ΞΑΝΑΔΑΓΚΩ ΚΙ ΟΛΟΜΑΣΩΝΩ

Στο λεύκωμά μου κόλλησα φωτογραφία
του τάφου μου
πʼ άλλο βέβαια δε δείχνει
απʼ το κρεβάτι μας
όπου σαν κτήνος σʼ αγαπώ
φονεύοντας την ηδονή.

Μʼ όλα τα μουγκρητά της ζούγκλας
μπήγομαι στο κορμί σου
μʼ όλα τα ρετσίνια των δένδρων
πασαλείβομαι στο τραύμα σου
κι εφευρίσκω όλο νεώτερους
αιμάτων μυζητήρες
να μη χάσω σταγόνα πόνου κι ουρλιαχτού
στα ρημαγμένα μέλη σου
πʼ ολοτρυγώ με λόγια και με τρόπους
ώσπου φτάνει μη φτάνει μη
ψελλίζει η σακάτική σου γλώσσα
μες στο στόμα μου
όταν εγώ ακόρεστος ξαναδαγκώ
κι ολομασώνω διάπυρος σπερμάτων
το καθετί που είσαι.

Θα σου το πω και το γιατί
σταλήλιακτη λιακάδα λιοστεργόσπορη:
μόνο στην όψη σου πετάλων κι ωοθήκης
(τέτοια καμπυλωτά καρπόφυλλα
μεστολομελωμένα)
αν μείνουν έστω και λεπτόνιά σου
αγονιμοποίητά μου
θα εκραγώ πυρηνικός μέσʼ απʼ το σώμα μου
ουτιδανός κι ατιμασμένος μάγος.

Ενώ έτσι˙ θα δεις
ξαπλώνοντας μετά πάνω στο στήθος μου
πόσο διαφανής είναι αυτή η βουλιμία μου
και πόσα χρώματα το στρώμα μας αλλάζει

όπως με την αυγή αχνίζει απʼ το δέρμα μου
η στρατόσφαιρα της βόλτας μας αυτής.

Γιάννης Βαρβέρης, ο Άνθρωπος Μόνος, Κέδρος, 2009

Χαιρετίζω τον Γιάννη Βαρβέρη που επιστρέφει στην ποίηση, μετά τα τελευταία του στραβοπατήματα.Χαιρετίζω στον ποιητή την επίγνωση των προσωπικών του ορίων: εν χορδές και οργάνοις…Η Αλεξάνδρεια είναι η πατρίδα σου Γιάννη Βαρβέρη κι ουχί η Εσπερία.
Κρίνοντας έναν ποιητή με πλούσιο έργο εκείνο που δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς είναι το στοίχημα που βάζει ή δεν βάζει με τα γραφτά του…Φυσικά και η ποίηση δεν είναι άλμα επί κοντώ…φυσικά κι ο ποιητής δεν θα πρέπει σαν άλλος Μπούμπκα με κάθε νέα του συλλογή να ξεπερνάει το ύψος της προηγούμενης. Πάραυτα θα τολμήσω να πω πως ο Γιάννης Βαρβέρης περνώντας κάτω από τον πήχη που είχε ορίσει (δικαίως ή αδίκως) ο ίδιος για τον εαυτό του, μας δίνει την καλύτερη ποιητική συλλογή που έτυχε να διαβάσω φέτος.
Ο συναισθηματικός του κόσμος μας προσφέρεται στο πιάτο, χωρίς συναισθηματισμούς. Η εικονοποιία του καθηλώνει το νόημα στη μνήμη μας με δύναμη φυσικού φαινομένου: όπως εγγράφεται μια αστραπή στα παιδικά μας μάτια…Οι λέξεις του παρασέρνουν η μία την άλλη σ’ έναν χορό που δεν μπορούμε να προβλέψουμε το βηματισμό του…Γιάννης Βαρβέρης, ο Αλεξανδρεύς!

GARY PEACOCK-MARC COPLAND-INSIGHT (Pirouet)
JŰRGEN FRIEDRICH-POLLOCK (Pirouet)
EVAN PARKER ELECTRO-ACOUSTIC ENSEMBLE-THE MOMENTʼS ENERGY (ECM)
THE TERENCE BLANCHARD GROUP featuring BILAL& DR CORNEL WEST-CHOICES (CONCORD)
MULATU ASTATKE-THE HELIOCENTRICS-INPIRATION INFORMATION VOL.3 (STRUT)

