Ε: Πριν ξεκινήσουμε θα θέλατε να πούμε κάτι σχετικό με τις εκλογές;
Α: Όχι, εκτός και αν θέλετε να με ρωτήσετε κάτι.
Ε: Ψηφίζετε;
Α: Όχι.
Ε: Αυτό σημαίνει πως είστε απολιτικός;
Α: Σημαίνει πως δεν υπάρχει κάτι, κάπου, για να το ψηφίσω. Είμαι φιλελεύθερος αναρχικός και εξίσου αντι-δεξιός όσο και αντι-κομμουνιστής.
Ε: Αυτό επηρέασε ποτέ τα θέματα ή τον τρόπο της γραφής σας;
Α: Για ποιον λόγο θα μπορούσε να συμβεί αυτό;
Ε: Εσείς πρέπει να ξέρετε, εγώ απλώς σας ρωτώ.
Α: Ο τρόπος ζωής ναι, είναι ας το πούμε κάπως επηρεασμένος ή σοβαρά επηρεασμένος, τίποτε άλλο. Αλλά η ποίηση δεν έχει θέμα, όπως το λέτε. Δεν έχω γράψει ποτέ μου κάποιο ποίημα με «θέμα». Αυτό θα ήταν ανόητο από την πλευρά μου.
Ε: Τότε; Τι γράφετε; Ή μάλλον, για τι γράφετε; Είστε σίγουρος; Ποια μπορεί να είναι τότε η ουσία ενός ποιήματος;
Α: Απλώς γράφω τον τρόπο που γράφω, η ουσία ή το θέμα του ποιήματος ανήκουν αποκλειστικά στον αναγνώστη. Αυτός θα το δημιουργήσει.
Ε: Υπονοείτε συνεπώς ότι ο αναγνώστης κάνει το ποίημα «ότι θέλει;»
Α: Ακριβώς.
Ε: Τότε κ. Λειβαδά, ποιος είναι ο δικός σας ρόλος, σαν ποιητής, σαν δημιουργός;
Α: Ο ποιητής είναι ένας διασαλευτής, οπότε αν είμαι πράγματι ποιητής είμαι κι εγώ ένας διασαλευτής. Ε: Έχετε άλλα ενδιαφέροντα εκτός από την γραφή;
Α: Πάθη ναι, ενδιαφέροντα όχι.
Ε: Όπως;
Α: Να έχω πάθη. Και να έχω πάθει. Καταλαβαίνετε….
Ε: Ναι, αλίμονο. Οι μεταφράσεις;
Α: Οι μεταφράσεις είναι κι αυτές ποίηση, αλλά από την ανάποδη. Όταν μεταφράζεις, ακριβώς όπως συμβαίνει και όταν γράφεις ο ίδιος ένα ποίημα, πρέπει διαρκώς να ξεχνάς αυτό που ξέρεις, να μην φιλολογήσεις, να μην βασιστείς στο υποκείμενο της σκέψης – η συνείδηση είναι μία εκ γενετής παραίσθηση.
Ε: Ναι, αυτήν σας την φράση την είδα κάπου στο ιστολόγιό σας.
Α: Δεν είναι δική μου φράση, είναι του Σαντράρ.
Ε: Φαίνεται πως έχετε δεχθεί πολύ βαθιές επιρροές απʼ αυτόν.
Α: Όχι, μόνο μία, αυτήν που μόλις προανέφερα. Θες απʼ αυτό;
Ε: (με σερβίρει) Τι είναι;
Α: Παστίς, γαλλικό, να βάλεις μέσα και παγάκια.
Ε: Ευχαριστώ.
Α: Παρακαλώ.
Ε: Ωραία γεύση, μοιάζει με ούζο.
Α: Ναι, ένα ούζο αιθέριο, θα έλεγα ερωτικό.
Ε: Ζείτε μόνος εδώ;
Α: Ναι, είναι προτιμότερο. Ταξιδεύω και μόνος. Αλλά δεν είμαι ποτέ μόνος. Έχω κάποιες ψυχές μαζί μου.
Ε: Τόση ώρα σας κοιτάζω και δεν μπορώ να καταλάβω αν είστε πολύ χαρούμενος ή πολύ θλιμμένος… Α: Είμαι κάπου μέσα ανάμεσα, αλλά αυτό μετριέται σε βάθος.
