η σκόνη, σκόνη δεν γίνεται
τα όνειρα του καλοκαιριού δεν μετράνε
έντασηΕΝΤΑΣΗ έντασηΕΝΤΑΣΗ έντασηΕΝΤΑΣΗ έντασηΕΝΤΑΣΗ
όταν έχω τον ήλιο πίσω μου
φοβάμαι μην με παρενοχλήσει
αυτό δεν συμβαίνει με το φεγγάρι
το ατομικό είναι εικονική πραγματικότητα
η συλλογικότητα το εφηύρε
ο παράδεισος και η κόλαση κρύβονται κάτω από μία πέτρα
έτσι, χωρίς αιτία
δεν υπάρχει αλήθεια για κάθε ψέμα
κι αυτό σημαίνει πως υπάρχουν ψέματα που είναι αλήθεια
λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο
μου θυμίζεις ό,τι δεν είμαι
ο χρόνος πρέπει να γίνει σύμμαχος
μα παραμένει εχθρός
λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο
άμα ακόμα πονάς είναι γιατί
μοιάζεις μικρή
και θυμίζεις αγάπη
μας περιμένει όμως ο ωκεανός σου
πάμε μαζί
κι ας γκρεμιζόμαστε σε κάθε ηλιοβασίλεμα
το μόνο που ζηλεύω από τους θεούς
είναι ο τρόπος που πεθαίνουν
αφήνουν πάντα το κοινό τους
καταγοητευμένο
συνειδητοποιήματα
το κενό είναι ο μόνος καθαρός χώρος
εδραιώνεται και γιʼ αυτό πρέπει να καταργείται
το ασυνείδητο μάς τρέφει περισσότερο από τη νόηση μας
ας ξεπλυθούμε στο πνεύμα μας
δεν είναι η παράλυση που μας φοβίζει
μα η ακινησία
η απελευθέρωση κρύβεται στην απόρριψη κάθε σκοπού
δεν είναι ανάγκη να μεγαλώνουμε
η πλήξη είναι η αδιέξοδη μορφή ιδιοφυίας
που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.
λάθος ουρανός
κάθε που πεθαίνει ο ήλιος
κρύβεται
μην και φανεί αδύναμος
μην και αλλαξοπιστήσουμε
είναι που γνωρίζει πως όλα θα υποχωρήσουν
αργά, φτηνά, σχεδόν εξευτελιστικά
με έναν τρόπο ανούσιο
τόσο που θα μας αφήσει αδιάφορους
η σύνδεση μας με το μάταιο
η έκσταση προκαλεί θόρυβο μα ποτέ φασαρία
πολύ αργά.
όλα είναι μια ακαταστασία.
το χάλασμα σου είναι
από τα πιο όμορφα χαλάσματα που έχω δει
σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου
ο καθένας αναζητά έναν τρόπο
να ξαναγεννηθεί στη ζωή
κι ας κυνηγάμε φεγγάρια
κι ας χάνουμε σε κάθε στιγμή
στο σύνολο πάντα νικάμε
όλοι εμείς εδώ λοιπόν
κλαίγοντας, ξεσπάμε σε γέλια
το παιχνίδι θα χαθεί μόνο όταν
οι εραστές θα γοητεύονται από την ανία
μένει μονάχα να ενώσουμε τα αστέρια μας
και θα γίνουμε αστραπές
σύντομα όλα θα καίγονται
και θα φωτίζουν τα μάτια σου
η επόμενη επανάσταση
θα είναι επανάσταση ομορφιάς
Ωραίος..
Πολύ καλός, τα ‘χουμε πει αυτά!!! 😉
Γέμισε ο κόσμος όμορφα μάτια που εξηγούνται στα ίσα στην κοιλιά πίσω από το μεγάλο γραφείο… δύσκολες εποχές για 600 ευρώ… αν μου πληρώνεις το νοίκι, το γυμναστήριο και καλύπτεις την πιστωτική, ξέρεις πόσο πάει ένα μολύβι ματιών;, κάτι γίνεται…
Να νιώθει και άντρας η κοιλιά που δεν είναι και ανώριμο παιδάκι, έχει βαρύτητα που την καταλαβαίνουν οι γυναίκες…
Χάνουμε κάθε στιγμή
Μας κλέβουνε τις ώρες
Μας μαυρίζουν τις μέρες
Σε ποιο παιχνίδι ακριβώς θα νικήσουμε στο σύνολο;
Τι σχέση έχουμε εμείς με την ομορφιά και πώς να επαναστατήσει το, σχεδόν, ανύπαρκτο;;
(Όμορφη ήταν μόνο η Λαμπέτη στην κάλπικη λύρα και ο Mangelsdorff στο triplicity. Αλλά ποιος ασχολείται; A! και η Βασιλειάδου)
Αξιοπρεπης γραφη ,ο λογος ρεει αλλα… (παντα υπαρχει αυτο το αλλα)
1) Δεν μου αρεσουν καθολου τα τσιτατα ,κατα κανονα στο τελος καθε ποιηματος, και η προσπαθεια εκλαικευσης φιλοσοφικων επιρροων αληθεια ψεματα και ετσι και γιουβετσι. (Η ποιητικη αδεια, αλλα λεει η θεια μου αλλα ακουν τ’ αυτια μου)
2)Η συλλογικοτητα δεν εφυηρε την ατομικοτητα. Σιγουρα, συνεβη το αντιθετο.
3)Αν επαναστατησει η ομορφια εγω την κανω.Πολυ κενο…
4) Το χ περι πληξης μου αρεσε. Αν και θα προτιμουσα ενα αντικαθεστωτικο
”Η πληξη γ…ει”
Σε γενικες γραμμες, προκειται για μια ευχαριστη παρουσια.
Με την άγνωστη κατά τ’ άλλα Λαμπρινή έρχομαι πολύ συχνά σε συμφωνία. Το ίδιο και σήμερα. Για τούτο και δεν θα επαναλάβω όσα ορθώς σχολίασε.
Το στοίχημα του κ. Ερηνάκη νομίζω πως εδράζει στο πεδίο παραγωγής ροκ στίχου, και ως τέτοιο, πρωτίστως, θα πρέπει να κριθεί – όχι αμιγώς ως ποίηση.
Διαβάζοντας καλά όλη την ποιητική συλλογή, την οποία μου παραχώρησε ευγενικά ο ίδιος, σε αυτό καταλήγω: αυτή η γραφή χρειάζεται τα τσιτάτα και όλα τα υπόλοιπα περιεχόμενά της. Είναι φτιαγμένα για σύμπηξη με την μουσική που ακούει και παίζει και ο ίδιος (τραγουδάει επισήμως με το συγρότημά του).
Τα τραγούδια λοιπόν,και όχι τα ποιήματα, εξυπηρετούν αυτόν τον σκοπό, και πιστεύω ότι έχουν δεσμευτεί μια χαρά στα πλαίσια της λεγόμενης ροκ κουλτούρας.
Βεβαίως υπάρχει εδώ πέρα ένα ζήτημα: πως ακριβώς επειδή είναι τραγούδια θα υπάρξουν και αναγνώστες που αδιάφοροι προς αυτό το είδος, θα προσπεράσουν. Αλλά δεν τρέχει και τίποτα.
Ο κ. Ερηνάκης πιστεύω (αν και ουδεμία σχέση έχω με την ροκ κουλτούρα) πως μπήκε στην πρώτη γραμμή της ροκ στιχουργίας.
Μονάχα εκείνος ο πρόλογος της κ. Παμπούδη που συνοδεύει τα κείμενα, θεωρώ πως είναι εν πολλοίς άστοχος και δεν βοηθά ουσιαστικά στην ανάδειξη του είδους της γραφής του στιχουργού.
(Τώρα θα μου πείτε πότε ήταν εύστοχη η σοβαρή η Παμπούδη; ποτέ, αλλά αυτό είναι άσχετο με την κουβέντα μας.)
Τελειώνοντας θα προτείνω το εξής: ο καλύτερος οδηγός ανάγνωσης αυτών των τραγουδιών είναι να παρακολουθήσει κανείς τον κ. Ερηνάκη ως τραγουδιστή (μαζί με το συγρότημά του) στα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.
Αλλά…
Θα ήθελα να αποφύγω να παρέμβω στο σχολιασμό μιας ανάρτησης που αναφέρεται σε εμένα, αλλά νιώθω πως χρειάζεται να πω μόνο κάτι πέρα από το ευχαριστώ για τα σχόλια σας
ότι κ. Πρίμπα δεν νομίζω πως έχει γεμίσει ο κόσμος όμορφα μάτια , μα είναι καιρός να γεμίσει, [έχετε δίκιο δεν δίνω δεκάρα για το νοίκι, την πιστωτική και το γυμναστήριο, ίσως επειδή δεν έχω τίποτα από τα τρία] αν και νομίζω ότι αντιμετωπίζουμε διαφορετικά την έννοια της ομορφιάς όπως και με την αγαπητή Λαμπρινή που μοιάζει πολύ σίγουρη για όσα λέει τόσο που μάλλον κάτι βλέπει επιφανειακά
Γιάννη επέτρεψε μου να διαφωνήσω εντελώς μαζί σου και να θεωρήσω το σχόλιο σου άτοπο. Από όλους όσους ασχολήθηκαν με το βιβλίο μου ποιητές και μη νιώθω πως είσαι ο μόνος που έκανε το συσχετισμό και προσωπικά βέβαια πάντα, νιώθω ότι δεν με εκφράζει. Θεμιτή πάντα όμως η άποψη σου.
Σας ευχαριστώ και πάλι.
Να είστε καλά.
10.000 σχόλια δημοσιευμένα στο ΠΟΙΕΙΝ…. και το δεκάκις χιλιοστό το κατέθεσε ο Νίκος Ερηνάκης…είχα στήσει καρτέρι απ’ το πρωί και περίμενα τον τυχερό…
Νίκο, ξεκινάς πολύ όμορφα και χαίρομαι που ο Σπύρος Αραβανής σε πρωτοπαρουσίασε εδώ…
Παιδιά, ένα μαυρογιαννάκη στην υγειά του Νίκου!!!
Φτού! Πάλι 9.999-οστός έφτασα….
Σ;ο)))
Λαμπρινή: Κι όμως, ο Νίκος έχει δίκιο: “η Ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο”. Μόνο αυτή.
Νίκο: Χωράει πολλή συζήτηση όμως, το τί είναι “Ομορφιά”…
Όταν ήμουν είκοσι, μια εκλεκτή φίλη, κρίνοντας τα γραπτά μου, μού είχε πει μόνο “συνέχισε να γράφεις”. Τότε, είχα πειραχτεί.
Καλή συνέχεια σού εύχομαι!
“Η Ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο”:
…αλλά εσύ, στο τέλος, φεύγοντας, θα κρεμαστείς
κι η ομορφιά
η ομορφιά, θα τον σώσει
τον Κόσμο
http://mavrosgatos.blogspot.com/2006/06/blog-post_29.html
Πολύ καλό… αλλά με πολλά αλλά. Σε πολλά σημεία θυμίζει απόσπασμα απο έκθεση, θυμίζει γενικότερα λογοτεχνία, κάπου χάνει τον συμβολισμό της ποίησης… Εξηγεί συνεχώς με το ρήμα ΕΙΝΑι, ένα ρήμα που δεν χρειάζεται. Έχω την αίσθηση οτι, το έγραψε κάποιος λίγο πριν πεθάνει, μην τρομάζετε! Έννοώ οτι, κρύβει μια λαιμαργία να πει πράγματα, λες και αυτή η σελίδα είναι η τελευταία του ”σελίδα”-”ελπίδα”, λες και τα έχει όλα μαζεμένα μέσα του και τώρα δεν αντέχει άλλο. Μας χαρίζει ένα πλούσιο-ενδιαφέρον εμετό, μοιάζει σαν ένας ζωγράφος που ενώ ο πίνακας είναι μαύρος, αυτός βάζει στο κέντρο την τελευταία κόκκινη πινελιά, μια πινελιά που αφήνει την τραγική μορφή της, όχι φωτεινά απλά μάτια, αλλά φωτεινά, κόκκινα δάκρυα.
Αγαπητέ μου Νίκο, έχεις ως υπογράφων τον πρώτο λόγο – αλλά:
εάν έχουν αλλιώς τα πράγματα τότε έχουμε να κάνουμε με μία ροή παραθέσεων οι οποίες κορυφώνονται με κάποια συνθηματικού τύπου λόγια. Εάν υπήρξαν ποιητές που μίλησαν αλλιώς γι’ αυτά, δεν νομίζω πως έκαναν καλό ούτε στα κείμενα αλλά ούτε και σε σένα.
