ΚΑΠΟΙΟΣ
Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.
Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.
Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονία του σφυρίζει
αυ-το-κτο-νί-α και θά-να-το.
ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΣΕΛΜ ΚΙΦΕΡ
Βαλίτσα
περιφέρομαι
σε άδεια αεροδρόμια
σε μαύρες ταινίες
που τρίζουν
σκουριά.
Χορτάριασαν
τα απομεινάρια των ανθρώπων
οι ίδιοι οι άνθρωποι
χόρτα ξερά
παραμερίζονται
σφυρίζει αίμα ο αγέρας.
Ένα αεροπλάνο παράμερα
βήχει – ετοιμοθάνατο – άχυρο.
________________________
Πάλλεται ο ήλιος
καρδιά σε σώμα εφήβου.
Η σάρκα σαπίζει
φύλλα πεσμένα, γυρνούν στα δέντρα
σαν σκουλαρίκια διαμαντένια
κρέμονται
από τις άκρες τετράγωνων στίχων
απολιθωμένων
που δεν θα λαξευθούν ποτέ.
Χόρτα – ξερά –
ήδη φυτρώνουν στα έργα μας.
ΥΔΡΟΡΡΟΗ
Σαχτουρικόν
Απαρηγόρητος
σαν μοβ πινελιά
σε σαπισμένο πορτοκαλί σωλήνα.
Υδρορροή.
Φτύνω αίμα
στων δρόμων το γκρίζο
καλώδιο
μύγες τυλίγω.
Θάνατος στην κοιλιά.
Απόψε σηκώνεται η θάλασσα
σαν φούστα.
Φαίνονται
σίδερα παλιά και σκουριασμένα
δεν συνενώνονται
μήτε συνεννοούνται
πια
χαράζουν το υπόβαθρο
εκκρίνοντας πύο.
ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ
Το δέρμα σου αποπνέει πια
πέρα από θάνατο
και ναφθαλίνη.
Κομμάτια ξέχωρα γκρίζα της λάσπης
όμοια ο ουρανός
με μια κίνηση ανεπαίσθητη
τα ξεκολλάς αργά
– εφόσον θέλεις.
Στο βάθος
τον ορίζοντα
σαν μια κλωστή
εύκολα τον αποξηλώνεις
τραβάς γλυκά
από τα αριστερά προς τα δεξιά
και αποκαλύπτεται
η ίδια απαράλλαχτη εικόνα.
Σαν εφιάλτης.
Βρέχει ο ουρανός λευκά σεντόνια.
Τα χέρια σου
ποδήλατα παρατημένα.
ΣΤΙΓΜΗ
«Πως να α-νοήσω;
Ο νοο-τροπιασμένος;
Ο ντροπιασμένος και α-νόητος.»
Δεν είμαι πρόσωπο αλλά ισορροπία.
Πιάνω τα πράγματα
από τα πράγματα πιάνομαι
από εσένα, τον άλλον
αναδύομαι ετερόφωτος
εξακοντίζομαι αστραπιαία
μα τείνω – πάντα – προς το χώμα
τοξοειδής στιγμή·
ακόντιο σκουριασμένο
που περιμένω κάτι – πάλι –
να με πιάσει.
Να συμβεί.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν και αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα
τα σκεπάζουν πρόχειρα με χώμα
και ετοιμάζονται για τον επόμενο τρόπο.
Ο Πέτρος Γκολίτσης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978. Σπούδασε οικονομικά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στο Kingston University και στο Birkbeck College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και ιστορίας των ιδεών. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή «Η μνήμη του χαρτιού» (Σαιξπηρικόν, 2009). Έχει πραγματοποιήσει δύο ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στη Θεσσαλονίκη και έχει συμμετάσχει σε 12 ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Petros Golitsis was born in Thessaloniki in 1978. He has studied economics at the University of Macedonia, Thessaloniki, at Kingston University, London and at Birkbeck College, University of London (graduate and postgraduate level), where he attended classes of Philosophy and History of Ideas. He has published one collection of poems “Paperʼs memory” (Saixpirikon, 2009). He has shown his artwork in two solo painting exhibitions in Thessaloniki and has participated in 12 group exhibitions in Greece and abroad.
www.golitsis.gr
www.artbreak.com/petros
golitsis@gmail.com
Πάλι εγώ ποδαρικό…
Αυτά έχω να πω:
Μού άρεσε το τελευταίο ποίημα, αν και θα έκοβα μερικές λέξεις. Συγνώμη για το σπασμένο σχόλιο!
καλοτάξιδο (ς)…
Από τις πιο ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου νέες ποιητικές αφίξεις. Κρατώ τις έξοχες παρομοιώσεις του, τη δημιουργική χρήση του λεξιλογίου και το νοηματικό υπόστρωμα.