Ε: Αυτό έχει σχέση με τον Βουδδισμό;
Α: Πού να ξέρω;
Ε: Γράφεται πως είστε βουδδιστής, γιʼ αυτό σας ρωτάω.
Α: Κοιτάξτε, είμαι βουδδιστής λόγω του Βούδδα και των γραφών, όχι λόγω του Βουδδισμού. Δεν πρέπει μόνο «να σου κόβει» που λέμε, αλλά πρέπει «να κόβεις» κι όλας, εσύ, ο ίδιος. Η πίστη είναι μια κατάρα σχεδόν το ίδιο επικίνδυνη με την ποίηση. Απέχουν ελάχιστα.
Ε: Η ποίηση όμως είναι και η χαρά της δημιουργίας. Ο ποιητής είναι προικισμένος με αρετές, θετικές νομίζω, έτσι δεν είναι;
Α: Ναι, αυτό μου αρέσει… ο ποιητής χαίρεται, οπωσδήποτε, αυτό είναι για μένα παραπάνω από σίγουρο αλλά και πάλι έχει να κάνει με το «βάθος» που λέγαμε… Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν μόνον οι ποιητές, όχι οι κλαψιάρηδες. Σε ενοχλεί να καπνίσω;
Ε: (-Όχι). Εννοείτε λοιπόν, για να καταλάβω, ότι οι ποιητές είναι πάντα χαρούμενοι; και ότι όποιος δεν είναι χαρούμενος δεν είναι ποιητής; Αυτό φαίνεται να λέτε.
Α: Ποτέ δεν το είπα αυτό. Ούτε το έγραψα. Αυτό που λέω είναι πως ο ποιητής έχει ξεπεράσει τα όρια του φαινομενικού, της ηλιθιότητας που προκαλεί κάθε επίγνωση και έχει φτάσει σε έναν ακατανόητο πολλές φορές παροξυσμό ευδαιμονίας. Αλλά αυτό είναι ακατόρθωτο να το συλλάβει κανείς αν δεν είναι ποιητής. Ξέρετε, υπάρχει γενικότερα ένα πρόβλημα: αν προφέρεις την λέξη “ποίηση” αμέσως έχουν όλοι μία εμπεριστατωμένη άποψη – δηλαδή νομίζουν πως έχουν. Αν όμως προφέρεις την λέξη “κβαντοφυσική” θα παραμείνουν όλοι βουβοί. Αυτό είναι κατάντια, βαρέθηκα να το λέω. Από πού αντλεί κανείς την αλήθεια της ποίησης ώστε να γίνεται εκφραστής της; Τους πληροφορώ πως οι κβαντοφυσικοί είναι πολλοί περισσότεροι από τους ποιητές σ’ αυτή την πλάση. Έχουμε αυτούς που λατρεύουν την γραφή, για τον οποιοδήποτε λόγο, όπως λατρεύει κανείς ένα ιερατείο. Όλα εντάξει ως εδώ, αλλά μόνο ο ιεροφάντης κατέχει. Συνεπώς για το μυστήριο γνωρίζει μόνο ο ιεροφάντης. Οι υπόλοιποι μπορούν να εκφέρουν την όποια γνώμη, σε πλήρη αντίθεση όμως με την μη-γνώμη του ιεροφάντη.
Ε: Μήπως είστε κάπως υπερβολικός με αυτόν τον, ας τον πούμε, διαχωρισμό;
Α: Υπερβολικός είναι μόνον αυτός που δεν είναι ποιητής, υπάρχει ένα ζήτημα ισορροπίας στην γραφή ξέρετε, το οποίο η πληθώρα όσων γράφουν το αντιμετωπίζουν σαν κάτι άλλο, οτιδήποτε – το αντιμετωπίζουν αντί να καταπιάνονται μʼ αυτό, αυτή είναι η θεμελιώδης διαφορά που κάνει την διάκριση, όχι αυτά που λέω εγώ. Το να αποζητά κανείς την δικαίωση γράφοντας, αυτό τον καθιστά αυτομάτως μη- ποιητή. Γιʼ αυτό και επιμένω στην άποψή μου πως είναι καλύτερα να κρατούν ημερολόγιο και να αποκτούν φίλους. Καλούς φίλους. Αυτό θα έλυνε το πρόβλημα μια κι έξω. Αυτό ξέρεις μοιάζει με εκείνη την ανοησία ολκής με τον Αβραάμ. Τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται… Ο Αβραάμ έπρεπε να προτείνει στον θεό του να τον θέσει στην απόλυτη δοκιμασία: να του αφαιρούσε κάθε ψήγμα δυνατότητας πίστης από μέσα του και να τον προκαλούσε να τον κερδίσει κατόπιν, σαν πιστό του. Ναι… Ε: Αυτό έχει εφαρμογή στην ποίηση; Πιστεύετε σʼ αυτό;
Α: Αυτό κάνει ο ποιητής, τίποτε άλλο, αδιαλείπτως, σχεδόν μονομερώς. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην Χαλιμά.