Ποιητική σύνθεση, όπως και να την αντιλαμβάνεται κανείς (αισθητικά) δεν υπάρχει. Θεωρώ πως έχουμε να κάνουμε με “τραγούδια” του ύφους που προανέφερα, και δεν νομίζω ουδόλως πως τα υποβάθμισα ως τέτοια.
Θα τελειώσω με αυτό: αν πάλι πιστεύει κανείς πως η Πάτι Σμιθ, ο Τζιμ Κάρολ, ή ο Νικ Κέηβ παράγουν ποίηση…. τότε βασιλιάς του κόσμου είναι ο Λάμα και τα χέρια μας είναι από σίδερα.
Φιλικά πάντα.
ΤΟ Θεμα μεσιέ είναι οτι, τι γράφεις. πχ ο Θάνατος είναι μία λέξη η οποία όμως, απο μόνη της είναι μια πραγματικότητα. Αν όμως πω, ο ήλιος έβγαλε μαύρες στριγκλιές, (πάλι για θάνατο μιλάμε). Αν όμως, μετά απο αυτή την φράση συνεχίσω εξηγώντας γιατί ο ήλιος έβγαλε αυτές τις στριγκλιές με επεξηγηματικές φράσεις, τότε υπάρχει ο κίνδυνος. Θέλω να πω οτι, το υπερβολικό στόλισμα αυτών που θέλουμε να πούμε, καμιά φορά πνίγει το ίδιο το συναίσθημα που βιώνουμε είτε γράφοντας, είτε μη.
Εκτός απο Ελληνικά, δεν γνωρίζω άλλες γλώσσες, (μεταξύ μας και τα Ελληνικά, δεν τα γνωρίζω όσο θα έπρεπε, κάνω πολλά ορθογραφικά λάθη), Αγγλικά το παλεύω, λίγα Αρβανίτικα, την γλώσσα της σιωπής την ξέρω πολύ καλά, εσείς σε ποιά γλώσσα μιλάτε; Μια μετάφραση θα με βοηθούσε.
Είστε πολύ αλλόκοτος, μάλλον δεν έχετε να πείτε κάτι φοβερό γι’αυτό χαθήκατε σε μια αλλόκοτη μετάφραση με αλλόκοτο νόημα-χωρίς νόημα δηλαδή. Πάντως τόση ώρα που κάνατε να απαντήσετε έριξα μια ματιά μέσω μηχανής αναζήτησης στο όνομα σας, ελπίζω να μην σας πειράζει, κι έπεσα εκτός απο το ενδιαφέρον βιογραφικό σας, (ενδιαφέρον γιατί όπως διάβασα παρατήσατε την Νομική), έπεσα και σε κάτι ποίηματα σας που είχαν δημοσιευθεί εδώ στο πιειν. Τα βρίκα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον, δεν έχω καμία ”παρατήρηση”, μου άρεσαν, σε όλες τις λέξεις υπάρχει αίμα, κι επίσης ξέρετε να γράφεται ποίηση κι όχι έκθεση μέσα σε ποίημα. Υπάρχει κι ένα άλλο θέμα, αν κάποιος είναι αυτά που γράφει(;) Θέλω να πω, μπορεί κάποιος να είναι το ίδιο ενδιαφέρον, όσο η ποίηση του; Είναι αλληλένδετα αυτά; ή είναι ένας ρόλος; Αυτά, αλλά μην απαντήσετε, γιατί θα κλείσω τον υπολογιστή, (απαντήστε στον εαυτό σας), πρέπει να πάω να περπατήσω λίγο, θα μου κάνει καλό μεσιε. Καλό Απόγευμα
@ 11
Δεν υπαρχει μεγαλυτερο σφαλμα απ’ την κριτικη στην κριτικη.
αυτο σημαινει πως δεν εμπιστευεσαι
α) τον εαυτο σου
β) τον εκαστοτε σχολιαστη
στην περιπτωση που συμβαινει το β και αναρτας τα ποιηματα σου,εφοσον ξερεις ηδη οτι θα κριθουν απ’ ολους μας, αποδεικνυεις το α και μαλιστα εμφατικα.
Οπως καταλαβαινεις, ή ασπρο ή ασπρο.
-Και μετα σου λεει ουσιαστικο +7 !Αν ειναι δυνατον…
αφου ειμαστε π-α-ν-τ-ε-λ-ω-ς περιττοι.
Λαμπρινή μου, καλημέρα.
Σου απευθύνομαι γιατί με ενδιαφέρει γενικά η ματιά σου, και επειδή διαφωνώ ριζικά με τη θέση σου εδώ (@23) την οποία έχω δει να αναπαράγουν πολλοί από τους σχολιαστές, κάθε φορά που ο/η συγγραφέας των κειμένων και ποιημάτων που δημοσιεύονται εδώ, λέει την άποψή του -συμμετέχει στον διάλογο. Δεν έχω κάτι εναντίον σου αλλά εναντίον της άποψης αυτής και ομολογώ πως την είχα στημένη περιμένοντας πότε θα ξεπροβάλλει και πάλι. Έτσι σ’ ευχαριστώ για την ευκαιρία να καταθέσω την άποψή μου.
Μεγαλύτερο σφάλμα από την κριτική στην κριτική είναι η χριστιανική, δουλοπρεπής, στάση απέναντι στην εξουσία της εκάστοτε κριτικής, η τυφλή υπακοή στον κριτικό, είτε θέλει να λέγεται κριτικός είτε όχι, αλλά που ασκεί πάντα με την κριτική του ένα είδος εξουσίας, και λαμβάνει από το εγώ του ένα ρίγος υπεροχής -αυτό το εγώ ενοχλείται πάντα όταν κάποιος αμφισβητεί αυτή του την υπεροχή, όταν ο διάλογος έρχεται να την κλονήσει. Το ότι δημοσιεύεις ποιήματά σου, δεν σημαίνει πως ζητάς να σε κρίνουν-βαθμολογήσουν. Ίσως θέλεις να φανερωθείς στους άλλους, να επικοινωνήσεις, τελικά να συνδιαλλαγείς. Αν θεωρούμε πως είμαστε κριτικοί γράφοντας πέντε-δέκα αράδες κάτω από τις αναρτήσεις, ναι, είμαστε παντελώς περιττοί -και φορές αστείοι.
Αν έγραφα ένα σχόλιο που θα αφορούσε μια ανάρτηση το μόνο που θα ήθελα ήταν να συνομιλήσω με τον συγγραφέα της, μιας και το ζητούμενο για μένα δεν είναι αν το ποίημα είναι ποίηση ή όχι, αριστούργημα ή όχι, αν είναι η γραφή του μέλλοντος ή μια γραφή παρωχημένη, αλλά να μπορέσω να δω με τα μάτια του άλλου, να τον γνωρίσω καλύτερα, να κοιτάξω από μια διαφορετική γωνία τον κόσμο. Σημαίνει να μικρύνω εγώ για να αισθανθώ τον άλλο (έτσι αποκτώ τελικά βάθος), κι όχι να μικρύνω τον άλλο για να ερεθιστώ από την επιβολή της εξουσιαστικού μου λόγου. Η λογική τού θα κριθώ από «εκείνους που ξέρουν» και «σέβομαι εκείνους που κρίνουν», και «είμαι και καλό παιδί» κάνοντας μόκο σε ό,τι μπούρδα ο καθένας λέει, δεν αρμόζει στον χώρο της ποίησης. Κανείς δε θα μπορέσει να σου πει πως να γράφεις, όπως πχ στο next top model θα σου πουν πως να περπατάς, πως να κουνάς τον κώλο σου και πως να χαμογελάς. Εκεί οι κριτικοί ασκούν απόλυτη εξουσία και κυριαρχία πάνω στα μυαλά και κορμιά των κοριτσιών. Εδώ δεν είμαστε top model, ούτε top poet. Γράφουμε και διαβάζουμε ποίηση επειδή γουστάρουμε, επειδή αποτελεί αναγκαιότητα της ύπαρξής μας (ελπίζω), κι όχι για να συστηνόμαστε με τον αέρα του «ποιητή», που όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, δεν ήταν παρά ένας γελοίος -και ακόμα χειρότερα όταν η ποίηση δεν είναι για μας παρά το μέσο κυριαρχίας μας, επικαλυμμένο με μπόλικο πνεύμα.
Πολύ καλά έκανε ο Νίκος Ερηνάκης και είπε την άποψή του. Το ότι γράφεις δεν σημαίνει πως δεν ξέρεις τι σου γίνεται, πως ξαφνικά εμφανίζεται ένα ποίημα στο χαρτί σου και τρέχεις να το δημοσιεύσεις να δεις αν αρέσει, αν είναι καλό, από την αποδοχή που θα έχει -το ποίημα δεν λαμβάνει ποτέ την αξία του από έξω, είναι αυτόφωτο, γι’ αυτό και κάτι που είναι ποίηση θα πάρει τη θέση του στην ποίηση άσχετα από την κενότητα ή μη της κάθε εποχής. Ο Γιάννης Λειβαδάς έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση, ο Νίκος διαφώνησε γιατί έχει τη δική του άποψη για τη δουλειά του, ο Γιάννης ανταποκρίθηκε με το «αγαπητέ μου Νίκο, έχεις ως υπογράφων τον πρώτο λόγο…», τον πρώτο λόγο λοιπόν, χωρίς να έχει θιχτεί, χωρίς να προσπαθεί να επιβάλλει κάτι, διεκδικώντας ωστόσο την ευστοχία της προσωπικής του ματιάς -όπως άλλωστε και ο καθένας μας, από τη στιγμή που συμμετέχει σε έναν διάλογο- και φυσικά από τη στιγμή που ο συγγραφέας της συλλογής τού έστειλε το βιβλίο του.
Αυτό από το οποίο πάσχουμε ως κοινωνία είναι αδυναμία να έχουμε άποψη, η αδυναμία μας να αμφισβητούμε αυτούς που θέλουν πάντα να κρίνουν και να επιβάλλουν εξουσίες. Είναι κάτι που είχα σημειώσει κάποτε, κάτι που συχνά επανέρχεται στον νου μου και κυριεύει το αίσθημά μου, πως οι κοινωνίες θέλουν τον Ρεμπώ τους ή αλλιώς, η κάθε κοινωνία θέλει τον Ρεμπώ της.
Τα ποιήματα του Νίκου Ερηνάκη δε θα τα κρίνω, ό,τι με άγγιξε θα το κρατήσω για μένα, έτσι εγωιστικά. Σίγουρα όμως -θα πω κι εγώ- με τη δουλειά του αυτή «μπήκε στην πρώτη γραμμή της ροκ στιχουργίας» (Λειβαδάς). Και το όλο μουσικό προϊόν, από τα λίγα βιντεάκια που είδα στο youtube, το βρήκα εξαιρετικής ποιότητας (δεν το είχα υπόψη μου) και πολύ κοντά στα γούστα μου.
Γιάννη, άνοιξες ένα θέμα που θα άξιζε να συζητηθεί. Προσωπικά λατρεύω τη δουλειά του Nick Cave, από τους birthday party και ακόμα πιο πίσω, τους boys next door, μέχρι και τις πιο πρόσφατες αποτυχημένες του απόπειρες. Και τον θεωρώ ποιητή, όχι πως ό,τι έγραψε έιναι ποίηση, αλλά οπωσδήποτε έχει εξαιρετικές στιγμές, κυρίως με τους bad seeds. Δεν ξέρω αν διαφωνείς με αυτή την προσέγγιση -που δεν τον θεωρεί ποιητή «άνευ όρων». Ας πούμε ότι δεν μπορώ να καταλάβω, μιας και έπαιξε πρόσφατα στο ποιείν, πώς ο Jim Morrison έγινε ποιητής (φαντάζομαι σου αρέσει ο Τζιμάρας ως ποιητής, γι’ αυτό και απευθύνομαι σε σένα). Προσπαθώ αλλά δεν. Βρίσκω δε την «ποίησή» του, και μόνο αυτή, απαράδεκτη, η οποία επιβλήθηκε ως τέτοια από τον ίδιο -που τόσο ήθελε να τον λένε ποιητή (ποιος ξέρει τι βίτσιο είναι αυτό να θέλουν όλοι όσοι γράφουν τη μια λέξη/πρόταση κάτω από την άλλη να αποκαλούνται ποιητές) όσο τίποτα άλλο- αλλά και από τους αμέτρητους οπαδούς των doors. Ε οι οπαδοί είναι πάντα οπαδοί…
Υπερπραγματιστή Ρεούση, ακριβώς αυτό αισθάνθηκα όταν είδα το εξώφυλλο του βιβλίου: εξαιρετικό.