Πριν αποφασίσω για τους πέντε καλύτερους τζαζ δίσκους του 2009 κοίταξα από περιέργεια τι πρότειναν τα διάφορα έγκριτα τζαζ περιοδικά (έντυπα και ηλεκτρονικά). Μου έκανε εντύπωση πως τόσο το “All about jazz” (απʼ τους πιο ολοκληρωμένους δικτυακούς τόπους για τη τζαζ σήμερα) όσο και τα κλασικά αμερικάνικα του έντυπου χώρου όπως π.χ. “DownBeat” είχαν στην πλειοψηφία τους κυκλοφορίες του 2008. Αυτό μʼ έβαλε σε πειρασμό να επιλέξω κι εγώ κάποια απʼ τα σημαντικά άλμπουμ της προηγούμενης χρονιάς γρήγορα όμως κατάλαβα πως θα έτσι θα έχανα τη μπάλα γιατί ο αριθμός πέντε είναι πολύ περιοριστικός.

Στο INSIGHT δύο Αμερικάνοι βιρτουόζοι, ο Gary Peacock στο μπάσο και ο Marc Copland στο πιάνο, μεγαλουργούν σε ευρωπαϊκό έδαφος επιβεβαιώνοντας την άποψη πως πλέον ότι καλύτερο στη τζαζ σήμερα ηχογραφείται στην Γηραιά Ήπειρο ανεξαρτήτου εθνικότητας των μουσικών. Ο Gary Peacock που έφτασε στο ζενίθ του με το τρίο του Jarrett (μαζί με τον ογκόλιθο DeJohnette) εδώ μοιάζει πιο απελευθερωμένος, πιο δημιουργικός από ποτέ. Πότε παίζει φρενήρεις μπασογραμμές που κόβουν την ανάσα, όπως στο “All Blues” (απʼ το Kind of Blue του Miles Davies) που ξεκινάει αυτό το άλμπουμ, κι άλλοτε σωπαίνει αφήνοντας στα χέρια του Copland την κατάσταση συνοδεύοντας τον μόνο για λίγα μέτρα στο τέλος. Ο Copland, απʼ τους σπουδαιότερους Αμερικάνους πιανίστες, ισορροπεί ανάμεσα στον ιμπρεσιονιστικό λυρισμό του Bill Evans που ξεκινάει απʼ το be-bop κι έναν minimal σκοτεινό νεοκλασικισμό ευρωπαϊκού τύπου. Οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι απλά υπέροχες και οι διασκευές ακόμη καλύτερες. Στο “Blue in Green” ( 2η διασκευή απʼ το Kind of Blue) ξεπερνούν τον εαυτό τους με μια «μεταμεσονύχτια» αριστουργηματική ερμηνεία που μόνο με ποίηση μπορείς να περιγράψεις.

ΚΑΠΟΙΟΣ

Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.

Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.

Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονία του σφυρίζει

αυ-το-κτο-νί-α και θά-να-το.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΣΕΛΜ ΚΙΦΕΡ

Βαλίτσα
περιφέρομαι
σε άδεια αεροδρόμια
σε μαύρες ταινίες
που τρίζουν
σκουριά.

Χορτάριασαν
τα απομεινάρια των ανθρώπων
οι ίδιοι οι άνθρωποι
χόρτα ξερά
παραμερίζονται

σφυρίζει αίμα ο αγέρας.

Ένα αεροπλάνο παράμερα
βήχει – ετοιμοθάνατο – άχυρο.

η σκόνη, σκόνη δεν γίνεται

τα όνειρα του καλοκαιριού δεν μετράνε

έντασηΕΝΤΑΣΗ έντασηΕΝΤΑΣΗ έντασηΕΝΤΑΣΗ έντασηΕΝΤΑΣΗ

όταν έχω τον ήλιο πίσω μου
φοβάμαι μην με παρενοχλήσει
αυτό δεν συμβαίνει με το φεγγάρι

το ατομικό είναι εικονική πραγματικότητα
η συλλογικότητα το εφηύρε

ο παράδεισος και η κόλαση κρύβονται κάτω από μία πέτρα
έτσι, χωρίς αιτία

δεν υπάρχει αλήθεια για κάθε ψέμα
κι αυτό σημαίνει πως υπάρχουν ψέματα που είναι αλήθεια

λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο

μου θυμίζεις ό,τι δεν είμαι
ο χρόνος πρέπει να γίνει σύμμαχος
μα παραμένει εχθρός
λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο

άμα ακόμα πονάς είναι γιατί
μοιάζεις μικρή
και θυμίζεις αγάπη

μας περιμένει όμως ο ωκεανός σου
πάμε μαζί
κι ας γκρεμιζόμαστε σε κάθε ηλιοβασίλεμα

το μόνο που ζηλεύω από τους θεούς
είναι ο τρόπος που πεθαίνουν
αφήνουν πάντα το κοινό τους
καταγοητευμένο