Ε: Σας ευχαριστώ.
Α: Να είστε καλά.
“Περίπου 100 κιλά πάγου νερού εκτινάχθηκαν από μια τρύπα στο νότιο πόλο του φεγγαριού, διαμέτρου 20-30 μέτρων, που δημιουργήθηκε από την ελεγχόμενη πρόσκρουση της αποστολής L-CROSS Οκτωβρίου, ανακοίνωσε η NASA μετά τις προκαταρκτικές αναλύσεις.”
πηγη: in.gr
κάπως έτσι δημιουργήθηκε και το πρώτο ποίημα…
Υ.Γ. Άνιση συνέντευξη. Αδύναμος ο συμπαίκτης του Λειβαδά.
Κάριν, κοιτάζοντας και ξανακοιτάζοντας τη συζήτηση που είχαμε σχετικά με τα ψυχικά νοσήματα και το κατά πόσο ”οι ασθενείς” έχουν την δυνατότητα να αναπτύξουν λογοτεχνική-ποιητική παραγωγή, σκέφτηκα το παράδειγμα του Ρώμου Φιλύρα.
Ο Ρώμος πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του, απο το 1927 εως τον θάνατο του, κλεισμένος στο Δρομοκαίτειο ψυχιατρίο. Εκει, ακροβατώντας ανάμεσα στη λογική και το παράλογο ,στην τρέλα και τη νηφαλιότητα έγραψε το μεγαλύτερο και πιο ενδιαφέρον κομμάτι του συνολικού έργου του .Δίκαια θεωρείται ο πρώτος έλληνας υπερρεαλιστής, αν και ο υπερρεαλισμός του είναι ιδιαίτερα πρώιμος και ολίγον τι ασυνείδητος (αυτό είναι το σπουδαίο!).
Ο Ρ.Φ είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα ποιητών με ψυχιατρικά και όχι απλώς νευρωτικά ή odd προβλήματα, που βάθυναν την ποιητική σκέψη και επηρέασαν τις επόμενες γενιές.
Δυστυχώς, ο Ρ.Φ παραγνωρίστηκε (λανθασμένα κατα τη γνώμη μου) και δεν έτυχε την αποδοχή που άξιζε σ’ έναν τόσο προφητικό καλλιτέχνη.
Υ.Γ Η συνέντευξη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ο κ. Λειβαδάς τα λέει καλά χωρίς υπερβολές και μεγαλοστομίες.
Καλημερα!!!
Ο πρώτος έλληνας υπερρεαλιστής ο Φιλύρας;!!
ωραίος ο Ρώμος αλλά είπαμε….
Τα ψυχωτικά παραλυρήματα του Ρ και οι ασυναρτησίες που προκύπτουν απ’αυτά μαρτυρούν νύξεις ενός πρώιμου υπερρεαλισμού στο έργο του Φιλύρα. Ο αδούλευτος βιασμός της ”λογικής σκέψης και εικόνας” ,που ως τότε κυριαρχούσε στην ποιητική σκηνή της ελλάδας,επίσης.
Φυσικά ,και δεν επιδιώκω να εξισώσω τον Φιλύρα με τους κατ’ εξοχήν έλληνες υπερρεαλιστές, τον Εμπειρίκο και τη ζωγραφική του Εγγονόπουλου.
Ο Ρώμος αποτελέι την απόδειξη οτι κάθε μορφή σκέψης και έκφρασης προυπάρχει, ακόμα και αβάπτιστη ,χωρίς δηλαδή να έχει εντοπιστεί και ενταχθεί στο απαράδεκτο τιτλικό φάσμα της σύγχρονης τέχνης. Δεν είχε συνείδηση της ποιητική πράξης του υπερρεαλίζεις
και γι’ αυτό η ποιητική του είναι υπέροχη!
εγωπαθής και κτητική
ανένταχτη.