Φιλικά προς όλους
Κύριε γεωργίου,
Δεν επιδιώκω να ασκήσω εξουσία ούτε βέβαια να επιβάλ(λ)ω την άποψη μου ως σχολιάστριας.
Παρ’όλα αυτά δοκώ πώς όταν ένα ποιητής που εκτίθεται προσπαθεί να προστατεύσει, να νομιμοποιήσει και κατ’ επέκτασην να αναδείξει το έργο του, υποβόσκουν σκοπιμότητες α’ τάξεως ή καπιταλιστικά κατάλοιπα βλέπε ιδιοκτησία.
Κάνοντας αισθητικές παρεμβάσεις και όχι κριτική στα ποιήματα του κυρίου Ερηνάκη υποστηρίζω την άποψη μου και συνάμα δίνω πάσα για τον αντίλογο ,όπως έγινε στην περίπτωση σας, που σας διαβεβαιώ με χαροποίησε και πρόβαλλε την ουσία του ποιειν και γενικά του διαλόγου,ποιητικού και μη.
Επίσης, υπογραμμίζω πώς όταν ο αναρτών θέτει και τον εαυτό του στο παιχνίδι των σχολίων αφενός κλέβει απ’ τον εαυτό του το δικαίωμα του περαιτέρω σχολιασμού και αφετέρου κατευθύνει μ’ έναν υποσυνείδητο τρόπο τις κριτικές.
Οι έλληνες είμαστε ένας φιλεύσπλαχνος λαός και προσπαθούμε πάντα να προστατεύσουμε τον εκτιθέμενο, με την καλή και την κακή έννοια.
Όταν θες να δεις αν το έργο σου αρέσει στους άλλους ,το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να περιμένεις την αντίδραση-και οχι την κριτικη-.
Έτσι κι αλλιώς, το ποίημα όταν φεύγει απ’ το εργαστήρι σου είναι γαμεύσιμο και μάλιστα κοινώς ,κι έτσι οποιαδήποτε απόπειρα προσυπογραφής δεν μπορεί να ανανεωθεί μέσα στις διαρκείς συνουσίες.
Το εγω είναι το νησί και ανήκει πάντοτε στο πλούσιο έλληνα με 5 γράμματα ,οι βαρκούλες όμως δεν μπορούν να του ανήκουν και το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τις αποποιείται και να τις χαζεύει το πολύ.
Όπως είπε και ο Γέητς: ”Είμαστε όλοι αναγκασμένοι να αντιγράφουμε αντίγραφα”
Καλημέρα σας.
Πραγματικά όμορφοι στίχοι από έναν ποιητή που έχει όντως το δικαίωμα να αποκαλείται νεός…
Καλό απόγευμα σε όλους.
Συμφωνώ απόλυτα με την Λαμπρινή σε πάρα πολλά.
Αλλά θα αποκριθώ στον φίλτατο κ. Γεωργίου με το εκτενές του σχόλιο:
Όπως και αν γράφεται, η ποίηση δεν είναι ποίηση εφόσον βρίσκεται εντός ορθολογικού νάρθηκα. Και οι ποιητές, σε παγκόσμιο επίπεδο και σε τεράστιο ιστορικό βάθος, είναι πολύ λιγότεροι απ’ όσοι πιστεύουμε.
Δεν θέλω να κουράσω κανέναν, αλλά θα επαναλάβω αυτά που έχω δηλώσει κατά καιρούς: η ποίηση είναι συνώνυμη και ομόθυμη με την επινόηση και την διαίσθηση, την ενόραση.
Από τον χώρο της ροκ στιχουργίας, μια και με ρωτήσατε, υπολογίζω (εξαιρώ) τον κ. Morrison, όπως και το δίδυμο T. Hall-R.Erickson και κάμποσους ελάχιστους ακόμη, ακριβώς λόγω αποβολής του νάρθηκα. Επιπλέον θεωρώ, σε γενική βάση μιλώντας, πως το λεγόμενο ροκ είναι η κορωνίδα του Άλλοθι. Συνεπώς εκτιμώ όλη την υποτιθέμενη “κουλτούρα” του πλαδαρή και ανούσια, εξετάζοντάς το από κάθε γωνία.
Παρόλα αυτά διέκρινα όλα όσα διέκρινα στα τραγούδια του κ. Ερηνάκη.
Σχετικά με τον κ Γ.Γεωργίου που αναφέρθηκε στον Τζίμ… Πριν φτάσω εκεί να του πω οτι, κι αυτός με το παραπάνω κειμενάκι τους ασκεί κριτική, το παιζεί πολύ απλός κι υπεράνω… Όσο για το Τζιμ είστε πολύ λίγος για να μιλήσετε μεσιέ, γιατί δεν γνωρίζετε οτι, ο Τζιμ είχε ανάγκη να τον δουν ως ποιητή, είχε ανάγκη να νιωσουν την ποίηση του, όχι απο ματαιοδοξία, αλλά επειδή οι άλλοι έβλεπαν σ’αυτόν το σύμβολο του σεξ, του τραγουδιστή που είναι πάνω στην σκηνή και δεν ξέρει τι κάνει, του τραγουδιστή που είναι μέσα στις καταχρήσεις. Με λίγα λόγια έβλεπαν σ’αυτόν μόνο την πλευρά που του χρέωσε και ο Όλιβερ Στόουν με την ταινία του, γιατί αν η ταινία επκεντρωνόταν περισσότερο στην αληθινή πλευρά του, πολύ απλά δεν θα ΠΟΥΛΟΎΣΕ. ο Τζιμ ήταν ποιητής, και καλά έκανε και το πίστευε, γιατί όχι μόνο η γραπτή ποίηση του είναι τέτοια που το απποδεικνύει, αλλά γιατί κατάφερε να φέρει αναρχία. Έφερε αυτήν την αναρχία του πνεύματος αν θέλετε, κι αυτή η αναρχία είναι η αρχή των ποιητών. Έκανε πράξη τον Λόγο του.
Διαβάζω τα ποιήματα ακούγοντας το Adagio for Strings του William Orbit. Βαθιά ανθρώπινα, διατηρούν μια ιδιαίτερη απόσταση από τις “συνθέσεις” της αντίληψης του ποιητή και με συναίσθηση των ορίων και της τραγικότητας της συνθήκης μας. Με παραπέμπουν εικαστικά και σε ορισμένα έργα του Anselm Kiefer.
Παραθέτω ορισμένες κορυφώσεις του έργου:
λάθος ουρανός
κάθε που πεθαίνει ο ήλιος
κρύβεται
μην και φανεί αδύναμος
μην και αλλαξοπιστήσουμε
είναι που γνωρίζει πως όλα θα υποχωρήσουν
αργά, φτηνά, σχεδόν εξευτελιστικά
με έναν τρόπο ανούσιο
τόσο που θα μας αφήσει αδιάφορους
η σύνδεση μας με το μάταιο
η έκσταση προκαλεί θόρυβο μα ποτέ φασαρία
πολύ αργά.
όλα είναι μια ακαταστασία.
το χάλασμα σου είναι
από τα πιο όμορφα χαλάσματα που έχω δει
Σχόλιο: Το “που έχω δει” δεν χρειαζόταν. Αφαιρεί.
Συνεχίζω με παραθέσεις:
δεν είναι η παράλυση που μας φοβίζει
μα η ακινησία
η απελευθέρωση κρύβεται στην απόρριψη κάθε σκοπού
δεν είναι ανάγκη να μεγαλώνουμε
η πλήξη είναι η αδιέξοδη μορφή ιδιοφυίας
που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.
Ασημίνα, πέστε μου πως με θέλετε να είμαι, πολύπλοκος και από κάτω; αστειεύομαι, δεν επιθυμώ τίποτα από όλα αυτά. Αυτό που υπερασπίστηκα είναι το δικαίωμα του συγγραφέα-ποιητή να εκφέρει άποψη για τη δουλειά του, να δίνει μάχη ακόμα για όσα αποτελούν τον κόσμο του, και να μην υποτάσσεται μπρος στην κριτική. Η κριτική γίνεται, ωστόσο θα ήταν καλό να καταλάβουμε ότι αυτή δεν μπορεί να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε, δεν μπορεί να μας επιβληθεί δίχως αμφισβήτηση, δίχως κριτικό βλέμμα από μέρους μας -κριτική στην κριτική αν θέλετε. Και ήταν κάτι που ήθελα να πω από καιρό, απλώς η Λαμπρινή μου έδωσε την αφορμή, κατά τα άλλα συμφωνώ σε τόσα μαζί της, όσο καιρό την παρακολουθώ εδώ στο ποιείν.
Για τον Τζιμάρα τώρα δεν θα τσακωθούμε, θα ήταν γελοίο, δεν νομίζετε; Μην το παίρνετε προσωπικά και μην θυμώνετε που δεν μου αρέσει ως ποιητής. Είναι πολύ εφηβική αυτή η αντίδρασή σας, και αυτό πάλι δεν είναι καθόλου κακό. Είστε ζωντανή. Ωστόσο δεν μπορώ να μην πω ότι τα τοτέμ (εμείς πάντα τα κατασκευάζουμε) δεν βοηθήσαν καθόλου την ανθρωπότητα. Αν σας αρέσει ο Μόρισον αυτό είναι καλό για σας. Γιατί θα έπρεπε να είναι και για μένα; Και ναι από ματαιοδοξία (άποψή μου πάντα) ήθελε να τον αποκαλούνε ποιητή -θα πρεπε να είναι μεπτό αυτό; δεν ηθικολογώ, δεν με νοιάζει αν κάποιος είναι ματαιόδοξος ή όχι, ούτε με επηρεάζει στην κρίση μου για τη δουλειά του. Απλώς το βίτσιο τόσων και τόσων να αυτοαποκαλούνται ποιητές το βρίσκω αστείο. Μου επιτρέπετε να γελάω φαντάζομαι. Λοιπόν, δεν μου λέει τίποτα σαν διαβάζω Μόρισον, είτε είμαι λίγος είτε είμαι λίγο παραπάνω απ΄αυτό. Αν εσάς δεν σας αρέσει ο Ρεμπώ, ο Ελύτης, ο Μπουκόφσκι πχ, που αρέσουν σε μένα, αυτό σας κάνει ελάχιστη; ή αν σας αρέσουν με κάνει «πολύ»; Έχει σημασία; δεν κάνουμε κανένα αγώνα ποιος είναι πιο ποιητής ή πιο μάγκας. Συζητάμε. Και αυτό είναι το σημαντικό. Το να προσβάλλετε χαλάτε τη συζήτηση.
Λαμπρινή, συμφωνώ. Όσα έγραψα δεν έχουν να κάνουν παρά μόνο με τη φράση «Δεν υπαρχει μεγαλυτερο σφαλμα απʼ την κριτικη στην κριτικη», που όπως είπα ήταν μια αφορμή να πω κάποια πράγματα, δεν ήταν προσωπικό, ειλικρινά.
Συμφωνώ επίσης με όλα όσα έγραψες Γιάννη Λειβαδά (επέτρεψέ μου να σου μιλάω στον ενικό, σε παρακολουθώ καιρό στο ποιείν για να λέω κ.Λειβαδά -έχω ανάγκη από μια αμεσότητα που τα κύριος και πληθυντικός μου στερούν. Φυσικά θα επιθυμούσα όσοι μου απευθύνονται να μου απευθύνονται στον ενικό -εκτός αν δεν το νιώθουν, οπότε κανένα απολύτως πρόβλημα). Το να αποβάλει κανείς τον νάρθηκα είναι το πλέον σημαντικό, ακόμα κι αν δεν γράφει ποίηση. Πλέον σημαντικό και τρομερά οδυνηρό. Ωστόσο, πραγματικά, δεν μπορώ να δω τον Μόρισον ποιητή. Μου αρέσει αρκετά σαν ερμηνευτής, εκεί τον απολαμβάνω.
Όσα διέκρινες στη δουλειά του Ερηνάκη ήταν πολύ εύστοχα, το επαναλαμβάνω. Περισσότερο όμως ο τρόπος με τον οποίο συνομίλησες μαζί του.
