[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #4: «Η φιλοχρήματη αγαρμποσύνη των ερίφηδων»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Είναι όταν η ευστροφία ενός ποιητή εκλαμβάνεται ως μειονέκτημα από διαλεγόμενους -άσκοπα και με υπεροπτικό συντονισμό- κατσαπλιάδες, σʼ ένα προδιαγεγραμμένο παιχνίδι επιβολής κατασταλαγμένων απόψεων με την αιγίδα του δικαστή πʼ αδυνατεί νʼ αντιληφθεί τη θεϊκή προέλευση του όντος. Μία διαλεκτική τεκμηρίων που σχολαστικά διατρανώνεται από, κυρίως, πανεπιστημιακούς δασκάλους εγνωσμένου κύρους. Αλλά, πώς να μη συντρίψεις τη στειρότητα των λεχθέντων δείχνοντας διάφανα έως λευκά τη μυστική προέλευση της εμπνεύσεως.

Είναι δυστύχημα να προσπαθεί ένας γραφιάς να εξηγήσει τα κείμενα που ήδη είναι εκτεθειμένα. Είναι, βέβαια, δύσκολο να τʼ αποφύγει. Κι όταν ακόμη φανερώνει τʼ ανεξήγητο υπόκειται, μέσα από βασανιστήρια μαρτυρικά, στην άγαρμπη παρερμηνεία από φιλοχρήματους ερίφηδες.

Αξίζει να παραθέτει κανείς, καμιά φορά, τον πομπώδη αυτόχειρα Περικλή Γιαννόπουλο: «Η αέναος καθημερινή αλλαγή και αναστάτωσις όλων των κλάδων, το απομπέρδευμα, αποτρέλλαμα, αποσκοτάδιασμα, απολαβυρίνθωμα του κάθε τινός, η προϊούσα βαβυλωνία και σύγχυσις γλωσσών, μυαλών, ιδεών, πραγμάτων, πετρών, η προϊούσα διάλυσις, ξεκάρφωσις, διαρπαγή των πάντων και η καλπάζουσα φθίσις χαρακτήρων, καρδιών, μυαλών και ψυχών. Και υπέρ τον κονιορτοστρόβιλον των εκτυφλωτικών και αποπνικτικών σκουπιδιών αυτών, η ζαλιστική και λειποθυμιστική φωνή, των τενεκεδοκέφαλων και σαριδομυάλων ρητοροκοκκόρων φωνασκών.».

Χασάπηδες που χάσκουν μες στο χαμόγελο μιας κατασκευασμένης αξιοπρέπειας. Συμφωνίες παρασκηνιακές μες σε αντίσκηνα που στάζουν πικρόχολα άτιμο χρυσάφι. Με το στανιό να γίνεις έμπορας του χείριστου του επαγγέλματος ʽʽδουλευταράʼʼ, του νέου Σάιλοκ Κυπρίου. Ή υποτακτικά να σέβεσαι, δήθεν, την ευρυμάθεια μετασχηματισμένων αφεντικών, μη χάσεις τη δουλειά σου.

Ένα κράτος οχυρωμένο στη δημοσιονομική του βαναυσότητα, στην απάθεια των κυβερνητικών του υπαλλήλων και στην αβελτηρία των μηχανισμών του. Ένας ιδιωτικός τομέας ανεξιχνίαστων καταπατήσεων και εγκλημάτων με τη συνδρομή χαρτόμουτρων συντεχνιών. Μια πάνδημη αγένεια περιβεβλημένη τη σιωπή ιχθύος. Πολυμαθείς αμάθητοι στον καθρέφτη της μνημονικής τους αμνησίας. Γραμματικοί αγράμματοι, διαβασμένοι αδιάβαστοι, πολυτεχνίτες άτεχνοι κι άμουσοι προσκυνητές ανύπαρκτων μουσών/μουσώνων. Πολιτικοί κανάγιες, ιδεολόγοι σουβλιστές και ψηφοφόροι πολύχρωμοι. Ήτοι λυκοφιλίας το ανάγνωσμα.