Υ.Γ Φυσικά ,και δεν επιδιώκω να εξισώσω τον Φιλύρα με τους κατ’ εξοχήν έλληνες υπερρεαλιστές, τον Εμπειρίκο και τη ζωγραφική του Εγγονόπουλου. Ο υπερρεαλισμός του Φιλύρα προηγείται χρονικά του υπερρεαλισμού του Εγγονόπουλου και γι’ αυτό ο Ρώμος θεωρείται ο πρώτο έλληνας που εφαρμόζει έναν προσωπικό υπερρεαλισμό στη γραφή του. Αυτό ειναι όλο. Εκτός κι αν θεωρείς οτι το 1927-1928 έπεται χρονικά του 1930 .
Ήμουν ολιγον βιαστικη οταν εγραφα το τελευταιο σχολιο και γι’ αυτο οι ενδεχομενες παρανοησεις.
Καταρχην του ”υπερρεαλιζειν ”και οχι του ”υπερρεαλίζεις”
Ο προσωπικος υπερρεαλισμος του Φιλυρα προηγειται και αυτου του Εγγονοπουλου και αυτου του Εμπειρικου. Η υπερρεαλιστικη παραγωγη του Εμπειρικου αρχισε τη δεκαετια του 30,αργοτερα η αντιστοιχη του Εγγονοπουλου.
Ο Ρωμος Φιλυρας φυσικά και δεν είναι ο πρωτος με την εννοια του καλυτερου. Είναι ο πρωτος ΧΡΟΝΙΚΑ.
κ.Λειβαδά
Δεν καταλαβαίνω γιατι αισθάνεστε την ανάγκη να τοποθετήσετε εαυτόν πολιτικά με αρνητικό τρόπο (αντι-δεξιός και αντι-κομμουνιστής) αλλά αυτό είναι δικό σας θέμα. Θα ήθελα όμως να πω ότι ούτε ο πολιτικός ούτε ο οικονομικός φιλελευθερισμός έχουν σχέση με τον αναρχισμό. Οπότε αν -κατα τη γνώμη μου- λέγατε απλά “αναρχικός” θα αρκούσε.
Απ’ την άλλη, αν η συνείδηση είναι μια εκ γενετής παραίσθηση, τότε η ζωή μας δεν είναι παρα μια ψευδαίσθηση και η ποίηση απλά μια παρερμηνεία αυτής.
@ Αναστασία
Εάν στα σχόλιά σας εννοείτε ότι ο Φιλύρας είναι ο πρώτος χρονικα ΠΟΙΗΤΗΣ που πρέπει να θεωρήσουμε ως πρόδρομο του υπερρεαλισμού, καλώς.
Διότι υπάρχει και ο Μιχαήλ Μητσάκης, “ο Κάλβος του πεζού λόγου”, όπως χαρακτηρίστηκε, ο οποίος έζησε και αυτός κλεισμένος στο ψυχιατρείο μέχρι τον θάνατό του και τα κείμενα που έγραψε εκεί μέσα είναι εξίσου υπερρεαλιστικά – και προγενέστερα του Φιλύρα.
Πρόλαβα να δω ένα αρνητικό σχόλιο κάποιου (δεν θυμάμαι καν τ’ όνομά του) το οποίο διεγράφη. Έχω δει πολύ χειρότερα να γράφονται και τα οποία συνεχίζουν να κοσμούν τις σελίδες του ΠΟΕΙΝ. Τελικά ποιό είναι το κριτήριο κύριοι;
@8
Έχω διαβάσει τον Μιχαήλ Μητσάκη και συμφωνώ μ’ αυτά που λέτε κύριε Ψαραδάκη, ωστόσο είναι πεζογράφος και έκανα λόγο για την τότε ”ποιητική σκηνή της ελλάδας”, όπως υπογράμμισα. Γι’ αυτό και δεν τον ανέφερα.
Και ο Μητσάκης αποτελεί παράδειγμα για τη σπουδαιότητα της λογοτεχνικής πράξης όταν αυτή διεκπαιρεώνεται ασυνείδητα.
(Κάριν να ένας ακόμα λογοτεχνης που δημιουργησε κατω απο συνθηκες παθολογιας.)
Σας ευχαριστώ Αναστασία.
Ένας άλλος δημιουργός (ποιητής και πεζογράφος) που έγραψε έγκλειστος σε ψυχιατρείο ήταν ο Βιζυηνός. Δυστυχώς, το τετράδιο με τα ποιήματά του τα οποία, εκτός από υπερρεαλίζοντα ήταν και αισχρού περιεχομένου, εξαφανίστηκε.