Φιλικά προς όλους
(σχόλιο 11)
κε Ερηνάκη, η ομορφιά των 2-3 τριών πρώτων χιλιοστών της επιδερμίδας έχει πλήρη συναίσθηση του πεπερασμένου της και ζητά την άμεση εξαργύρωση. Σε αυτό βοηθά και ένας ολόκληρος μηχανισμός (οικογένεια κλπ) που σπρώχνει ανάλογα. Δεν ασχολείται με το τι «θα ακολουθήσει» αλλά με το πώς θα ανοίξει πόρτες «τώρα». Τα ομορφότερα κοριτσάκια από τη Βραζιλία ή από τις ανατολικές χώρες κλπ, μόλις γίνουν γνωστά, πιστεύετε ότι ασχολούνται με τη φτώχεια στις παραγκουπόλεις ή με το trafficking ; ή με το πώς θα ανατραπούν όλα αυτά; Εννοείται βέβαια πως δεν παραλείπουν να συμμετέχουν, που και που, στα φιλανθρωπικά gala με το έντονο συγκινησιακό τους κλίμα…
Λέτε η επανάσταση να «ψήνεται» στις σχολές «εκπαίδευσης» μανεκέν και να το αγνοούμε;
Ο λόγος που στέκομαι σε αυτό το τελευταίο ποίημα είναι γιατί ο τίτλος μου έταζε πολλά…
Κύριε Πρίμπα ,
αν δεν κανω λαθος το συγκεκριμένο σκέλος του σχολιου του κ. Ερηνάκη απευθυνοταν αποκλειστικα σ’ εμενα.
Το ποιειν ορισμενες φορες μου θυμιζει τη στιγμη της αληθειας. Αν εχετε κατι να μου πειτε αγαπητε δεν χρειαζεται να κοιτατε τον κυριο Ερηνακη, κοιταξτε εμενα. Κι οσο για τα περι διασημοτητας και δημοσιομανιας, ξερουμε ολοι μας πολυ καλα ποιους συντηρει το σιντεφι ,τις περισσοτερες φορες χωρις καν να το αξιζουν, και συναμα τους διασημοποιει. Οι υπολοιποι κερδιζουμε με το σπαθι μας ,τον τιτλο του σπαστικου.
Υ.Γ Πεθανε ο Μωραλης.
Λαμπρινή, ευτυχώς για σας, το χθεσινό σας σχόλιο διαγράφτηκε μαζί και η απάντησή μου. Παρ’ όλ’ αυτά το επαναφέρετε (είπαμε πρώτα βγαίνει η ψυχή…) από άλλο και ευγενικότερο – στο βαθμό που μπορείτε βέβαια – δρόμο.
Θέλει πολύ προσπάθεια να ταυτίσεις (α) το να βλέπει κάποιος επιφανειακά (ήτοι επιπόλαια και ρηχά) τα πράγματα με (β) την ομορφιά του φαίνεσθαι.
ΥΓ. Αν ήθελα να εκτονώνομαι σε chat μέχρι τελικής πτώσεως και σε ανούσια λογοδιάρροια με ερωτήσεις «ανοιχτές» εκ του πονηρού μόνο και μόνο για να τραβάει η κουβέντα θα ήμουν αλλού. Και να μην είχα πως να περάσω την ώρα μου, έτσι δε θα την περνούσα με τίποτα. Υπό αυτή την έννοια, όχι τώρα αλλά γενικά, δε σας «ψάχνω».
Με λύπη παρακολούθησα το χυδαίο καλωσόρισμα σας σε έναν νέο.
Η ποίηση είναι αγνή σαν το νεράκι που κυλάει.
Εσείς, στήνετε λέξεις στο τοίχο και εκτελείτε.Θέλετε οι στίχοι να γίνουν όπως σας αρέσουν εσάς,με τη δική σας σύνταξη και στίξη.Θέλετε να εκφράζουν τη δική σας άποψη και αν δεν συμφωνείτε, με απαράδεκτο τρόπο ασχολείστε με τη προσωπική ζωή του δημιουργού.Άλλοι πάλι,πιο καλοπροαίρετα αλλά εξίσου ανούσια βάζουν ταμπέλες για το αν είναι ροκ,ραπ ή τελικώς, ποίηση,λες και η κατηγοροιοπήσή του αλλάζει την ουσία.
Αφήστε όλους να είναι.Αυτό θα ήταν ας πούμε μια επανάσταση ομορφιάς.
Το τι είναι ποίηση και τι όχι είναι μάλλον αδύνατο να οριστεί πλέον. Και ένας νέος..εν πάσει περιπτώσει καλλιτέχνης (για όσους δεν τον δέχονται ως ακέραιο “ποιητή”) έχει πολύ δρόμο μπροστά του.
Σχετικά με την αναφορά του ροκ προφίλ θα συμφωνήσω, Νίκο φυσικά με κάθε εκτίμηση, κι εμένα οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν έντονες και καθαρές. Οπωσδήποτε είσαι επηρεασμένος από έργα που ο ίδιος έχεις εκτιμήσει και από lifestyle αναγνωρίσιμα. Πάντως, δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό ο Καλλιτέχνης να ξεκινήσει αλλιώς το δρόμο του.
Μάλλον θα ακουστεί εξαιρετικά αλαζονικό εκ μέρους μου, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι βλέποντας ξανά το έργο σου ίσως μετά από κάποιο καιρό (συνήθως ο χρόνος είναι η πιο αποτελεσματική απόσταση) θα βρεθείς σύμφωνος με διάφορα απ’όσα ειπώθηκαν παραπάνω ή και αλλού, από άλλους 🙂
Ασχέτως Νίκου τώρα, θα ήθελα να εκφράσω την έντονη δυσαρέσκειά μου στον Κο Λειβαδά για το
“(Τώρα θα μου πείτε πότε ήταν εύστοχη η σοβαρή η Παμπούδη; ποτέ, αλλά αυτό είναι άσχετο με την κουβέντα μας.)” που είδα παραπάνω. Το “θάψιμο” ανθρώπων τόσο ευφυών (που και να μην ήταν το ίδιο μάλλον θα έκανε, ομως στην προκειμένη περίπτωση το έλαβα σχεδόν σαν προσωπική προσβολή. Μεγάλωσα με τα παιδικά της βιβλία, εντυπωσιάστηκα από την δυσεύρετα προσωπική ποίησή της και με αποτελείωσε η έκθεση ζωγραφικής της το σεπτέμβρη…), νομίζω πως δεν αρμόζει ούτε στο χώρο που είστε, και κυρίως, ούτε στο προφίλ που αντιστοιχείτε στο άτομό σας. Ήταν πολύ μικρό το σχόλιό σας αυτό.
Νίκο καλή συνέχεια. Ένα μόνο πολύτιμο πράγμα θεωρώ ότι θα μπορούσα να σου πω και αν το κατέχεις ήδη τόσο το καλύτερο. Τα μάτια ανοιχτά στην (ψυχ)ανάλυση, είναι όπλο ανεκτίμητο, κατά τη γνώμη μου αυτή οδηγεί σε όλα τα υπόλοιπα 🙂
Να’σαι καλά 🙂
Αγαπητέ κ. e:
Να εκφράζετε πάντα την ειλικρινή σας δυσαρέσκεια. Όπως εξέφρασα κι εγώ την δική μου για τα λεγόμενα της κ. Παμπούδη, η οποία αντί να φροντίσει (με την απουσία της) για τον κ. Ερινάκη φρόντισε μόνον να κάνει αυτό που δεν γνωρίζει καλύτερα.
Περίεργο πάντως που σας δυσαρέστησα γιατί μίλησα για την εν λόγω συλλογή με τα καλύτερα λόγια…
Εξάλλου ο κ. Ερηνάκης ήταν το θέμα μας, ή κάνω λάθος;
………………………..:))
Καλή χρονιά σε όλους.
Βλέπω πως από αυτά που έγραψα δεν έγινε τίποτα κατανοητό 🙂
Ούτε καν η εκούσια επιλογή μη φανέρωσης φύλου-οπότε δε θεωρώ ότι αξίζει να προχωρήσω σε καμία επιχειρηματολογία και για τα πιο σημαντικά θέματα. Ούτως ή άλλως..δεν περίμενα κάτι πιο γόνιμο από την ιστορία του thread όταν ξεκίνησα να γράφω (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πετάω ό,τι γράψατε κι εσείς και άλλοι στα σκουπίδια, ίσα ίσα).
Καλή χρονιά και από εμένα σε Όλους! 😀
Αγαπητοί φίλοι
Ούτε τον κ. Ερηνάκη ξέρω, ούτε την κ.Παμπούδη
Έγω δεν είδα τίποτα ροκ στα ποιηματα του πρώτου. ΄Ενα νεορομαντισμό είδα σε υπαρξιακό επίπεδο. Θεωρω εισαγωγές από άλλους (υποτίθεται πιο καταξιωμένους) σε ποιητικές συλλογές γελοίο. Δεν διάβασα όλη τη συλλογη αλλά αυτά που είδα εδώ με αφήνουν αδιάφορο. Η λέξη που μου έρχεται είναι-συμπαθητικά. Ούτε η συμβουλη του e να στραφεί ο ποιητής στην ψυχανάλυση με βρίσκει σύμφωνο. Τι να κάνει δηλαδή να αρχίσει να διαβάζει Φρόυντ; Εγώ πιστεύω στη σύνθεση όχι στην ανάλυση. Όλο και περισσότερο σκέφτομαι αυτό που είπε ο Κακναβάτος πως η τέχνη είναι ένας ισχυρισμός.
Καλή χρονιά
Δεν είναι λίγο αστείο να συνδέουμε απευθείας τη λέξη ψυχανάλυση με τον Freud? πού να μην έβαζα και το ψυχ- σε παρένθεση. Υπάρχει πολύ υλικό για τη συζήτηση “σύνθεση Vs ανάλυση” αλλά -στην πιο συμβιβαστική εκδοχή της- θυμίζει το “η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα?”.
Θα συζητούσα ευχαρίστως με τον ίδιο το Νίκο, άμα δινόταν η ευκαιρία, το τι εννοούσα, εφόσον σε αυτόν απηύθυνα κιόλας τη σκέψη μου.
υγ: τα μεμονωμένα γράμματα είχα την εντύπωση πως δεν έχουν φύλο.
Περί κατανόησης, φύλου, εισαγωγής, ποίησης, Φρόυντ και όρνιθας:
Τραβάμε μόνο αυτό που έχει άκρη, εκείνο που άκρη δεν έχει το κυλάμε.
Υπάρχει και η αποψινή μάζωξη, παρακαλώ περάστε…
:))
Αν δεν συνδέουμε την ψυχανάλυση με τον Φρόυντ με ποιον να την συνδέσουμε, με τον πητ παπαδάκο; Συμφωνώ με το περί άκρης. Ποικιλία.
………………η ανάλυση είναι από όλους και για όλους, δεν είναι για όλους απαραίτητη η ένταξη σε συγκεκριμένες “σχολές” και θεωρίες.
Όσοι μπορούμε, επιλέγουμε εφόδια και συνεχίζουμε στον προσωπικό μας δρόμο….
Αγαπητέ Νίκο, διάβασα τα ποιήματά σου αν και για να νιώσω ένα ποίημα πρέπει να το διαβάσω στο χαρτί, να το μυρίσω, να το χαιδέψω, να κάνω έρωτα μαζί του, και προπαντός χωρίς το ψυχρό φως μιας οθόνης. Και δυστυχώς δεν μπορώ να έχω το βιβλίο σου διότι μένω στη Γαλλία. Διαφωνώ με αυτό που κάνεις κάθετα. Και εννοώ που χρησιμοποιείς αυτό το διάβολο που λέγεται διαδίκτυο. Το ρήμα κάνω στη γαλλική γλώσσα σημαίνει χέζω έλεγε ο μακαρίτης ο Αραγκόν. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η σύγχρονη ποίηση πρέπει να “κάνει” βήματα πίσω για να πάει μπροστά.Και όσο λιγότερο μιλάει η ποίηση, τόσο περισσότερα λέει.Δεν θέλω να παρασυρθώ και να μιλήσω σαν γουρούνι-διανούμενος. Σταματάω εδώ.Ξεχωρίζω το “λέω να εξαυλωθώ σε όνειρο”. Νομίζω πως είμαστε στις απέναντι όχθες του ίδιου ποταμού. Τη γνώμη μου για τα ποιήματά σου δεν μπορώ να την εκθέσω μέσα σε αυτή την τεχνολογική ζούγκλα, θα προτιμούσα να στην έλεγα από κοντά. χαίρομαι όταν υπάρχουν άνθρωποι στην ηλικία μου που γράφουν και δε φοβούνται να εκτεθούν.Όσο για τα παραπάνω σχόλια, νομίζω πως έχασαν το στόχο τους. Καλοτάξιδο το βιβλίο σου.
