TÆDIUM VITÆ

Τὴν νηότη μου μ’ ἀπόγνωσης μαχαίρια νὰ καρφώνω,
τούτου τ’ ἀσήμαντου καιροῦ ζωηρὴ λιβρέα νὰ φορῶ,
ν’ ἀφήνω ἀπ’ τὸ ταμεῖο μου νὰ κλέβῃ χέρι ποταπό,
μὲ τὰ μαλλιὰ μιᾶς γυναικὸς ψυχή μου νὰ σ’ ἑνώνω,

κι’ ἁπλῶς νὰ κάμνω τὸν λακέ, τῆς Τύχης, ἱπποκόμο,
ὀμνύω πὼς δὲν τ’ ἀγαπῶ! Τοῦτα πειὸ κάτω θεωρῶ
κι’ ἀπ’ τὸν ἐπὶ τὴν θάλασσα κυματιστὸν ἀρηὸν ἀφρό,
κι’ ἀπ’ τὸν τοῦ θέρους χνουδανθὸ στοῦ ἀγεριοῦ τὸν δρόμο

ποὺ εἶν’ ἄσπορος: Καλύτερα νὰ μείνω ξένο σῶμα,
μακριὰ ’π’ ἀνόητους διαβολεῖς ποὺ μοῦ χλευάζουν τὴν ζωὴ
κι’ ἂς μὴν μὲ ξεύρουν, προτιμῶ τὸ πειὸ ἀχαμνὸ τὸ δῶμα

πρεπὸ γιὰ τὸν πειὸ ἄθλιον χωριάτη νά ’χῃ στρῶμα,
παρὰ ξανὰ μὲς στὴν βραχνὴ σπηληὰ τῆς σύγκρουσης, ποὺ κεῖ
ψυχή μου ἁγνὴ πρωτάγγιξες τῆς ἁμαρτίας τὸ στόμα.

Σας γράφω αυτό το γράμμα γονατιστός
Τη νύχτα, ω λαέ των χιλίων Θερμοπυλών,
Και κάθε λέξη που γράφω,
Αν ​​είναι με κάποιο τρόπο άξια στα μάτια σας—
Γιοι του Σόλωνα, κόρες του Περικλή—
Θα λάμψει από φως.
Θεωρήστε αυτό το γράμμα
Ως χειρονομία συμβολική, καθυστερημένη προ πολλού
Από τον αιώνιο οφειλέτη σας—

Επιτάφιος

Σε απεχθανόμουν, Νέιβα1.

Προσπάθησα να υψωθώ πάνω από τη στείρα μποέμικη ζωή σου.

Αν κι αγαπούσα την επαρχιώτικη πονηριά σου

περιφρονούσα την πνιγηρή σου ανηθικότητα.

Όμως τι μπορούσα να κάνω εγώ παρασυρμένος απ’ το αύριο

σε μια ζωή καινούρια, παρά

να αφαιρέσω από εμένα καθετί της Νέιβα,

ακόμα και την πληθωρική φωνή του Χοσέ Εουστάθιο Ριμπέρα

και το βαλς του Χόρχε Μπιγιαμίλ που με νανούρισε ως παιδί.

Γιατί όλα έχουν αλλάξει.

Το ποτάμι κι η πόλη έχουν αλλάξει.

Η γιορτή κι ο κόσμος έχουν αλλάξει .

Κι εμείς, οι αλλοτινοί, δεν υπάρχουμε πια,

αφού δεν υπάρχει αντίδραση που να προσέξει την απουσία μας.

Αχ, Ψυχή μου,

η γη για να σέρνεσαι,

ο ουρανός για να πετάς!

Αχ, Κενό μου,

κανείς δεν θα κατέβει απ’ τους ουρανούς!

Στρίψε το λαρύγγι στο αγριοπερίστερο

κατούρησε τον κλαψιάρη καλαμώνα!

Ήμουν σάρκα και οστά

τώρα είμαι λέξη και σιωπή!

Λένε πως…

Λένε πως και ένα χαλασμένο ρολόι δείχνει σωστά

Δύο φορές την ημέρα.
Η φιλοδοξία μου είναι να γίνω αυτό το ρολόι.
Δεν πίνω πια όπως παλιά·
Τώρα λιγοστεύω, σβήνω.
Κατανοώ την ματαιότητα των λέξεων,
Την αδυναμία της σιωπής –
Ακόμα και ο σκύλος με κοιτάζει με οίκτο.
Έρχεται στην αγκαλιά μου και μου δίνει κουράγιο.
Απαρηγόρητος, τον ακούω από ευγένεια.
Κάποιες φορές μου διαβάζει το ημερήσιο ωροσκόπιο.
Ξέρω ότι προσθέτει από την τσέπη του,
Αλλά τον ακούω, όπως ακούγονται οι ανοησίες
Ένός ηθικού αυθεντία δίπλα στο τζάκι.
Η λίστα τραγουδιών του σκύλου μου είναι υπέροχη.
Περίμενε, λέει και βάζει στο βινύλιο μερικά τραγούδια
παλιά, από αυτά που σε κάνουν νοσταλγικό
για μια εποχή που δεν έζησες·
Ή να σου λείπουν άνθρωποι που δεν γνώρισες ποτέ.
Τα μάτια μου γεμίζουν,
Τα βλέφαρά βαραίνουν.

Ξυπνάω μέσα στο σώμα μιας γυναίκας.

Νανούρισμα

Κοιμήσου, παιδί μου, σώπασε πια, όχι άλλο:

Τώρα σαν αγέρι σιωπηλό, σα δέντρο μεγάλο

σαρώνει η νύχτα πάνω απ’ την πολιτεία,

σα φύλλα, κάθε μας πείνα, κάθε λατρεία.

Κοιμήσου, ξεκουράσου όσο σου’ναι δυνατό

σύντομα θα ‘ρθεί το πρωινό.

Κι αλλού έτσι την αγάπη ανακινούνε,

αλλού τον άφωνο σκοπό τραγουδούνε:

Όπου κοιμούνται ή ξυπνούν παιδιά,

ανυψώνεται η ψυχή, ραγίζει η καρδιά.

Κοιμήσου, αμέριμνος να’σαι, όσο το μπορείς,

σύντομα άντρας θα γενείς.

Και παντού επινοούν οι άνθρωποι οι καλοί

λόγους καλούς για να μην είναι ζωντανοί.

Κι ακόμα κι αν χτίσουν ό,τι καλύτερο μπορούν,

κανείς δε θ’άντεχε να σου πει αυτά π’ ακολουθούν.

Κοιμήσου, παιδί, για των γονιών σου το χατήρι,

σύντομα θα σε ξυπνάει το ξυπνητήρι.