“Πρόλαβα να δω ένα αρνητικό σχόλιο κάποιου (δεν θυμάμαι καν τʼ όνομά του) το οποίο διεγράφη. Έχω δει πολύ χειρότερα να γράφονται και τα οποία συνεχίζουν να κοσμούν τις σελίδες του ΠΟΕΙΝ. Τελικά ποιό είναι το κριτήριο κύριοι;”
Σας ευχαριστώ και το εννοώ…Βασική κριτική κι από τους συνεργάτες μας είναι τα σχόλια. Δεν μιλάω για τους κακοήθεις, αλλά για τους συνεργάτες: έχουμε ζητήσει επανειλημμένως την βοήθεια όλων, αλλά οι περισσότεροι δεν μας υποδεικνύουν τις “αβλεψίες” μας, προτιμούν μόνον να μας τις καταμαρτυρήσουν μήνες μετά…Ο Σπύρος Αραβανής κι εγώ προσωπικά, απολογούμαστε για πολλοστή φορά για τα σχόλια που εμφανίζονται στο “ΠΟΙΕΙΝ”…όσο οι συνεργάτες μας δεν αντιλαμβάνονται πως το ΠΟΙΕΙΝ αποτελεί συλλογική προσπάθεια και δεν επαφίεται στους 2 δημιουργούς-συντελεστές, αυτά τα προβλήματα θα υπάρχουν… Ο Επιθεωρητής Παστάκας (όπως κατηγορήθηκα στο παρελθόν) κι ο καμαρώτος Αραβανής, πιστεύουν στην αυτορρύθμιση τψν σχολιαστών: να μην βρίζουν χωρίς επιχειρήματα και να μην μετατρέπουν σε τσατ τις πανθολογουμένως σημαντικότατες αναρτήσεις. Από τους κακοήθεις έχουμε τα κότσια να προστατευθούμε από μόνοι μας, από τους φίλους περιμένουμε την σύμπραξή τους και την αυτορρύθμιση…’Εξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε…
@ Σωτήρης Παστάκας
Αποσπώ μια φράση από το προηγούμενο σχόλιό σας, αυτήν: “να μην βρίζουν χωρίς επιχειρήματα”.
Εύλογη απορία:
Δηλαδή, αν βρίζουμε ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ, θα παραμείνουν τα σχόλια; :)))
1)Αναστασία έχεις διαβάσεις Φιλύρα;
2)Έχετε υπόψη τους Έλληνες προδρόμους του υπερρεαλισμού; πχ. Θεόδωρος Ντόρρος, η ιστορική διάλεξη του Μεντζέλου περί υπερρεαλισμού κτλ..
3)η λογοτεχνική πράξη, όπως είπες, δεν είναι ποτέ εντελώς ασυνείδητη.
Αναστασία είμαι της γνώμης ότι η ψυχοπαθολογία μπορεί να επηρεάσει το χρώμα ή την χροιά της έκφρασης του καλλιτέχνη, όπως και το περιεχόμενο (όπως κάθε άλλη εμπειρία άλλωστε), αλλά δεν αρκεί για να τον κάνει καλύτερο, με την έννοια ότι η παθολογία δεν είναι το κριτήριο που μπορεί να διαχωρίσει τον καλό με τον κακό καλλιτέχνη. Το σημαντικότερο κατά την γνώμη μου είναι η εντρύφηση, η μελέτη, η πρακτική κτλ επάνω στο αντικείμενο της τέχνης του, έτσι ώστε να μπορέσει να την δαμάσει και να την λαξέψει ανάλογα με τις επιθυμίες του. Παθολογία δίχως βαθιά γνώση του αντικειμένου δεν παράγει τέχνη, το αντίθετο μπορεί να συμβεί. Γράφοντας αυτά συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό η Γερτρούδη του Χέσσε, αν και ασχολείται με σωματική αναπηρία, είναι πολύ σχετικό με αυτά που ανέφερες γιατί εξετάζει πως αυτή η αναπηρία επηρεάζει την δημιουργικότητα του καλλιτέχνη( μουσικού σε αυτή την περίπτωση).