Συμφωνω πως στο διαδικτιακό χώρο οι κρίσεις κι οι απόψεις είναι βιαστικές και επιπόλαιες τις περισσότερες φορές. Δεν πρέπει όμως κάποτε οι ποιητές να βγούνε από τους τάφους τους; Να ανταλλαχθουν απόψεις, να δούμε πως σκέφτονται, τι πιστεύουν, να εκτεθούν πραγματικά; Είναι καλύτερο να ατενίζουν το ηλιοβασίλεμα απ’ τα χρυσά κλουβιά τους και όλοι να τους γράφουν στ’ καταναλωτικά αρχίδια τους;
Σκοπός της γραφής δεν είναι ένα κοινό; Ε λοιπόν αυτό είναι το κοινό, κυκλοθυμικό, ματαιόδοξο και με αγριεμένο μάτι. Εμένα μ’ αρέσει.
Κύριοι η ποίηση έχει καταντήσει βαρετή και τα ποιήματα εξίσου βαρετά και καθ΄όλα αναμενόμενα,
οι ποιητικές κλίκες έχουν ασπρίσει ΚΑΙ
το διαδύκτιο δίνει το βήμα στην κάθε μαμή
να ξεγεννήσει το φεγγάρι
που είναι πάντα νιό ,και άρα αγνό και άσπρο, και που αποστέλλει ως φεγγάρι τα ποιήματά του στον κάθε κύριο Κλίκα που είναι άσπρος
και γενικά, το άσπρο του άσπρου
(αυτοί που ξέρουν τη γενική διαιρετική να ρουφήξουν το αυγό τους)
και μέσα στην ασπρίλα ξεπετάγονται και τα παιδιά θαύματα ,ξέρετε ξέρετε οι γνωσιαρχικές εμμονές των φέουδων, που διαβάζουν από 0 ετών , ξέρουν τα πάντα και αυτοξέρονται
η δίνη της αυτοξέρασης
και που μας υποχρεώνουν να τους μυθοποιούμε και να τους θαυμάζουμε ως ”περιωθώριο” ”διαφορετικός”
και τις άλλες δημοκρατικές μπούρδες,
Συμπληρώνοντας το παζλ της καθολικής ηλιθιότητας, αυτοί που αναπαράγουν τους καθολικούς μας ρωτούν γιατί γράφουμε επιμένοντας στην ανάγκη να χουμε ΚΑΤΙ να πουμε ή να αποσκοπούμε σε ΚΑΤΙ
λες κι είχε όρεξη η κότα να πάει στην Ανάφη.
λυπηθείτε μας!
συνοψίζοντας δε την παραγωγή του προηγούμενου έτους
τα ποιήματα που αγαπήσαμε(δεν μιλώ για το αντίστοιχο βιβλίο ,φυσικά)
-σιχτίρ- οι τσαγκάρηδες ψόφησαν,τι να γίνει;
Για όλους εμάς που αποπροσωποποιούμαστε και αποπραγματοποιούμαστε που έχουμε αγχώδη νεύρωση και που φτύνουμε στη μούρη τα προζακ του ποιειν
για όλους εμάς που ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ
κάνουμε έρωτα με την άγνοια και την κοπρολαγνία
ένα σιγαλό καλησπέρα.
Ο Παπανούτσος, για όσους δεν το ξέρουν, πέθανε.
Κανένας δεν υποχρεώνει κανέναν για τίποτα στο θέμα της ποιησης. Ούτε θαυμάζουμε κανέναν με το ζόρι. Ο καθένας κάνει και λέει ότι του αρέσει. Και ο Ζντάνωφ πέθανε. Η τηλεόραση ζει. Κλίκες υπάρχουν εκεί που παίζονται συμφέροντα οικονομικά. Στην ποιηση βάζεις απ’ τη τσέπη σου και το χρόνο σου συνεχώς. Μόνο οι βαρετοί άνθρωποι βαριούνται΄έλεγε ο Μπουκόβσκι και δώστου τα ουίσκια.
Περί διαδικτύου ίσως ήμουν λίγο μηδενιστικός το ομολογώ. Αλλά με φοβίζουν πάντοτε αυτές οι υπερφίαλες μετριοφροσύνες, οι κτηνώδικες υπερβολές, οι ταχύτατες αναλύσεις με το γλωσσικό οπλοστάσιο της πνευματικής πιάτσας και της εύκολης κριτικής. Θα ήθελα να πω στο Νίκο να μην ακούει κανέναν και ταυτόχρονα να ακούει τους πάντες. ¨οσο για τον κύριο Μπουκόφσκι, προτιμώ τον κύριο Μαγιακόφσκι..Ο πρώτος κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι κακή απομίμηση του beat..Αλλά περί ορέξεως..Στον καθένα μιλάνε διαφορετικές φωνές κι αυτή είναι η μαγεία..Στα ουίσκια συμφωνούμε..
* ‘Ο ουαιλντ το ελεγε αυτο’ και μαλιστα με μια πουτανια
αφου ομως το ειπε και ο Μπουκοβσκι…και το λετε κι εσεις…..
Οποιος εχει σαφη εικονα για το τι γινεται στο νετ μπορει να καταλαβει οτι
1) Οι συντηριτικοι προτεινουν και συντηρουν ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ που προτεινουν και συντηρουν ”οι εναλλακτικες φωνες”
2)Οι εναλλακτικες φωνες προτεινουν και συντηρουν οσους εχουν ηδη βραβευθει ,δηλαδη εχουν παρει τα ευσημα απο τους πλεον συντηρητικους
3)Γενικα, αχταρμας
Δεν υπαρχει τιποτε αξιο λογου και φυσικα ,δεν το λεω γελωντας αλλα βαθια λυπημενη που δεν υπαρχει εστω μια φωνη που να πω ”Μ’ΑΡΕΣΕΙ”
χωρις να χω να προσθεσω ή να συμπληρωσω το οτιδηποτε,
ηττημενη βγαινει η ποιηση,
εγω απλως το σημειωσα
Δεν μπορω ΚΑΝ να πιστεψω πως υπαρχουν ακόμα ανθρωποι που πινουν ουισκι,
ή που αναφερονται σ’ αυτο.
Να γίνεις συγκεκριμένη, να μη μιλάς γενικά και αόριστα. Μάλλον εσύ δεν ξέρεις τι θες και έχεις στο μυαλό σου συνωμοσίες και πλάνες.
Σας διαβεβαιω πως δεν θα μπορουσα να ειμαι σαφεστερη
εγινε λογος για την ποιηση και τους ποιητες που εκτιθενται στο διαδικτιο και κατα ποσον αυτο ωφελει την ποιηση γενικα
και ειπα απλως πως σημερα δεν υπαρχει ποιηση
το διαδικτιο ή η μεταιχμιακη φαση που περναει ο λογος
το πληθος των ποιηματων σε αντιθεση με την λειψανδρια παλαιοτερων ετων
οι ρεμπωδες ή οι μοδες που αργουν να φτασουν ,οπως παντα, στην ελλαδα στη συντελικη τους μοφη
(βλ.υπερρεαλισμος απ’ τη δημουλα, ως νεουπερρεαλισμος που θυσιαζω δηθεν την πραγματικοτητα συνειδητο ασυνειδητο υποσυνειδητο και λιγο θαλασσα και τ’ αγορι μου, μεχρι τον κακναβατο ή βλ. μπιτ τα παραπανω κινηματα στην σημερινη ελληνικη τους μορφη ειλικρινα ειναι αστεια, παρ’ότι ως συλληψεις εξακολουθουν να ειναι εξαιρετικες)
ή κατι αλλο που δεν εχει υποπεσει στην αντιληψη μου
ή ολα αυτα μαζι
ή τυχαιως
δεν υπαρχουν συνταρακτικες ποιητικες φωνες
για τους ναυτες: υπαρχουν αυτοι που μας γαμουν αλλα κανεις δεν μας ολοκληρωνει.
πεφτουμε στη λουμπα του ”αξιολογου” και μενουμε εκει λες κι ειμαστε δημαρχεοι και αποδιδουμε αιεν αριστευειν στον κοντο με τα γυαλια.
οι νεοι ποιητες επισης κανουν το σφαλμα να θεωρουν τους μεγαλυτερους ΑΞΙΩΜΑΤΑ,παντα συνεβαινε αυτο αλλα το διαδικτιο το εντεινει μιας και οι διοδοι επικοινωνιας των μεν με τους δε ειναι ανοιχτοι οσο ποτε, με αποτελεσμα να μην μπορουν να κοψουν τον ομφαλιο λωρο που τους ενωνει με το περασμενο (το αν ειναι περιττο ή παλιο ειναι αλλη υποθεση, σιγουρα ομως ειναι περασμενο).
περασμενο και καινουριο τελος
εχουν τις ιδιες αντιληψεις
οταν βλεπεις εναν 60αρι να σου προτεινει να διαβασεις το ιδιο μ’ εναν 20αρι καποιο λαθος εχει γινει ή προκειται για εξαιρετικη περιπτωση, που σιγουρα δεν προκειται…
Αγαπητή Λαμπρινή, αν όλα αυτά που γράφεις τα θεωρείς ακριβώς έτσι και όχι αλλιώς, συνυπογράφω με ιδιαίτερη χαρά όλο σου το σχόλιο. Συνειδητά, ντόμπρα.
Να είσαι καλά.
Αγαπητή Λαμπρινή
Στο νετ βρίσκεις αυτά που εσύ ψάχνεις. Στη μουσική π.χ. εγώ ανακάλυψα κόσμους ολόκληρους. Κι η άλλοτε παντοδύναμη μουσική βιομηχανία διαλύθηκε σαν χάρτινος πύργος. Στην ποίηση επίσης. Δεν είναι ωραίο που ασχολούμαστε με τον μπέρρυμαν ή με τον Hierro και ψαχνόμαστε; Ανακαλύπτουμε. Οι πρωτοπορίες και οι μόδες ποτέ δεν “έβγαλαν” καλή ποίηση. Άνθρωποι με ψυχή την έβγαλαν. Εγώ πιστεύω πως πάντα είχαμε (και έχουμε) καλούς ποιητές και πάντα κοινό απαιδευτο ή φιλολογικά “παιδεμένο”. Πάντα δηλ. κατευθυνόμενο. Και πάντα αυτός ο “ελιτισμός” -εγω ξέρω, εσείς είστε βόδια- που κάνει κι αυτόν που λίγο ενδιαφέρεται να την “κάνει”. Απ’το να γκρινιάζεις για τη Δημουλά και τους θλιβερούς οιηματίες καλά θα είναι να μας προτείνεις και συ “πρωτοποριακά” πράγματα να γνωρίσουμε και να ανοίξουν τα μυαλά μας και τα μάτια μας. Έστω εμείς οι λίγοι που ενδιαφερόμαστε. Έτσι κι αλλιώς η ποίηση ποτέ δεν μπορούσε στην πολυκοσμία. Φιλικούς χαιρετισμούς
Αγαπητή κυρία Λαμπρινή, δε σας γνωρίζω προσωπικά αλλά θα έρθω να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας. Τα τελευταία σας λόγια ήταν σαφέστερα όντως. Όσο για το διαδίκτυο την ποίηση και τα σχετικά..Μη γελιόμαστε, δεν είναι ποίηση όλος αυτός ο ορυμαγδός ποιημάτων που συναντάμε στο διαδίκτυο. Και στα βιβλιοπωλεία επίσης. Παραείναι εύκολο σήμερα να εκτεθεί ο ποιητής. Κάποτε ήθελε κότσια..Παραείναι εύκολο να εκδόσει κανείς…
Κάπου διάβασα ότι ο Ρεμπώ και ο Μαρξ ίσως σύχναζαν την ίδια εποχή στη Βιβλιοθήκη του Λονδίνου μα δε γνωρίστηκαν ποτέ..Ευτυχώς λέω..
Η ποίηση σήμερα είναι πολύ ρετρό μεσα σε όλο της το μεταμοντέρνο μεγαλείο.
Η διαδικτυακή ποίηση είναι το ματαιόδοξο κουσούρι των νέων ποιητών να αφήσουν παντού τα ίχνη τους..τα απομνημονεύματά τους..
Αλλά οι συνταρακτικοί ποιητές δεν άφησαν ποτέ απομνημονεύματα..για να κλείσω το μάτι και στον Κόμη..
Υπήρξαν ύπουλοι και φευγαλέοι, για αυτό και έμειναν στην ιστορία..
Λοιπόν, ο νεορομαντισμός-νεοσυντηρητισμός της σύγχρονης ποίησης με το κουλτουριάρικο ύφος και το χυδαία εσωστρεφές ενδοσκοπικό παραλύρημα με αφήνει παντελώς αδιάφορο.