-Να σας κάτσει το κόκαλο, φιλανθρωποφάγοι, στο λαρυγγοφάρυγγα και να σας γδάρει.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Ιανουάριος 2016

[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #3: «Η μέλαινα χολή του όχλου»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Δόντια ξεπροβάλλουν μέσα στη λεύκανση της απληστίας. Οι παλλακίδες ακονίζουν φαρμακερά τη γλώσσα τους, σʼ ένα ζωώδη σεξισμό κανιβαλικής εμπειρογνωμοσύνης. Τʼ ακριβοπληρωμένα ανάτυπα: χαρτιά που πετούνε σʼ άκυρες βιβλιοθήκες. Η έλλειψη αυταξίας, έργων και ημερών, οδηγεί στην ευταξία της σύγχυσης: στιχομυθίες σκουπιδιών ευθυνόφοβων.

Άτακτος όχλος που διεκδικεί ένα δοτό χαράκωμα περηφάνιας φασιανού. Αναγιωμένος κι έτοιμος στο καθεστώς της μέλαινας χολής, με το αντίχριστο της πίστης οδηγό, εκσφενδονίζει την πολυτέλεια ή την προφασισμένη φτώχεια της πλαστογραφημένης μακαριότητας. Η προσφυγιά διατηρεί την πρόφαση του καραβόπανου αντίσκηνου, της ένοχης σιωπής και του ολέθριου καταυλισμού στο έρεβος των παρυφών μιας πόλης που κρύβεται δόλια και ύπουλα το λιμενοβραχίονά της.

Απείθαρχες πολιτικές εξουσίες παρασύρουν και παρασέρνονται την/στην κοινοπολιτεία τους. Υπάκουοι υπήκοοι -ελεεινοί χρυσοθήρες- φαρμακώνουν γλωσσοτρώγοντας το ίδιο τους το αίμα. Απόλυτοι ποινικοί κατάδικοι -καθʼ έξη εγκληματίες- επαναληπτικά προβαίνουν σε πράξεις κακουργηματικές, κι αλίμονο επιβραβεύονται μʼ αυτό. Ορκισμένοι σε μία διαρκή αγαρμποσύνη, στολίζονται το τραυλό του καμένου λεκτικού ιδιώματος μιας γλώσσας δήθεν πολεμικής κι ηθελημένα βάρβαρης, «στη νύχτα απλικεμένη».

O Αδαμάντιος Κοραής σφυρηλατεί εκ νέου στο αμόνι, υπομνηματίζοντας παλαιές πρακτικές: «Από φρικτής ανομίας σχολείον εξεπηδήσαμεν όλοι, μολυσμένοι όλοι, άλλος πολύ, άλλος ολίγον με της φιλαρχίας και της πλεονεξίας την παράνομον βαφήν. Ελευθερωθέντες από Τούρκους, εζήσαμεν έως της παρούσης ώρας ως Τούρκοι, ή μάλλον υπερέβημεν και αυτούς τους Τούρκους… Η παρούσα μας κατάστασις είναι τοιαύτη, ώστε και άγγελος εξ ουρανού αν καταβή να μας βασιλεύση, κινδυνεύομεν να τον μεταμορφώσωμεν εις διάβολον… Η αδικία λαμβάνει μορφήν και πρόσωπον αναίσχυντου προδοσίας… ».

Ένας ποιητής εγείρει το πραξικόπημα της άρνησης των συμβόλων. Δυάρα δεν προσφέρει για το οργωμένο βάναυσα χωράφι, με το μίσος του γεωργού να απολήγει στη βιτσιά των υπομονετικών τετράποδων ζωντανών. Αιώνες τώρα το αεροπλανοφόρο αναμένει αραγμένο αρόδο, με μία κίνηση εύδρομη να δέσει στον ντόκο και να σημάνει την ώρα του ολοκληρωτικού ρεσάλτου, στο νησί του Έως Φόρου. Ο τσίφτης και το καναρίνι, το λοιπόν, διχάλα νεύρο.