Το παράδειγμα που ανέφερες είναι ενδιαφέρον, και σίγουρα υπάρχουν κι άλλα πολλά, αλλά αυτήν τη στιγμή περνάνε από το μυαλό μου περισσότεροι καλλιτέχνες που θεωρούνται «υγιείς» παρά διαγνωσμένοι με κάποια ψπ ασθένεια. Βασικά μπορώ να σκεφτώ περισσότερους πολιτικούς, βασιλιάδες και γενικά άτομα στην εξουσία που έπαιρναν τα χαπάκια τους, όπως λες, παρά καλλιτέχνες. Άσε και τους θρησκευόμενους που έβλεπαν αγίους, οι περισσότεροι από τους οποίους έγιναν άγιοι οι ίδιοι.
Γενικά το θέμα είναι ατελείωτο και για να συζητηθεί σωστά πρέπει να αρχίσει από πιο βασικές αρχές κι όχι με μεμονωμένα παραδείγματα. Άντε να βγάλεις άκρη! Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον.
Κύριε Αραβανή συμφωνώ μαζί σας. Η συνέντευξη είναι πολύ επιφανειακή και ρηχή και εικάζομαι πως έχει να κάνει με την αντίστοιχη σχέση του Πετρίδη με την ποίηση. Οι ερωτήσεις δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για ανάπτυξη από την πλευρά του συνεντευξιαζόμενου. Πέρυσι, αν θυμάμαι καλά, είχα διαβάσει μια συνέντευξη του κυρίου Λειβαδά στο μπλοκ του Βακχικού, κι ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική.
Αυτό είναι το ζητούμενο, αγαπητέ μου Βαγγέλη…
γνωρίζεις κι εσύ πως στα λογοτεχνικά καφενεία λέγονται πολύ χειρότερα….
Αυτά που παραμένουν στο ΠΟΙΕΙΝ θα έλεγα πως είναι αστεϊσμοί παρθεναγωγείου…
Απ’ τη στιγμή όμως που τα εγκολπώνονται (τα δέκα έστω στα 10.000 δημοσιευμένα, όχι μόνον οι κακοήθεις εκ προθέσεως αλλά και μέχρι πρότινως στενοί συνεργάτες, τότε υπάρχει πρόβλημα για όλους μας…)
Ζητώ την σύμπραξη στην αυτορρύθμιση όλων μας…αν αυτό δεν είναι κατανοητό, ζητώ και πάλι συγγνώμην από τους θιγόμενους…
Θαναση μου η συλλογη του Ντόροου ”Στου γλυτωμού το χάζι” κυκλοφόρησε το 1930.
Οι μοντερνιστικές κατθέσεις εν Ελλαδι εγενοντο απο το 1935 και μετα.
Ο Φιλύρας ειναι ο πρωτος ελληνας ποιητης που στο εργο του εντοπιζεται ενας πρωιμος υπερρεαλισμος, ακρως προσωπικος και ιδιορυθμος.
Δεν προκειται για τον υπερρελισμο που ξερουμε εμεις σημερα ουτε για τον ευρωπαικο υπερρεαλισμο της εποχης του.
Δεν προκειται επισης για τον υπερρεαλισμο που ανδρωθηκε στην ελλαδα απο το 1935(ουσιαστικα 1940) και μετα.
Μίχο,
το ποιείν
είναι ένα “πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι”
είναι η πουτάνα στο μπουρδέλο
πάνω στην οποία βγάζουν τα απωθημένα και τις διαστροφές τους οι παντρεμένοι
είναι ένα καφενείο που (ξε) χαρμανιάζουν οι αργόσχολοι και οι πνευματώδεις
είναι ο καθρέφτης που αρνούμαστε να δούμε.
Αυτοί είμαστε που γράφουμε στα σχόλια.
Τα ποιήματα είναι το προσωπείο μας.
Κι όσοι υπογράφουν με ψευδώνυμα είναι θύματα του ευνουχισμού τους. Και παλεύουν έστω κι έτσι να καρποφορήσουν ως προσωπικότητες.
Καριν και βεβαια η ψπ δεν αποτελει κριτηριο για τον αποκλεισμο ορισμενων ποιητων και την αναδειξη καποιων αλλων. Αυτο που εχει ενδιαφερον στους ψπ καλλιτεχνες,ειναι οτι μπορουν να βαθυνουν στις διεργασιες της σκεψης και της αισθησης αναπαραγοντας ολα αυτα που αισθανονται ειτε περνωντας πανικο ειτε καταθλιψη ειτε σοβαροτερα νοσηματα.