Προτιμώ να ακούσω μια χοντροκομμένη φάρσα-ιστοριούλα που θα μου διηγηθεί ένας νταλικέρης ότι την έζησε κάποτε στο Άμστερνταμ ας πούμε απ’ το να διαβάζω σαχλαμάρες ποίήματα που μεγενθύνουν το Συνταρακτικό Εγώ μας..
Και η επανάσταση θα είναι πολύ άσχημη..
Καλησπέρα σας..
Κωστα Παπαθανασιου
με μια ανασα
δεν εχω να προτεινω κατι. Τα μονα μεσα που διαθετω ειναι η αγνοια και η προκληση. Αποφευγω να διαβαζω ποιηση ,γιατι νομιζω πως διαβαζοντας ποιηση δεν μπορεις να γραψεις ποιηση αλλα να αντιγραψεις η στην καλυτερη περιπτωση να μεταγραψεις , και στην ουσια δεν εχω να πω Κατι, δεν ειμαι αυθεντια ιησους η προφητης και στην δικη μου γλωσσα το ρημα ειμαι σημαινει χαυω. Η αντιπροταση εχει θεση στη δημοκρατια. Εγω πιστευω πως η καταστροφη ειναι απο μονη της μια προταση ΑΒΑΣΙΜΗ ΑΚΕΝΤΡΗ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΕΛΛΙΠΗΣ και γι’ αυτο σου δινει τα κλειδια στο χερι ,
ετσι λοιπον δεν εχω να σας προτεινω τιποτα
μπορω ομως να σας μαθω να το βιωνετε
το τιποτα εννοω η κατι ακομα τιποτοτερο.
”Η διαδικτυακή ποίηση είναι το ματαιόδοξο κουσούρι των νέων ποιητών να αφήσουν παντού τα ίχνη τους..τα απομνημονεύματά τους..”
Ποσο δικιο εχετε…
@54
Με δυο ανάσες: η καταστροφή, όπως και η κριτική, είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο.Δεν θέλει ταλέντο ή ευφυία, δεν απαιτεί μόχθο, δεν ζητά λύτρα ψυχής, το στοίχημα είναι στημένο και το ρίσκο ασήμαντο.
Αδιαφορώ πλήρως τόσο για την πρόταση όσο και για κάθε αντιπρόταση, εάν μάλιστα είμαι αναγκασμένος να τεθώ ανάμεσα πρόκλησης και οργής, τότε είναι που προτιμώ τη δημιουργία…
Έχεις, έχω, έχουμε, έχουν, κάτι να πεις, πω, πούμε, πούν, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα…
Κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουν τα ”παιχνιδάκια” διαδικτυακής συναναστροφής και να αρχίσει η προσφορά.
Άλλος έχει οργή ή και μίσος, άλλος εγωισμό και ματαιοδοξία, κάποιοι ή κάποιες όμως μπορεί και να έχουν να δώσουν έστω και μια νέα εικόνα, έναν καινούργιο συνειρμό, μια άλλη δομή.
Αδιαφορώ για τους ποιητές, τα ποιήματα με ενδιαφέρουν…
Είναι δική μου μόνο εντύπωση ή όντως ο τρόπος γραφής της “Λαμπρινής” παραπέμπει στην “Αναστασία”?
@55
Εχεις δικιο Πατιε και συγχαρητηρια που το επεσημανες.Μπορεις να καυχιεσε για τη σημαντικοτερη ανακαλυψη της νεας δεκαετιας.Ελατε, κυριε Αραβανη, οι κουμπαροι απαιτουν να μου ξανακλεισετε το στομα
προφανως,μιλω για τον αποκλεισμο url που υπεστησα ως Αναστασια
@56
Χωρίς καμμία διάθεση ειρωνείας, είμαι απόλυτος οπαδός κάθε γνησιότητας και αυθεντικότητας. Τα σχόλιά σου εκπέμπουν μια απόλυτη και λυτρωτική αθωότητα. Είμαι ο τελευταίος που θα ζητούσα την ”αποπομπή” σου.
Από που κι ως που εγώ ”κουμπάρος” με τον κ. Αραβανή? Δεν έχουμε συναντηθεί ούτε μισή φορά…
Το μόνο που έχω να σου ”καταλογίσω” είναι πως πολύ συχνά κατατρέχεσαι από το σύνδρομο του ”θύματος”, ενώ δεν νομίζω να σε τιμά η περσόνα της κατατρεγμένης από την μοίρα και την άδικη κοινωνία Μάρθας Βούρτση…
Θα ήθελα πάρα πολύ να διάβαζα ποιήματά σου εδώ, έστω για να μου αποδείξεις πως δεν φοβάσαι την ”αποκάλυψη”.
57@
Τα σχολια μου και οι πεποιθησεις μου δεν εχουν καμια σχεση μ’ αυτο που περιγραφ-ετε. Αν ομως εχετε υποψην σας καποιο σχολιο που χω κανει στο ποιειν και πραγματι αποπεμπει μαρθαβουρτσια καντε κοπι πειστ και παραθεστε το μου,γιατι δεν το θυμαμαι. Σχετικα με τα δικα μου ποιηματα , τα χουν δει και θα εξακολουθουν να τα βλεπουν ελαχιστοι, οχι γιατι φοβαμαι την αποκαλυψη αλλα γιατι βαριεμαι την αποποιηση που ξερω οτι χρειαζεται. Οσο για την αποπομπη μου, κυριε Λειβαδα μεταφραστε το χεστηκα στα αγγλικα ,να ακουστει ευηχοτερο, γιατι δυστυχως δεν ξερω και πολλα.Νομιζω shit;
Αυτο για το θυμα θα το ξανασκεφτω,γιατι παρ’οτι δεν εχω καμια σχεση με την κλαψα και οσοι με γνωριζουν μπορουν να σας το επιβεβαιωσουν(βλ.μπακαλισσα), μπορει να μαι θυμα ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ.
Οταν καψω ολες τις βιβλιοθηκες ολου του κοσμου και καταδικαστω ως εγκληματιας μπας και δουμε καμια ασπρη μερα, θα τα πουμε.
Ελπιζω να μην με ψαξει η διωξη ηλεκτρονικου εγκληματος
και οσο για το url
ευτυχως που μας βραβευει κανας δημαρχαιος και παιρνουμε τσαμπα υπολογιστη…αιεν αριστευειν , αιεν αριστευειν.
Το θέμα είναι πως με αυτά κι αυτά κουβέντα δεν είπες για το ζητούμενο…που φυσικά δεν είναι ακόμη μία καύση βιβλίων…
Παρεπιπτόντως, είναι αρκετοί αυτοί που τώρα με το πολύ κρύο και την οικονομική κρίση προτιμούν να καίνε βιβλία που τα αγοράζουν με το κιλό από αποθήκες…
Δεν το έχω διασταυρώσει ακόμα αλλά…
Αναφέρομαι σε συμβάντα που -μου είπαν- πως έλαβαν χώρα στο Λονδίνο…Αλλά υποθέτω αυτό που εώς τώρα προστατεύει τα βιβλία στην Αθήνα είναι η ζέστη…
Αιέν αριστεύειν Λαμπρινή…
“Οσο για την αποπομπη μου, κυριε Λειβαδα μεταφραστε το χεστηκα στα αγγλικα ,να ακουστει ευηχοτερο, γιατι δυστυχως δεν ξερω και πολλα.Νομιζω shit;”
Σχετίζομαι αγαπητή μου με όποιον τρόπο με την παραπάνω παρατήρηση που κάνατε; Αποπομπή ποίου;
Με συγχέετε και συγχύζεστε. Λυπάμαι. Εξίσου.
“Τα μικρά συμβάντα του βίου παρηγορούν τις άγριες από δίψα ψυχές”..Παπαδίτσας
Καλό…
Ετσι για να σπάσω τον πάγο..
Πόσο πιο μιζερες οι συζητησεις περι ποιησης απο την ιδια την ποιηση..
Όταν εφευρέθηκε η τυπογραφία οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν οι παπικοί διότι φοβόντουσαν ότι η διάχυση της πληροφορίας και της γνώσης θα τους εξέθετε.
Το κάψιμο των βιβλιοθηκών παρέμενε πάντα ένας προσφιλής τρόπος να μην εκτίθεται ο λαός στην ανάγνωση κακών πραγμάτων.
Θα είμαι πάντα με τον εικοσάχρονο Βολταίρο (διαφωνώ με ό,τι λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες) κι, «εδώ» στο «Ποιείν», με τους εικοσάχρονους (Παστάκα, Λαλιώτη και όχι μόνο) και αυτό που εκπροσωπούν…
Μιας και είπα Βολταίρο, πριν χρόνια, είχα ρωτήσει σ’ ένα μεγάλο κεντρικό βιβλιοπωλείο αν υπάρχει μεταφρασμένο στα ελληνικά το «Poème sur le désastre de Lisbonne» και αφού μου είπε ότι δεν ξέρει, συνέχισε λέγοντας ότι επιπλέον δε θα ήξερε και πώς να το αναζητήσει!! Τελικά διαπίστωσα ότι ,όσο και αν φανεί περίεργο, ήμαστε από τις ελάχιστες χώρες στην Ευρώπη που, το συγκεκριμένο ποίημα, δεν έχει μεταφραστεί στη γλώσσα της. Τελικά σε αυτή τη χώρα αν κάτι δε μπορούμε να το εντάξουμε κάπου (να ξέρουμε ρε αδελφέ αν είναι δικό μας ή των άλλων) κάτι παθαίνουμε ότι εκτιθέμεθα στη θέασή του.
«Πόσο πιο μιζερες οι συζητησεις περι ποιησης απο την ιδια την ποιηση..» ποιος μπορεί να διαφωνήσει; :-))
@54
“…Αποφευγω να διαβαζω ποιηση ,γιατι νομιζω πως διαβαζοντας ποιηση δεν μπορεις να γραψεις ποιηση αλλα να αντιγραψεις η στην καλυτερη περιπτωση να μεταγραψεις…”.
Σοβαρά το λες αυτό ή μας δουλεύεις;
(ειλικρινής ερώτηση).
Ας ήμαστε ειλικρινείς. Πίσω από την «ανησυχία» για τα πολλά ποιήματα που μας έχουν κατακλίσει και το πόσοι δικαιούνται να έχουν λόγο (και ποιος θα τους δίνει το δικαίωμα να έχουν) κρύβεται η επιθυμία ελέγχου και περιορισμού της πληροφορίας.
Το θέμα είναι τι θέλουμε. Θέλουμε πληροφορία και ελεύθερη διακίνηση ιδεών (άρα και της άχρηστης και της περιττής και την αντίθετης στα «πιστεύω» μας) ή ελεγχόμενης (άρα της αρεστής – ό,τι σημαίνει αυτό – από αυτούς που θα ασκούν εξουσία διακίνησης). Το πρώτο απαιτεί από τον πολίτη ψάξιμο και τον κάνει συνυπεύθυνο. Το δεύτερο υποχείριο. Ο τρόπος που σήμερα ασκείται η πολιτική δημοσιογραφία με πείθει να υπερασπίζομαι το πρώτο.
Πέρα από αυτά θα ήθελα να αναφέρω κι ένα παράδειγμα του τι σημαίνει, στην τέχνη, το δεύτερο. Μαθητής, τέλη του 70, έπαιρνα περιστασιακά το «Ποπ και Ροκ» και τον «Ήχο». Ήταν τα μόνα που μπορούσα να διαβάσω, αν ποτέ έγραφε κανείς κάτι, για τζαζ. Δε θυμάμαι ποιο από τα δυο ήταν που έκανε, μέσω αλληλογραφίας, κάτι ψηφοφορίες για το ποιος ο καλύτερος τραγουδιστής κλπ. Σε μια λοιπόν, για το ποιο είναι το καλύτερο τζαζ άλμπουμ οι περισσότεροι απάντησαν: το soundtrack της ταινίας «The jazz singer» του, όπου φυσάει ο άνεμος (κοινώς αχταρμάς μεταξύ ποπ-ροκ-κάντρι) και άσχετου με τη τζαζ, Neil Diamond. ΟΚ! αυτό ήξεραν αυτό είπαν. Εσύ όμως, που είχες αναλάβει το κόστος να πληροφορήσεις τον κόσμο που ενδιαφέρεται και να μου κάνεις και ψηφοφορίες, γιατί το δημοσιεύεις;
@61
Δυστυχως, αυτο που δεν μπορει να αποδωσει ο υπολογιστης ειναι το υφος.Και στην δικη σας περιπτωση,κυριε Λειβαδα, το υφος μου δεν ηταν ειρωνικο ή περιπαιχτικο. Εκτιμω το εργο σας ως μεταφραστη,εφοσον ειναι πλουσιο και μερακλιδικο. Εξαλλου, δεν μπορω να το κρινω μιας και δεν ξερω περαν της αγγλικης και οι γνωσεις μου περιοριζονται στα βασικα. Δε νομιζω πως θα ταν προσβλητικο να μεταφραζατε το χεστηκα ,γιατι ασχολειστε, απ’ οτι ξερω και διαβαζω εν μερει, με τις πλεον προσβλητικογενεις φιγουρες.
