Λένε πως…
Λένε πως και ένα χαλασμένο ρολόι δείχνει σωστά
Δύο φορές την ημέρα.
Η φιλοδοξία μου είναι να γίνω αυτό το ρολόι.
Δεν πίνω πια όπως παλιά·
Τώρα λιγοστεύω, σβήνω.
Κατανοώ την ματαιότητα των λέξεων,
Την αδυναμία της σιωπής –
Ακόμα και ο σκύλος με κοιτάζει με οίκτο.
Έρχεται στην αγκαλιά μου και μου δίνει κουράγιο.
Απαρηγόρητος, τον ακούω από ευγένεια.
Κάποιες φορές μου διαβάζει το ημερήσιο ωροσκόπιο.
Ξέρω ότι προσθέτει από την τσέπη του,
Αλλά τον ακούω, όπως ακούγονται οι ανοησίες
Ένός ηθικού αυθεντία δίπλα στο τζάκι.
Η λίστα τραγουδιών του σκύλου μου είναι υπέροχη.
Περίμενε, λέει και βάζει στο βινύλιο μερικά τραγούδια
παλιά, από αυτά που σε κάνουν νοσταλγικό
για μια εποχή που δεν έζησες·
Ή να σου λείπουν άνθρωποι που δεν γνώρισες ποτέ.
Τα μάτια μου γεμίζουν,
Τα βλέφαρά βαραίνουν.
Ξυπνάω μέσα στο σώμα μιας γυναίκας.
********
Τέρψη
Μια μέρα,
Μια από αυτές τις μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα εκτός από αγάπη,
Ή,
Ή:
Μια από αυτές τις μέρες που η πέψη θα είναι τόσο καλή που πρέπει να την αποφύγω
Τον πειρασμό να κηρύξω εθνική γιορτή·
Μια από αυτές τις μέρες λοιπόν,
Θα καθίσω επιτέλους να γράψω
εκείνο το χαϊκού
Για την Άννα με δύο ν.
Τόσο οφείλω σε ένα χαμένο καλτσάκι.
Σε κάποιον στον παράδεισο ακόμα σερβίρουν καφέ στο γόνατο.
Θέλεις να το κάνουμε πιο ποιητικό ή να σου εξηγήσω κάποιο σημείο;
Μου αρέσει πολύ η εικόνα με τον καφέ στον παράδεισο — πολύ ζεστή και ανθρώπινη!
Λάβε εξυπνότερες απαντήσεις, απόστειλε αρχεία και εικόνες, και άλλα.
*****
Your post goes against our Community Standards
Τα φορέματα ραμμένα από την ίδια,
τα μαλλιά με χένα,
παιχνιδιάρα με το κυανιούχο στο δόντι.
«Χρωστάω μόνο στο συκώτι και στον Θεό»,
έλεγε η πεθερά μου.
Κάποια φορα δεν ήξερα, να τη στραγγαλίσω με αυτά τα χέρια
ή να τη γ…
Τόσο διστακτική ήταν,
που μπορούσε να φτάσει το δράμα της σ’ αυτό το σημείο.
Λένε πως ήταν από τις πρώτες μοιρολογίστρες
που κινητοποίησε τις γυναίκες όταν ψόφησε ο δικτάτορας.
Την πείραζα γι’ αυτό
κι εκείνη με περιφρονούσε που ήμουν καλλιτέχνης, ας πούμε.
Σήμερα με ειδοποίησαν πως κι εκείνη πήγε στους πολλούς.
Καημένη κόλαση!
Το αρνί με γιαούρτι της πεθεράς μου ήταν περίφημο.
και το μπαούλο της ήταν γεμάτο με αλληλογραφία στρατηγών,
ηθοποιών, ασφαλιτών και ξεπεσμένων.
Όταν έπινε αρκετό ποντς
η πεθερά παραμορφωνόταν.
Μου άνοιγε την καρδιά, γινόταν σαγηνευτική,
με καλούσε σε χορό και μιλούσε ασταμάτητα
χωρίς να παραπονιέται.
Σήκωνε το καλσόν,
με φιλούσε στον λαιμό
και με ενθάρρυνε να γράψω το μυθιστόρημα της ζωής.
Έκανε ερωτήσεις, εικασίες, συναισθηματική δημαγωγία.
Ήταν διαισθητική και χειριστική.
Στο τέλος μια τρύπα στο νερό θα κάνεις – έλεγε –
Μα δεν είναι λίγο. Είναι η τρύπα σου.
Μεθαύριο είναι η κηδεία.
Η συνάντηση με την πρώην θα ’ναι αμήχανη,
μα πρέπει να πάω
αφού στη διαθήκη, όλα τ’ άφησε σε μένα.
********************************************************************************
Ο Arti Lushi (Άρτι Λούσι) (Λιμπραζντ, 1985) ασχολείται με πολιτικές επιστήμες και επικοινωνίες. Έχει εκδώσει μέχρι τώρα δύο συλλογές με διηγήματα και μικρές ιστορίες: Humus (2010) και Απληστίες (2015), που κυκλοφόρησαν από τον γνωστό αλβανικό εκδοτικό οίκο Ombra GVG στα Τίρανα, καθώς και την ποιητική συλλογή “Μυελός και πνοή” από τον εκδοτικό οίκο Buzuku στην Πρίστινα (2020). Το έργο του συγγραφέα έχει συμπεριληφθεί σε αρκετές ανθολογίες και πολιτιστικά περιοδικά, τόσο εντός όσο και εκτός Αλβανίας. Ζει και εργάζεται στα Τίρανα. Η τελευταία του ποιητική συλλογή από όπου έχουν επιλεχθεί και μεταφραστεί τα ποιήματα “Ο Θεός του Αλατιού” (εκδόσεις Buzuku), κατέκτησε το πρώτο βραβείο ποίησης, στην 25η Έκθεση Βιβλίου στην Πρίστινα.