Βεβαια, αν μεινουν μονο σ’ αυτο και δεν αποπροσωποποιηθουν ,ωστε να εφευρουν και το ρηγμα ,δεν θα ειναι κάτι το ιδιαιτερο παρα ψπ καλλιτεχνες.
Απλουστατα αυτος που βιωνεις την αναταραχη του εγεφαλου του μπορει ευκολοτερα να αποκαλυψει τους μηχανισμους του και να τους καταθεσει. -αυτο κατ εμε διαφοροποιει (δεν ειναι ο κανονας φυσικα) ορισμενους, ενδεχομένως λιγους, ψπ ποιητες απο τους υγιεις συναδελφους τους.
Σχετικα με τις υπολοιπες καστες ανθρωπων που αναφερεις , η ψπ δε τους οδηγησε σε κατι χρησιμο για τους αλλους, οπως ηταν για παραδειγμα το εργο της Σεξτον ή της Πλαθ(τυχαια παραδειγματα) ,αλλα σε εγκληματα κατα τις ανθρωποτητας (τωρα μου ρθε στο μυαλο ο Χιτλερ ).
@19
”Κι όσοι υπογράφουν με ψευδώνυμα είναι θύματα του ευνουχισμού τους”
Μάλλον αυτό ισχύει για κείνους που υπογράφουν με το πραγματικό τους όνομα.
Για τα ψευδώνυμα ισχύουν άλλα, καλά ή κακά ανά περίπτωση…
Θύματα του ευνουχισμου τους είναι Ματα Χάρι.
Είναι σαν τα παιδιά που μεγάλωσαν με το καθεστώς της λογοκρισίας στο σπίτι, του αυταρχικού πατέρα, της σφαλιάρας των συμμαθητών, της τιμωρίας του δασκάλου, της παντόφλας της συζύγου και μπλα μπλα μπλα
και τώρα που έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν ελεύθερα, δεν μπορούν, δεν έχουν μάθει. Και έτσι ρίχνονται στη μάχη μισοί. Καλυμμένοι εξαιτίας της φοβίας του παρελθόντος τους
Αναστασία συμφωνώ σε πολλά από αυτά που έγραψες. Διαφωνώ σε λίγα, και ήμουν έτοιμη να γράψω ένα κατεβατό, αλλά το μετάνιωσα. Μια απορία μου γεννήθηκε μόνο από το ποστ σου, γιατί η ψυχοπαθολογία να εντείνει την δημιουργικότητα στους καλλιτέχνες μόνο κι όχι στους πολιτικούς ας πούμε, ή στον μαραγκό;
Δεν ξέρω αν μιλάμε μόνο για ποίηση εδώ, αλλά φαντάζεσαι τον Tarkovsky σχιζοφρενή ή σε οξεία κατάθλιψη να σκηνοθετεί τον Andrei Lublev; Για να αγγίξει αυτό το επίπεδο αισθητικά χρειάστηκε εξαιρετική τεχνική δεξιοτεχνία (άσε και τα οργανωτικά και διαπροσωπικά προσόντα) που αν δεν είχε πλήρη έλεγχο του μυαλού και της διάθεσής του δεν νομίζω να ήταν σε θέση να παράγει αυτό το έργο, τουλάχιστον όχι σε αυτή την ποιότητά.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως ο άνθρωπος που βλέπει ή ζει την ζωή αλλιώς, είτε αυτός είναι καλλιτέχνης είτε τραπεζίτης, δεν είναι αυτόματα ψυχασθενής, ή δεν σημαίνει ότι του έχει ξελασκάρει μια βίδα (όπως λένε στο χωριό μου για όποιον λέει την καλημέρα σε άλλο τόνο απ’ τους υπόλοιπούς). Στην κοινωνία μας σήμερα, (δεν είμαι σίγουρη αν είναι μόνο λόγω της επιρροής που ασκεί η ψυχολογία στις συνειδήσεις), ανθρώπινα συναισθήματα όπως ο θρήνος και η (κατά)θλίψη παθολογούνται αδικαιολόγητα εύκολα. Κι αυτό μεταφέρθηκε και στην ποίηση. Επίσης νομίζω πως για την αντίληψη πως πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες έπαιρναν τα χαπάκια τους, ευθύνονται περισσότερο οι ίδιοι, γιατί ως γνωστόν στον καλλιτέχνη αρέσει να τον αντιλαμβάνονται ως διαφορετικό ή εκκεντρικό.