@64
Ναι, το λεω ειλικρινα. Η φυση μου προφανως με ωθει στο να διαβαζω ποιηση,μιας και ειναι φανερη η αγαπη μου προς αυτην. Ωστοσο, προσπαθω να το περιορισω ,γιατι πιστευω ακραδαντα πως η τεχνη δεν κρυβεται μεσα στα βιβλια αλλα στο κουκουτσι της πραγματικοτητας. Για παραδειγμα, ειναι μια απ’ τις πολλοστες φορες που το λεω, πριν βαπτιστει το κινημα της αυτοματης γραφης, η μανα του Κιτσου παρομοίαζε το σκατό της κότας με το παράλληλο στην καντήλα κάστανο. Αυτος που το χρησιμοποιει αγνοωντας το εχει πολυ μεγαλυτερη δυναμη απ’ αυτον που το παρατηρησε ονομαζοντας το. Ετσι, τα αβαπτιστα πεδια της σκεψης που περιμενουν τον παρατηρητη τους δεν θα μπορουσαν να κρυβονται σε καποιο βιβλιο αλλα διπλα σου ,μεσα σου, σ’ ενα περιοδικο κυνηγιου ή στο λουκανικο του περιπτερα
(τυχαια παραδειγματα ας μη θεωρηθουν ”δειγματα”)
Οσο για τον κυριο Πριμπα δεν θα πω πολλα ,μιας και η μερα ,ως μερα Θεου, επιτασσει τον σεβασμο. Ο καθενας κυριε Πριμπα προσπαθει να φυλαξει τον κ…ο του (και την κατηγορια στην οποια αυτοκατατασσεται).
(ετσι κι αλλιως,εγω ποτε δεν μιλησα για κλεισιμο στοματων ή περιορισμο των βιβλιων ή ή. Προσπαθησα απλως να βρω τα αιτια που δεν υπαρχει ποιηση αλλα μεχρι και γι’ αυτο καποιος βρεθηκε να με μεμψει και να φτασει στους παπικους και στην λογοκρισια για να φερει στα μετρα του αυτο που ειπα. Αυτο δεν θα αρεσε στο Βολταιρο, κ.Πριμπα).
Δεν είναι απαραίτητο οι ποιητές να είναι καλοί άνθρωποι, σπουδαίοι συζητητές ή να ξέρουν να μιλούν περί τέχνης. Μπορεί να είναι ανυπόφοροι, αλκοολικοί, νάρκισσοι κλπ. και να γράφουν εξαιρετικά. Ίσως στην Ελλάδα να έχει περάσει η άποψη πως ο ποιητής είναι απαραίτητα εύθραστος, ευαίσθητος άνθρωπος, μελαγχολικός και ολίγον εστέτ.
Η ρομαντική άποψη δηλαδή (πάρτε πόζες με τσιγάρο).
Όσο για την πληροφορία έχω να πω τα εξής: Πρέπει από κάπου να ξεκινήσεις, από κάτι πιο ειδικό για να προσεγγίσεις το καθολικό. Δεν μπορεί να έχεις άποψη επί παντός. Χρειάζεται πολύ κόπος και χρόνος για να καταλάβεις την ασήμαντότητά σου και να αρχίσεις να βγαίνεις από τα στεγανά. Και τότε ξεκινά το ταξίδι..και ότι προκύψει.
και κάτι για την Λαμπρινή-αναστασία από τον Τρισταν τζαρα (το έχω αποστηθίσει για να κάνω τον έξυπνο)
“Κάθε αστός είναι ένας μικρός δραματουργός
Δημιουργεί διαφορετικούς διαλόγους αντί να τοποθετει τους κατάλληλους χαρακτήρες στο διανοητικό του επίπεδο
Και ψάχνει αιτίες και σκοπούς για να ενισχύσει την πλοκή του
Μια ιστορία που μιλάει και ετεροκαθορίζεται”. (ή κάπως έτσι τέλος πάντων).
με φιλικούς χαιρετισμούς σε όλους
@Λαμπρινή
Πρέπει να σε κάνω δική μου…..:)
(και βέβαια είμαι κλέφτης!)
Το πρωτο μερος του σχολιου σας ειναι καθ’ ολα αποδεκτο και μαλιστα ειναι το ζητουμενο.
Αυτο που ειπε ο Τζαρα ειναι πολυ σωστο ,αρκει να σημειωνε στο τελος
”οποιος το μεταχειριστει ως παραπομπη, το βαλει μεσα σε εισαγωγικα και το προτεινει ως προιον, το καταναλωσει ή το αποδεκτει, το παραφρασει ή το χρησιμοποιησει κατ’ οποιονδηποτε τροπο οντας ανικανος ή ατολμος να στηριχτει στα δικα του μεσα ειναι ο μεγας αστος, αυτος που εφτιαξα εγω και οι ομοιοι μου ,χωρις φυσικα να το θελουμε.Στην αρχη πιστευαμε πως θα αλλαξουμε τον ανθρωπο,πισω απ’ τις κουρτινες μας ή μεσα απ’ αυτες πως θα επηρεασουμε το φυλο του συμπαντος αλλα ο ανθρωπος και προπαντων ο Ανθρωπος παραμενει ενα ειδος που χρειαζεται σπιτι για να ζησει και αρα ραφι για να στριμωξει τις ουσιες του, να τις ξεχωρισει και να καταληξει σ’ ενα ”ΕΓΩ” ,σ’ ενα γεγονος”.
Λαμπρινή σου προτείνω ανεπιφύλακτα ένα βιβλίο ενός διανοητή που εκτιμώ απεριόριστα-
Ανρι Λεφεβρ-Μηδενισμός και αμφισβήτηση (εκδοσεις υψιλον).
@72
Η τελευταία παρένθεση να έλειπε…
Κρίμα που δεν βρεθήκαμε…
@70
Η μαύρη τρύπα είναι αναγκασμένη να είναι συγχρόνως άσπρη για να μπορεί να υπάρχει και όποιος κατάλαβε κατάλαβε…
Ένα ποίημα αρχίζει να λειτουργεί ως τέτοιο από τη στιγμή που θα διαβασθεί ως τέτοιο. Τετριμμένη παρατήρηση αλλά χρήσιμη, μιας και μας επιβάλλει να συνδέουμε πάντα την ποίηση με τον λόγο περί ποίησης…
@71
Θα το ψαξω κυριε Παπαθανασιου και μακαρι να μου κρατησει αμειωτο το ενδιαφερον ως το τελος.
@72
Η Τοσκανη ειναι στην Τοσκανη,που λεμε.
Αν δε με λεγαν Αναστασια αλλα wfhewfhiew ,δεν ημουν 18 αλλα 609 ,ειχα σπουδασει στην Οξφορδη και ειχα γυρισει ολο τον κοσμο απ’ το να κοβω βολτες στο ιδιο μου το ματι θα μ’ακουγες Μιχο κι εσεις κυριε Παπαθανασιου θα χρησιμοποιουσατε αυτο που σας εγραψα κλεινοντας το σε εισαγωγικα;
Αυτο ειναι εν ολιγοις το προβλημα σας.
Αντε καλημερα
σ.σ ελπιζω να λυθηκε η παρεξηγηση με τον κ.Λειβαδα.
κ. Λαμπρινή: παρεξηγήσατε ολικά κάθε μου σχόλιο ή καλύτερα, παρεξηγηθήκατε από μόνη σας. Για τούτο πολύ συχνά ξεπέφτει και ο διάλογος και στο Ποιείν. Δεν υπήρξε από μέρους μου μομφή προς εσάς…. περίεργο. Ας είναι.
Να μου επιτρέψουν όλοι οι παραπάνω φίλοι συν-σχολιαστές να εκφράσω αυτό: Δεν συμμετείχα σε κανέναν διάλογο “περί ποίησης” σε αυτήν την σειρά των σχολιασμών.
Ας ακουστεί μια θέση πρώτα και ύστερα ίσως προκύψει διάλογος.
δε ξέρω αν είναι τυχαίο που ο βασικός σχολιαστής επέλεξε τη συγκεκριμένη ανάρτηση για να κατηγορήσει.
Υποψιάζεστε άραγε πόσος φθόνος κρύβεται πίσω από τις φιλολογικές κατηγορίες;
Εμένα ο Ερηνάκης μου αρέσει, και του το χω πει.
Γιατί διαχωρίζετε, Γιάννη Λειβαδά, την ροκ χροιά του στίχου από την ”ποίηση”;
Δεν θα μπορούσε η ροκ απόχρωση να
ανήκει στο ύφος του ποιητή;
@66
αφού βρίσκετε τόσα εμπόδια στην πραγμάτωση της ”Αληθινής Ποίησης” θα πρεπε να μην ακολουθείτε τους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες ούτε να επικαλείστε τον Τζαρά κτλ.
Εκ του ασφαλούς επανάσταση δε γίνεται.
Λοιπόν, όλη μας η δραστηριότητα βασίζεται σε προκαταλήψεις,
κάποιοι όμως επιλέγουν τις πιο αβάσιμες..
@77
ε?
Απ’ οσο ξερω δεν επικαλεστηκα τιποτα απ’ τα δυο ,μαλλον εσεις δεν διαβασατε καλα τα σχολια που εγιναν.Ο κυριος Παπαθανασιου παρεθεσε λογια του Τζαρα κι εγω απλως απαντησα με δικα μου λογια που κλειστηκαν στα εισαγωγικα για λογους εμφασης και μονο.Η συζητηση ετυχε να γινει στη συγκεκριμενη αναρτηση. Το ”ετυχε” επιβεβαιωνετε απο τη συζητηση που ανοιξαν ο κυριος Παναγιωτου με τον κυριο Παπαθανασιου και πυροδοτησαν τα δικα μου σχολια και στη συνεχεια των υπολοιπων συνομιλητων. Αν ονειρευεστε συνομωσιες ειναι δικο σας το προβλημα.
To σχολιο 66 που κολλαει με τον Τζαρα ρε παιδια;
Η γνωση φερνει απογνωση…
Με τη ροκ ασχολούμαι από τα εφηβικά μου χρόνια, απ’ όταν έβαλα το βινύλιο να παίξει κι ήταν το Burn των Deep Purple. Tην αγαπώ τη μουσική αυτή σε πολλές αποχρώσεις της, επικές, ρομαντικές, μεταλλικές, ροκοπερικές, Whitesnake, Pink Floyd, Camel, Dust, Chris de Burgh (για το Crusader λέω που άρεσε και στο Βασίλη…)
Στα ποιήματα του Ερηνάκη δε βρίσκω κάτι που να με παραπέμπει στη ροκ μουσική. Για τη ροκ στάση δεν ξέρω και πολλά, δεδομένου ότι ακούω μουσική συνήθως (ή αποκλειστικώς) μονάχος. Είμαι, τρόπον τινά, ροκάς απαλλαγμένος από τη βιβλιογραφία του πράγματος. Είμαι, όμως, και μέλος της πρώτης βουλής των εφήβων και ως εκ τούτου μπορώ να δημοσιοποιήσω το κείμενο που οδήγησε στη συμμετοχή μου στο happening εκείνο.
Το πράγμα έχει τεράστιο ενδιαφέρον-δεν ξέρω αν θα γίνω αντιληπτός-διότι, με την καθοδήγηση, ίσως, του εμπνευστή του θεσμού, τα κείμενα των πιτσιρικάδων δεν κρίνονταν ούτε για τη δοκιμιακή τους αρτιότητα ούτε για τις PR των συντακτών τους.
Επομένως το σύγχρονο λογοτεχνικό σινάφι είναι κατά πολύ παιδικότερο και αστείο της βουλής των εφήβων. Και άρρωστο. Και γελοίο.
Καλή χρονιά.
Περί #76 του κ. Θανάση:
Αγαπητέ μου, ο διαχωρισμός δεν είναι δικός μου, είναι της ίδιας της γραφής. Αντιλαμβάνεστε τα είδη γραφής; Προφανώς όχι.
Πείτε κάτι πραγματικά σημαντικό γιατί οι παντιέρες δεν αξίζουν σχόλια. Ανήκουν στις ακαδημίες και στα πανεπιστήμια.
