στον Τόπο των Κρανίων. Η υπηρέτριά μου ξέρει τα υπόλοιπα.
Ήταν Θεός; Φυσικά όχι. Ο Πιλάτος πίστευε πως ήταν.

Οταν θα ναι να ‘ρθω σε σένα Θεέ μου
κάνε να ναι μια μέρα που η φύση σέ γιορτή θα
στροβιλίζεται
Θέλω οπως πάντα το έκανα εδώ κάτω
να βρω ενα δρόμο της επιλογής μου,
να φτάσω οπως θα μ’ άρεσε στους παραδείσους
εκεί, οπου τ’ αστέρια φωτίζουνε τα μεσημέρια.
Θα πάρω τό μπαστούνι μου, θα μπώ μες στο μεγάλο
δρόμο
φωνάζοντας στ’ αγαπημένα μου γαϊδούρια :
Είμαι ο Φράνσις Τζέιμς καί πάω στον παράδεισο
αφού κόλαση δέν υπάρχει στη χώρα του Θεού.
Ελάτε του γαλάζιου ουρανού τρυφεροί μου φίλοι θα
τους πω , μαζί μου,
φτωχά αγαπημένα ζώα, που μ’ άξαφνες κινήσεις τών
αυτιών
διώχνετε αλογόμυγες, χτυπήματα και σφήκες.

Να εμφανιστώ ζητώ Θεέ , μπρστά σου ανάμεσα σ’ αυτά
τ’
αγαπημένα
που σκύβουν τό κεφάλι τους σιγά και σταματούν
συγκλίνοντας τά πόδια
με τρόπο τόσο απαλό που φέρνει τη συμπόνια.
Να φτάσω ακολουθούμενος ‘απ’ τα μεγάλα τους αυτιά,
χιλιάδες,
μ’ αυτά που στά πλευρά τους θά ‘χουνε κοφίνια
φορτωμένα,
μ’ αυτά που σέρνουνε καρότσες σαλτιμπάγκων,
άμαξες με φτερά καί γκαζοντενεκέδες,
κι άλλα που ‘χουν στήν πλάτη τους παλιά βαριά
βαρέλια,
μέ γκαστρωμένες γαϊδουρίτσες σαν ασκιά, με βήματ’
ασταθή,
μ’ αυτά πού ‘χουν δεμένες τίς πληγές
τριγυρισμένες από μύγες πεισματάρες.

Κάνε λοιπόν Θεέ μου, άν θές, να ρθω με τα
γαϊδούρια
καί πες μές στην ειρήνη σου οι αγγέλοι νά μας πάνε
στά φουντωτά ‘απ’ τις χλόες Σου ρυάκια
εκεί, οπου τρεμίζουν τά κεράσια καί στιλπνή
οπως των κοριτσιών η γελαστή τους σάρκα.
Κάνε στό χώρο που διαμένουν οι ψυχές
στα Θεϊά Σου τά νερά σκυμμένος, ίδιος με τα
γαϊδούρια,
που η ταπεινή, γλυκύτατη ζωή τους καθώς σκύβουν
θα καθρεφτίζεται μές στήν διαφάνεια της αιώνιας
αγάπης.

Μετάφραση: Θέμης Τασούλης
Περιοδικό ” Πάροδος ” Λαμία, Ιούνιος 2007
 Από τό Σημείωμα του μεταφραστή :

Ο ποιητής αυτός έζησε ολη τη ζωή του στά Πυρηναία μακριά από τiς μόδες του Παρισιού. Οταν εμφανίστηκε η  ποίησή του, εντυπωσίασε μέ τhν απλότητα καί τήν αθωότητά της στa θέματα καιτην έκφρασή τους.

Εγκατάλειψη

1

Τίποτα πια δεν ταράζει τη σιωπή της εγκατάλειψης. Τα σύννεφα ταξιδεύουν πάνω από τις σκούρες πανάρχαιες κορφές των δέντρων και καθρεφτίζονται στα γαλαζοπράσινα νερά της λίμνης που μοιάζει με άβυσσο. Βυθισμένη σε πένθιμη αφοσίωση, η ακίνητη επιφάνειά της ηρεμεί – μέρα νύχτα.
Στο κέντρο της σιωπηλής λίμνης υψώνεται ένα κάστρο ως τα σύννεφα, με τους αιχμηρούς, φθαρμένους πύργους και τις σκεπές του. Οι μαύρες ρωγμές του περιβόλου του είναι γεμάτες αγριόχορτα, και στα στρογγυλά παράθυρα πάλλεται το φως του ήλιου. Περιστέρια πετούν κάτω στις σκοτεινές αυλές, ψάχνοντας για κρυψώνες στους ερειπωμένους τοίχους.
Μοιάζουν κάτι πάντα να φοβούνται, γιατί πετάνε δειλά και βιαστικά ως τα παράθυρα. Κάτω στην αυλή στάζει η κρήνη ήρεμα και όμορφα. Τα διψασμένα περιστέρια πίνουν ξανά και ξανά από τη μπρούντζινη λεκάνη της.
Μες στους στενούς, σκονισμένους διαδρόμους του κάστρου, κάποιες στιγμές πλανιέται μια ζεστή ανάσα που κάνει τις νυχτερίδες να φτερουγίζουν τρομαγμένες.
Όμως τίποτα άλλο δεν ταράζει τη βαθιά σιωπή.
Τα δωμάτια είναι όλα μαύρα απʼ τη σκόνη. Ψηλοτάβανα και γυμνά και κρύα και γεμάτα με νεκρά αντικείμενα.
Μέσα από τα τυφλά παράθυρα φτάνει που και που μια απειροελάχιστη φωτεινή αχτίδα που την καταπίνει το σκοτάδι. Εδώ βρίσκεται το νεκρό παρελθόν.
Το παρελθόν που έγινε το απολίθωμα ενός μαδημένου τριαντάφυλλου. Ο χρόνος δεν λογαριάζει την απουσία του.
Και όλα τα διαπερνά η σιωπή της εγκατάλειψης.

Maram al – Masri: απαγγελία
από το site http://souslalime.free.fr/poemesditsetchantes.php

1

Λίγο αμήχανη
τραγουδάω για σένα
από καρδιάς τραγούδια του έρωτα
εσύ μʼ ενθαρρύνεις
και τη φωνή μου υψώνω

Εσύ που μʼ αγαπάς
και που τίποτʼ από μένα δε ζητάς
στο συμπόσιο της καρδιάς μου
ευδαίμων θρονιάστηκες
ανάμεσα στα πιάτα της σάρκας μου
και της καρδιάς μου τις κούπες

2

Απασχολημένη
νύχτα και μέρα
να σου γράφω ποιήματα
που δεν κατορθώνουν την έγκριση σου

περιμένω
μα όλες οι δυνάμεις μου που ξεδίπλωσα
για να γράψω ποίηση ακυρώθηκαν
δεν έχω πια το κουράγιο μήτε τη δύναμη
στο μέτωπο της στοργής σου

3

Ήρθα σε σένα
δίχως αρώματα στολίδια κοσμήματα
ήρθα σε σένα
έτσι όπως στʼ αλήθεια είμαι
πίνακας δίχως κάδρο
δίχως ψιμύθια
ήρθα σε σένα
η κατοικούσα την Γη

4

Κρατώ την καρδιά μου στο χέρι σαν τσάντα
κι έρχομαι προς τα σένα

Πριν την ώρα στο ραντεβού
βιαστικός περιμένεις να δεις
τι καλό σου φέρνω μαζί μου
κι εγώ στη βιασύνη μου
σου αφήνω την τσάντα μου
και πηγαίνω