Υ.Γ. Κρατώ και εκείνο το 1978 και πρώτο βιβλίο το 2009…
Η ποίηση του Πέτρου Γκολίτση έρχεται από το σουρεαλιστικό υποσυνείδητο, με όνειρα που μυρίζουν θάνατο. Ο Γκολίτσης αντιμετωπίζει όνειρα Σαχτουρικά, μια διαρκή και ισόβια πτώση σένα βαθύ και ατέρμονο σκοτεινό πηγάδι. Η λέξη Θάνατος-όχι αυτούσια πάντα αλλά και σε σύνθετα- απαντάται 14 φορές στην συλλογή του. Και έχει εκείνο το χάρισμα ώστε αυτή όχι μόνο να μην χάνει την σημασία της αλλά να ενδυναμώνεται, να ουσιώνεται, να αποκτά την υποστατική κατάσταση του είναι. Διαβάζοντάς την κανείς δεν αναρωτιέται, δεν αμφισβητεί, δεν σκέπτεται άλλα νιώθει και ζει τον αναπόφευκτο εφιάλτη μιας θανατερής και θνήτουσας καθημερινότητας. Αδημοσίευτα ποιήματά του, μαζί με άλλους σαιξπηρικούς-και μη- δημοσιεύονται στο τεύχος 01 του fuctart, ενός ακόμα δωρεάν ψηφιακού περιοδικού, αρκετά underground. Να επισημάνω επίσης ότι ο πίνακας του εξωφύλλου του είναι δικός του. Πολλά καλά ταξίδια εύχομαι στην κόκκινα φωτισμένη Θεσσαλονίκη..
Βάθος, λιτότητα, στυλ. πολύ καλός ο κ.Γκολίτσης. Μια αίσθηση απώλειας κυριαρχει. Ένας άνθρωπος μόνος που πασχίζει αθόρυβα μην αλλοτριωθεί. Αν μπειτε στα site του θα μπερδευτήτε, είναι καλύτερος ζωγράφος ή ποιητής?
ένας φίλος, και γνωστός ποιητής, μου είχε πει πως αν κάποιος καταφέρει και γράψει δέκα πραγματικά ποιήματα στη ζωή του είναι μεγάλος ποιητής.
Διαβάζοντας τα “ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΣΕΛΜ ΚΙΦΕΡ” στον κ. Γκολίτση υπολείπονται οκτώ…
…τα περιμένουμε…
μου άρεσαν πολύ τα ποιήματά σας κ. Γκολίτση..
νομίζω ότι είστε απ’ τους ποιητές που νοιάζονται, που έχουν κάτι να πουν ..
να είστε καλά.
Χαίρομαι λοιπόν που απαντήσατε στο σχόλιό μου, γιατί σας διάβασα .
Tην εκτίμησή μου σας στέλνω.
http://img.pathfinder.gr/clubs/images/59/344659/1.jpg
Το βιβλιοπωλείο “Σαιξπηρικόν”, στο καφέ μπαρ “Φλου” (Νικηφόρου Φωκά 9 – τηλ. 2310261448) θα κάνει την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου “Η Μνήμη Του Χαρτιού” του ποιητή και εικαστικού Πέτρου Γκολίτση τη Δευτέρα 25 -01- 2010 και ώρα 08:30 μ.μ. Θα ακολουθήσει διασκέδαση με τζαζ και κλασσική μουσική.
Θα είμαστε όλοι εκεί . Αυτοί που πρέπει γιαυτόν που αξίζει.
Αγαπητέ κ. Γκολίτση,
Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο και μια λαμπρή συνέχεια. Αν βρίσκομαι Θεσσαλονίκη θα σας επισκεφτώ.
Υπέροχη βραδιά, μεγάλος ποιητής ο Πέτρος Γκολίτσης. Η μνήμη του χαρτιού στο μυαλό μας..
Η ποίηση του Πέτρου Γκολίτση αντανακλά μέσα από σπασμένο καθρεύτη τον αναπόφευκτο σκοπό της υπαρκτικής συνθήκης. Λόγια που φθείρονται στο χρόνο, η ολισθητική πορεία του Υπάρχω και ο κόσμος ένα απέραντο νεκροταφείο ζώντων τε και τεθνεόντων με μόνη κατάληξη το Μηδέν. Μέσα σε αυτή την ποίηση δεν μπορείς παρά μόνο να καταλάβεις ότι υπάρχεις! Το ποιητικό υποκείμενο συμπλέκεται, διαπλέκεται, πολυπλέκεται και καταπλέκεται σε έναν ατέρμονο διάλογο μεταξύ ποίησης και βαθύ φιλοσοφικού στοχασμού. Η ποίηση του συνδιαλέγεται με τα εικαστικά του έργα, σημαντικότατος ποιητής και εικαστικός ο κύριος Γκολίτσης, με προοπτικές εμβάθυνσης και μηδενισμού των ανθρωποποιητικών διαστάσεων, αναμετράται με τον μεγάλο Σαχτούρη σε μία μάχη που θα κρατά για πολλά χρόνια. Σημαντικότατη η προσφορά του στον πολιτισμό και μέσω των μπλογκ του, που προσφάτως είχα την τύχη να ανακαλύψω, δυστυχώς ο τόπος εργασίας και σπουδών μου, στην αφιλόξενη μα επιβλητική Οξφόρδη, δε μου επιτρέπει υπό τις παρούσες συνθήκες να τον επισκεφθώ στο εργαστήριο του.
Με ιδιαίτερη εκτίμηση,
Μάριος Βιτάλης.
“Ο αναπόφευκτος σκοπός της υπακτικής συνθήκης στην αφιλόξενη μα επιβλητική Οξφόρδη…”
Επιμένει κανείς ότι τα σχόλια δεν είναι ποιήματα;