`

Στο δρόμο που σκοτώθηκε
μελάνι δεν φυτρώνει
μόνο φωνή
μόνο οργή
μόνο καπνός και ταραχή
και ματωμένο χιόνι.

`

Τώρα που δεχτήκαμε να συνουσιαστούμε στα ζεστά
σκεπασμένοι με προσημειωμένα χαρτονομίσματα
και πλαστικές εφημερίδες,
θα “τελειώσουμε” πάνω στα μαυρισμένα απ΄ το χαρτί
χέρια,
περήφανοι για τις αμόλυντες λευκές κηλίδες
ικανοποιημένοι για τις επιδόσεις της επί γης γονιμότητας μα

τα άρρωστά μας παιδιά θα είναι για πάντα
τα ίχνη της ανικανότητάς μας.

Τώρα που συγκαταθέσαμε να συλληφθούν ο δολοφόνοι
και υπογράψαμε ηδονικά συλλογικές διαμαρτυρίες,
θα λησμονήσουμε αμέσως τα φονικά και
τις πηγές τους,
την άδεια μας θέση στο οικογενειακό τραπέζι και
τα αίματα στα πεζοδρόμια
που δεν θα γίνουν ποτέ διόδια για τα νέα χρόνια μα

τα αδύναμά μας παιδιά θα είναι για πάντα
τα ίχνη της υποκρισίας μας.

Τώρα που κατακτήσαμε ολόκληρο τον κόσμο και τα όνειρα,
τα πτυχία θυμίζουν εντονότερα παραμορφωτικούς καθρέφτες
τσίρκου,
η ζωή στα χέρια δεν φτάνει να γεμίσει μια κορνίζα στο σαλόνι
και οι στίχοι γίνονται θώκοι να καθήσουν οι πιο αξιοθρήνητοι
αναγνώστες
τώρα, λοιπόν, που κερδίσαμε το θαυμασμό και την προσοχή
των εργολάβων

τα νεκρά μας παιδιά θα είναι για πάντα
τα ίχνη της ασημαντότητάς μας.

`

* Από το βιβλίο “Η Ιστορία Ενός Ανθρώπου», εκδ. Μετρονόμος, 2011.

Επειδή στα μικρά αυτά σημειώματα μας παρεμβάλλουμε ενίοτε στίχους πολλούς η και στροφές ολόκληρες, σε βαθμό που να διερωτηθεί ενδεχομένως ο αναγνώστης μήπως χρησιμοποιούμε τον χώρο ώστε να παγιώσουμε έναν κατεστημένο αριθμό ποιητών της αρέσκειας μας η (ακόμη χειρότερα) φιλά κειμένων προς εμάς, θέλω να διευκρινίσω ότι συνήθως περιοριζόμαστε σε δημιουργούς που έχουν είδη πεθάνει, ενώ τις οποίες φορές προσφεύγουμε σε ζώντες, κριτήριο συστέγασης του αποτελεί εκτός από την ποιότητα τους, μόνον η περιστασιακή κοινότητα των στίχων τους με το θέμα μας. ( Ο φόβος αυτού άλλωστε του κίνδυνου, είναι ένας από τους τόσους λόγους που με οδήγησαν στην απόφαση να «απαρνηθώ»- άμα τη δημοσιεύσει τριών ευλιμένων ήδη υποχρεώσεων μου σε περιοδικά- και την ενασχόληση μου στο εξής με κάθε μορφή βιβλιοπαρουσιασης, εργοπαρουσιασης η βιβλιοκρισίας εν γενεί, εκτός ειδικών βέβαια περιπτώσεων).
Αλλά καλύτερα, ας περάσουμε στο θέμα μας, του οποίου το έναυσμα επιλογής, μου το έδωσε η προ ολίγων ημερών επαφή μου με μια πλειάδα ποιημάτων, που πραγματευόταν το φαινόμενο του θανάτου. Και είναι αλήθεια πως βρέθηκα μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη, όταν συνειδητοποίησα ότι η αντιμετώπιση του θέματος αυτού ποίκιλλε από άτομο σε άτομο και από περίπτωση σε περίπτωση.
Ας παρακολουθήσουμε, επί παραδείγματι, πως το πλησίαζε με την χαρακτηριστικοί εκείνη όσο και ανεξάντλητη μέσα στο λυρισμό της γήινη αισιοδοξία του, ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο ποίημα του «Το ξεσφραγισμα των πραγμάτων»: «Χώμα και φως και, Κύριε, χώμα φως σφραγισμένο\ που μέσα σου το άσπρο κερί μάλαξες της αγάπης /να γίνω λαμπάδες γη πατρική μου, νησε / των ουρανών που με μετέφερες / ατού σύμπαντος τη μουσική αρχιτεκτονική, / που σε όλες με περπάτησες τις οδούς του ήλιου, / μη με αφήνεις να φύγω! Μπέρδεψε μου τα ποδιά / με της ρίζες των λουλουδιών σου και μπέρδεψε μου τα μαλλιά / με τους κλώνους των θάμνων σου. Μη αφήνεις να φύγω!!»