Διδαχθείτε κάτι από τα πολλά εύστοχα σχόλια της κ. Λαμπρινής.
Δεν θα απολογηθώ μεσιέ εγκαθετίκ για το αυτονόητο σε κανέναν, πόσο μάλλον σε εσάς.
Αδίκως σας απαντώ.
“Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου”
θυμίζει έντονα ο τίτλος της συλλογής που
έχει γίνει, όπως φαίνεται, πρόσφατο πεδίο
μαχών στο Ποιείν. Ας υπάρξει συνθηκολόγηση!
Τα σχόλια του Λειβαδά έχουν την ουσία τους.
Πολλά άλλα είναι άστοχα και κακεντρεχή,
θίγουν τον διάλογο και δεν λένε απολύτως
τίποτα για το περιεχόμενο της συγκεκριμένης
ποίησης. Σοβαρότητα! Μόνο και ότι αυτή τη
στιγμή κάθομαι και ασχολούμαι, μόνο αυτό
προσδίδει αξία στο θέμα.
Ζητησατε να ακουστούν θέσεις
Συμφωνώ
Απλά και χωρίς πολλά στολίδια
Κατά τη γνώμη μου η ποίηση πρέπει να βρει τον δρόμο της συλλογικότητας
πρέπει να αποτελεί ρήγμα στην κοινωνική πραγματικότητα
πρέπει να δίνει εικόνες κλεμμένες από το επαναστατημένο μέλλον και αν κάτι ψάχνω στο παρελθόν και στην Ιστορία δεν είναι τα περασμένα μεγαλεία της Μεγάλης Ποίησης αλλά το μέλλον, το επαναστατημενο μελλον μέσα στο ηττημενο παρελθόν, γιατί η ανιστόρητα πρωτοποριακή τέχνη είναι ένα πουκάμισο αδεινό
Ταπεινά και καταφρονεμένα
Κάποτε πίστευα πως τίποτε δεν μπορεί να φυτρώσει πάνω σε έναν βράχο, ως που αντίκρυσα στα 13 μου στην Σκόπελο ένα ολάκερο δέντρο να ξεφυτρώνει μέσα από έναν βράχο, βράχο που μάλιστα περικλειόταν από τα αλμυρά κύμματα της θάλασσας…
Δεν χρειάζεται η Ποίηση την Ιστορία, το αντίθετο συμβαίνει…
Δεν χρειάζεται ορισμούς και καθορισμούς το Ποίημα, το αντίθετο χρειάζεται για να συνεχίσει η αέναη νοηματοδότηση της ζωής μας.
Πάντα γι άλλους μιλάμε / ‘ετσι ξεχνάμε”
‘Ενα σεντόνι σχόλια . Εκεί έξω δε βλέπoυμε τι έρχεται;Η μήπως κατοικούμε στη ΜΒρετανία ή στα Β. Προάστια και δεν μας αγγίζει τίποτα .
Για ποιά ποίηση να μιλήσουμε;
Γκρίζο σε στεριά και θάλασσα. Και στο λαιμό μαχαίρι .
Και μη πει κανείς πάλι για έλλειψη άποψης του τύπου ”τι ωραίο το κασκόλ σου ”
Η μεγάλη ποίηση θάρθει . Φοβάμαι από τη μεγάλη κραυγή .
Θυμάμαι μια ανάρτηση του κ. Μίχου με μια μόνο φράση αν δε λαθεύω.
”Δεν έχωωωωω”
Όταν η ποίηση και γενικότερα η τέχνη αγνοεί την ιστορία επόμενο είνια η ιστορία να αγνοεί την ποίηση..
Αγαπητέ φίλε Παναγιώτη Α.:
Το μέλλον της ποίησης, ήταν και παραμένει (σε αντίθεση μ’ εκείνο της ιστορίας), κερδισμένο. Η ιστορία δεν έχει τολμήσει να διαδαχθεί από την ποίηση για να κερδίσει το δικό της παρόν αλλά και το δικό της μέλλον.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που άνθρωποι χρειάζονται την ποίηση, η ποίηση δεν χρειάζεται τους ανθρώπους. Καμιά φορά ακόμη και τους ποιητές….
Η συλλογικότητα, όπως ορίζεται επί του παρόντος, αποτελεί τραγική συστολή και ήττα για την ανθρωπότητα. Ας μου επιτραπεί να ξεστομίσω:
Ποιος την γαμεί την συλλογικότητα;….. ότι πιο κοινό και συλλογικό είχαν και έχουν οι άνθρωποι, είναι η άγνοια. Την οποία δεν αντέχουν, αλλά παρόλα αυτά προτιμούν να κυλιούνται στον βόρβορο της πολιτικής και των συνθηκών παρά να μεταστρέφονται δημιουργικά για να την λατρέψουν.
Ο Ερηνάκης ξεχάστηκε προ πολλού, μες στην προσπάθεια να καθοριστεί το νόημα και η λειτουργία της ποίησης στις μέρες μας. Κι ακόμη
περιμένω να διαβάσω αν η συγκεκριμένη ποίηση
μπορεί να αγγίξει, τουλάχιστον για τους σχολιαστές της, κάποια ζητούμενα της εποχής μας, με ένα νέο τρόπο. Αν ναι, τότε πετυχαίνει τον στόχο της.
Διάβασα για ροκ στιχουργία. Περιμένω τη μουσική
για τα Συνειδητοποιήματα. Διάβασα για συνθήματα
σε τοίχους και για τσιτάτα κι ένα σωρό αποφθέγματα και γενικόλογες απόψεις, αλλά τίποτα για τον ποιητικό κόσμο του Ερηνάκη. Μήπως δεν είναι αυτό το θέμα;
Όταν κάποιος αποφασίζει να γράψει τρεις λέξεις με τις οποίες θα ξεβράζει τα συναισθήματα του κάνει ποίηση. Τον επιθετικό προσδιορισμό μέχρι και του πολύ καλός του τον αποδίδουν έστω και οι ελάχιστοι που θα τον διαβάσουν. Το μεγάλος θα το κερδίσει αν επηρεάσει και αν δημιουργεί άξια-λόγου ποιήματα σε βάθος χρόνου και το τεράστιος αν δημιουργήσει ένα μύθο ο οποίος θα αγγίξει τεράστια κομμάτια της κοινωνίας και σε επίπεδο διεκδικήσεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, στην ελληνική πραγματικότητα τεράστιος ήταν ο Σολωμός, ο Καβάφης, ο Παλαμάς (διότι μας προσέφερε το σημαντικότερο αντιρατσιστικό ύμνο στη διαφορετικότητα, «Το δωδεκάλογο του γύφτου», και όταν πέθανε το 43 προκλήθηκε η μεγαλύτερη αντιναζιστική διαδήλωση στην Αθήνα) , ο Σικελιανός, ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Γκάτσος, ο Ρίτσος και πιθανόν και άλλοι που τώρα δεν μου έρχονται (αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο)
Θα το γράφω εδώ μιας κι εδώ μου δόθηκε η ευκαιρία. Ο Μπουκόβσκι γιατί είναι τεράστιος; Μήπως γιατί αγαπήθηκε στην Αμερική; Όχι βέβαια. Στην Αμερική μια ελάχιστη ομάδα διανοούμενων (τηρουμένων των αναλογιών του μεγέθους Αμερική) ενδιαφέρθηκε και ακόμα ενδιαφέρεται γι’ αυτόν. Ουσιαστικά προσφέρει την στατιστική εξαίρεση του κανόνα που χρειάζεται η υπερσυντηρητική λευκή Αμερική για να είναι αυτό που είναι. Ένας προκλητικός (που οι τότε «φοιτητές» και σήμερα «στελέχη» του καπιταλισμού ήδη τον ξεπέρασαν – ας πούμε στο sex and the city) στίχος/ ύμνος στον τρόπο ζωής του, σε αντίτιμο ένα συμβόλαιο για να μπορεί να «ζει έτσι». Γιατί λοιπόν ο Μπουκόβσκι χαρακτηρίζεται «τεράστιος»; Γιατί υπάρχει η Ευρώπη.
Στην Ευρώπη (*), λοιπόν των, πραγματικά εκτεταμένων σε όλα τα στρώματα, κοινωνικών διεκδικήσεων, ο Μπουκόβσκι λειτούργησε ως μύθος απαλλαγμένος από αυτό που ο ίδιος σκόπευε και που ήταν άσχετο με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Μύθος που εντάχθηκε στην αμφισβήτηση του κατεστημένου κι επειδή η ποίησή του άγγιξε τεράστιες μάζες, Α Υ Τ Ε Σ, του απέδωσαν τον επιθετικό προσδιορισμό του τεράστιου.
(*) Η διαφορά ανάμεσα στα γεγονότα πριν σαράντα και χρόνια στην Αμερική και στην Ευρώπη είναι ότι στην Αμερική στις πορείες των φοιτητών και των διανοούμενων τις πέτρες τις έριχναν οι εργάτες που φοβόντουσαν ότι, αν λήξει ο πόλεμος στο Βιετνάμ, θα χάσουν τις δουλειές τους ενώ στο Γαλλικό Μάη τα εργοστάσια τα καταλάμβαναν οι εργάτες και στους δρόμους κατέβαιναν μαζί…
Είναι απίστευτο που ακόμη ασχολείστε με τη μέτρια ποίηση του κ.Ερηνάκη.
1) Χεστήκαμε αν είναι ροκ ή όχι. Πείτε μου τι είναι ροκ και τι σχέση έχει με την ποίηση του; Πέταξε κάτι ο κ.Λειβαδάς άντε όλοι από πίσω.
2) Τα φιλοσοφικά , οντολογικά (sic) ασύνδετα τσιτάτα που χρησιμοποιεί, ιδίως στο πρώτο ποίημα τα θεωρώ τουλάχιστον αφελή (αλήθεια, ψέμα, ασυνείδητο, νόηση κλπ)
3) Η χρήση των “ονείρων, φεγγαριών και ήλιων κλπ” είναι κοινότοπη, ανιαρή και δεν δημιουργεί καμία “ατμόσφαιρα” εκτος απ’ το ποίημα “Λάθος ουρανό” που είναι και το πιο καλό του.
Αυτά.
αγαπητέ κ.πρίμπα και τον λόρκα εδώ στην ελλάδα τον εκλάβαμε, με τις ευλογίες του άθλιου κόμματος, ως κομμουνιστή γιατί τον σκότωσαν κατά λάθος οι φασίστες. Ο μπουκ ανέκαθεν ήταν ενάντια σε επαναστάσεις και στο μπητ κίνημα. Μην ξεχνάς πως διάσημος έγινε γιατί τον ανακάλυψαν ο ζενέ κι σαρτρ. Σαν τη τζάζ. Τούμπαλιν στην Αμερική. Χρειάζεται μελέτη το θέμα.
κε Παπαθανασίου, ως προς το Μπουκόβσκι έχω την εντύπωση ότι συμφωνούμε. Απλά η δική μου προσέγγιση έγινε από την πλευρά κάποιου που δεν τον αγγίζει (και αυτό προφανώς δε σημαίνει τίποτα για τη δεδομένη αξία του)…
Ως προς τη τζαζ η αίσθησή μου είναι (και αυτό το αναφέρατε κάπου στην παρουσίαση των πέντε καλύτερων cd για το 2009 – μεταξύ μας τα δυο που ήδη πήρα είναι αριστουργήματα…) ότι από τότε που πέρασε στην ευρώπη (για τα καλά) είναι λες και βρέθηκε στο φυσικό της χώρο και η αποδοχή της ήταν και παραμένει πολύ μεγαλύτερη από της άλλης πλευράς του ατλαντικού…
καλό βράδυ!
τι κρίμα που οι άνθρωποι πλησιάζουν τόσο επιπόλαια την ποίηση. Σχολιάζουν εκείνοι που ομολογούν ότι δεν γνωρίζουν την Ελληνική γλώσσα, και αλήθεια λένε όταν γράφουν “τα βρίκα πολύ ενδιαφέρον”
ο τρόπος που γράφει κανεις είναι θέμα παιδείας δεν είναι διάρροια. Όταν κανείς μόνος του ομολογεί ότι τα μόνα μέσα που διαθέτει είναι η άγνοια και η πρόκληση, μπορεί κανείς να αισθανθεί ακέραιο τον οίκτο και για το πόσο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τους….προσέξουν, φεύ!!!!! και μόνο η τόση ζέση για να σχολιάσουν την ποίηση του αξιόλογου κυρίου Ερηνάκη, την καταξιώνει!!!!!!!!!!!!!!!