-Να μην απευθύνεστε εις στον ιπτάμενον και να κρατάτε τις αποστάσεις.

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Νοέμβριος 2015

[author]Του Κώστα Ρεούση[/author]

Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #2: «Η εξακολουθητική αλητεία των “δημιουργών”»

Των Κώστα Ρεούση & Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Χειρότεροι και ελεεινότεροι του είδους άνθρωπος, όπως είναι οι “δημιουργοί”, δεν υπάρχουν… άλλοι. Τους πιάνεις στα πράσα, όταν στις δεξιω(τ)σούλες, εναρκτήριων εκδηλώσεων με ή χωρίς την αιγίδα και τον μποναμά της φοροδιαφεύγουσας εταιρείας που ονομάζεται «Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού», ασκούνται στον έναν τεμενά μετά τον άλλον. Πλιατσικολογούν τα απολειφάδια, διεκδικώντας μερίδιο στην προαγωγή της εταίρας που υπηρετούν και πουλάνε, και ονομάζουνε… τέχνη.

Το ζαμπόν της επικρατούσας υποκρισίας που κουβαλάνε περιχαρείς, είναι αρκετό να συντηρήσει την ανοχή του μπορντέλου που, χωρίς αστίατρο, έχτισαν με… «δάκρυα κι ιδρώτα». Η επικινδυνότητα που προτάσσει ο καταφατικά ερωτηματικός προφορικός τους λόγος, καταγράφεται απʼ εκείνους τους ελάχιστους ευφυείς κατοίκους της περιοχής του «Fahrenheit 451».

Είναι η μαγνητοταινία που αίρει το απόρρητο προσωπικών και συλλογικών δεδομένων. Ο σκοπός δεν αφορά στον τρόπο. Η σπονδυλική στήλη του δίαυλου ή του διαύλου μικροφωνίζει την εξακολουθητική αλητεία των “δημιουργών”. Πολλοί μικροί δικτατορίσκοι, κατά μόνας ή τραινάκι, σέρνουν ζητιανεύοντας οι κοκορόμυαλοι… τα πόδια τους ή το χορό της κτηνοβασίας των μορφών της τέχνης που διεκδικούν ως προσωπίδες ή προσωπεία στο πολύχρωμο καρναβάλι της πετριάς του νου τους.

Κατά τα άλλα, ωσάν ευπροσήγοροι ρέκτες, συμπεραίνουν ακαταπαύστως το ασυγκέραστο, μια κι αδυνατούν να αποδεχτούν την ελλειμματική, λειψή και ακανόνιστη δήθεν εκπαίδευση, παιδεία και νοημοσύνη τους. Τους χαρίζεις ένα βιβλίο και το πασπατεύουν όπως ξεσκίζουν το περιτύλιγμα απʼ το σουβλάκι που καταβροχθίζουν ως λιμοκτονούντες ανθρωποφάγοι, καλύπτοντας την ακριβή κολόνια ή τʼ ακριβό το άρωμά τους στη μυρωδιά του κρεμμυδιού, του παστραμιού, του σκόρδου και του χαλουμιού μέσα στην κέτσαπ, στη μαγιονέζα ή στη μουστάρδα της καθημερινής τους αφόδευσης.

Ύστερα ή κατόπιν σʼ το γυρίζουν στην εξοχή, στο ή στην ύπαιθρο… που υπό αίθριο είναι το ακάλυπτο τσερβέλο τους. Τα «μορμολύκεια», μες στο βόθρο «της καλπάζουσας εξυπνάδας» τους, θριαμβεύουν «την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων».

-Άι σιχτίρ, τουρκόσποροι, χάιντε χάιντε μπουγιουρούμ μπουντρούμ, περιγελάστε επαναληπτικά «τη ρημαγμένη φύση με ξιπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα».

Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Νοέμβριος 2015