Να καταργηθούν οι επετειακές εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, υποστήριξε ο Δημήτρης Παπαχρήστος, από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου στο κτίριο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.  Ο Δημήτρης Παπαχρήστος, όπως και οι άλλοι ομιλητές της εκδήλωσης “Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης”, η οποία πραγματοποιήθηκε με ευθύνη της παράταξης δημοσιογράφων “Ασύνταχτος Τύπος”, αναφέρθηκε στα διαχρονικά μηνύματα της εξέγερσης των φοιτητών κατά της χούντας, λέγοντας ότι αυτά μένουν ζωντανά όσο υπάρχουν πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες που επιδιώκουν να πραγματώσουν στόχους όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία.
“Οι γιορτές για το Πολυτεχνείο σήμερα δεν λένε τίποτα. Αυτό που αξίζει σήμερα να θυμάται κανείς από το Πολυτεχνείο είναι οι στόχοι και η λειτουργία της αμεσοδημοκρατικής εξεγερτικής συλλογικότητάς του”, τόνισε και περιέγραψε πώς οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι από κοινού αυτοοργανώθηκαν και συντόνισαν ένα κίνημα αντίστασης ξεπερνώντας κομματικές ταυτότητες και αυταπάτες.
“Υπήρχαν διαφορές, αλλά αυτές μπροστά τα γεγονότα δεν καθόρισαν τις εξελίξεις. Υπήρχε και φόβος, αλλά όταν λειτουργείς συλλογικά τον απωθείς και προχωράς μπροστά, χωρίς να λογαριάζει το κόστος”, υπογράμμισε και κάλεσε τους νέους να δημιουργήσουν νέα Πολυτεχνεία.

Προσωπική Ευθύνη: Συνέντευξη του Δημήτρη Παπαχρήστου
Μαθητικό περιοδικό των Γυμνασίων Λίμνης (1993-1996) και Μαντουδίου (1996-1998) υπό το συντονισμό του φιλόλογου καθηγητή Δημήτρη Μπαρσάκη, στα πλαίσια προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Τεύχος 8. Απρίλιος 1996
Τη συνέντευξη πήραν οι μαθητές Γιώργος Τσιτσίγκος και Βαγγέλης Αλεξίου
Ο Δημήτρης Παπαχρήστος γεννήθηκε το 1950 στον Αγ. Γεώργιο Ιστιαίας και σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Παράλληλα ορθογραφεί σε Αθηναϊκή εφημερίδα και είναι παραγωγός εκπομπών στην κρατική ραδιοφωνία. Επίσης γράφει ποίηση και πεζογραφία (“Με το ποδήλατο”, “Διάτρητος”, “Ο άλλος Κεμάλ”, “Το μοναστήρι να’ ν’ καλά”, “Ανάκατα δια πυρός υπέρ”, “Το άγριον όρος της ψυχής”, “Εκ των υστέρων”, “Ο ήλιος του Μουσείου”).
Ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου -φοιτητής τότε της Ανωτάτης Εμπορικής- και η φωνή του έχει γίνει σύμβολο αντίστασης και αγώνα: Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο….! Όλοι τον έχουμε ακούσει κάποια στιγμή από την ιστορική πλέον κασέτα του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου.

Ε: Πριν ξεκινήσουμε θα θέλατε να πούμε κάτι σχετικό με τις εκλογές;
Α: Όχι, εκτός και αν θέλετε να με ρωτήσετε κάτι.
Ε: Ψηφίζετε;
Α: Όχι.
Ε: Αυτό σημαίνει πως είστε απολιτικός;
Α: Σημαίνει πως δεν υπάρχει κάτι, κάπου, για να το ψηφίσω. Είμαι φιλελεύθερος αναρχικός και εξίσου αντι-δεξιός όσο και αντι-κομμουνιστής.
Ε: Αυτό επηρέασε ποτέ τα θέματα ή τον τρόπο της γραφής σας;
Α: Για ποιον λόγο θα μπορούσε να συμβεί αυτό;
Ε: Εσείς πρέπει να ξέρετε, εγώ απλώς σας ρωτώ.
Α: Ο τρόπος ζωής ναι, είναι ας το πούμε κάπως επηρεασμένος ή σοβαρά επηρεασμένος, τίποτε άλλο. Αλλά η ποίηση δεν έχει θέμα, όπως το λέτε. Δεν έχω γράψει ποτέ μου κάποιο ποίημα με «θέμα». Αυτό θα ήταν ανόητο από την πλευρά μου.
Ε: Τότε; Τι γράφετε; Ή μάλλον, για τι γράφετε; Είστε σίγουρος; Ποια μπορεί να είναι τότε η ουσία ενός ποιήματος;
Α: Απλώς γράφω τον τρόπο που γράφω, η ουσία ή το θέμα του ποιήματος ανήκουν αποκλειστικά στον αναγνώστη. Αυτός θα το δημιουργήσει.
Ε: Υπονοείτε συνεπώς ότι ο αναγνώστης κάνει το ποίημα «ότι θέλει;»
Α: Ακριβώς.
Ε: Τότε κ. Λειβαδά, ποιος είναι ο δικός σας ρόλος, σαν ποιητής, σαν δημιουργός;
Α: Ο ποιητής είναι ένας διασαλευτής, οπότε αν είμαι πράγματι ποιητής είμαι κι εγώ ένας διασαλευτής. Ε: Έχετε άλλα ενδιαφέροντα εκτός από την γραφή;
Α: Πάθη ναι, ενδιαφέροντα όχι.
Ε: Όπως;
Α: Να έχω πάθη. Και να έχω πάθει. Καταλαβαίνετε….

Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου

Καράβι κόκκινο

Καράβι κόκκινο, καράβι κόκκινο πάει
πάνω από θάλασσες, πάνω από λίμνες πετάει
το σφυροδρέπανο πέφτει στο κύμα και σπάει
κι απ’ την ανάποδη η ιστορία γυρνάει.

Στο Βερολίνο το τείχος περνάει
και στο Πεκίνο το δράκο ξυπνάει

Καράβι κόκκινο, καράβι κόκκινο πάει
ανθρωποθάλασσες κι ανθρωποφάγους μετράει
μέσα στο σπίτι σου σαν κλεφτοφάναρο σκάει
κι έτσι απροσκάλεστο λογαριασμό σου ζητάει.

Στο Βερολίνο με βότκα μεθάει
και στο Πεκίνο μια νύχτα τα σπάει