Τελικά το κατεβατό το έγραψα 🙂
ΥΓ. Το σχόλιο 23 του κυρίου Αραβανή είναι τυπικό του ψυχολόγου που εξηγεί την ανθρώπινη συμπεριφορά μαζικά λες κι είμαστε αγέλη από κλωνοποιημένα πρωτόζωα (ο κλώνος που θα παραστρατήσει χαπακώνεται). Κύριε Αραβανή οι γενικεύσεις είναι πολύ επικίνδυνες, κι ας μην μιλάνε για τίποτα απολύτως.
Οι γενικεύσεις που υπογράφονται από ονοματεπώνυμο είναι προσωπικές γνώμες.
Τελικά το κατεβατό το έγραψα 🙂
Πραγματι!
Ως ψπ εκλαμβανω μονο οτι αναγραφεται στο ιατρικο πρωτοκολλο και οχι αυτον ή αυτους που επιλεγουν να ζουν τη ζωη τους με διαφορετικο τροπο απ τον μεσο αποδεκτο. Πχ δεν αντιλαμβανομαι εναν πουστη ως ψπ.
Οσον αφορα στα λεγομενα σου περι Ταρ. δεν ξερω να σου απαντησω γιατι δεν εχω γυρισει ταινια αλλα θεωρω οτι αυτα που λες εχουν μια βαση .
Προτεινω να προβουμε σ’εναν πειραματισμο.
Υπαρχουν ανθρωποι που η ψπ δυναμιτιζει τη δημιουργικοτητα τους. Αλλοι διαφωνουν.
Ας δουμε τι προαγει τη σκεψη,την αισθηση,τη δημιουργικοτητα και την αποτυπωση τελος παντων σε καθεναν απο μας.
Εσενα Καριν;
@25 Οι γνώμες των ψευδώνυμων σχολιαστών τι θεωρούνται; Από πρόσωπα κατατίθενται κι αυτές αν δεν κάνω λάθος. Αν δίπλα από το Καρίν γράψω Παπαδοπούλου τότε αυτό δίνει άλλη βαρύτητα στα γραφόμενά μου, ή μήπως θα γιατρευόμουν από όλα τα ψυχολογικά που μου προσδώσατε; Από την δική μου οπτική γωνία, επειδή δεν σας γνωρίζω προσωπικά, την ίδια εντύπωση θα είχα για τα σχόλια ας είτε αν υπογράφατε με το ονοματεπώνυμό σας ή με ένα ψευδώνυμο.
Όχι δεν είναι πρόσωπα υπαρκτά 100%. Ανάμεσα σε εσένα και σε εσένα μεσολαβεί το ψευδώνυμο και ως ένα βαθμό συνειδητά ή ασυνείδητα αλλοιώνεται η σκέψη και περαιτέρω η γραφή σου.
Και είναι διαφορετικό να υπογράφεις ένα ποίημα με ψευδώνυμο και διαφορετικό να συνομιλείς με άλλους ανθρώπους.
Θανάση, και το δικό μου σχόλιο σβήστηκε. Θέλω να πιστεύω πως έγινε από λάθος, για αυτό και το καταθέτω ξανά. Αν πάλι είναι ενάντια στους κανονισμούς ζητώ συγνώμη για τον κόπο σας που θα το ξανασβήσετε.
Δεν μπορώ να μιλήσω για όλους, αλλά όταν γράφω ούτε το ψευδώνυμο μα ούτε και το όνομά μου επηρεάζουν αυτά που γράφω. Το ψευδώνυμο μου δεν είναι το μοναδικό alter ego μου. Έχω ένα για κάθε διαφορετική περίοδο της ζωής μου και διαπροσωπική σχέση, όπως κι εσείς φαντάζομαι. Και για εμένα, μια και δεν γνωρίζω κανένα εδώ μέσα, δεν έχει καμία διαφορά το πώς υπογράφουν τα ποιήματα ή τα σχόλιά τους. Επίσης απʼ αυτά που γράψατε εκλαμβάνω πως θεωρείτε πως το ονοματεπώνυμο μας καθιστά 100% υπαρκτά πρόσωπα. Δεν ξέρω αν εννοείτε μόνο στο διαδίκτυο ή γενικά, αλλά θα διαφωνήσω μαζί σας.
Αναστασία δεν κατάλαβα την ερώτησή σου. Προσπάθησα πάντως :-))
Τι περίεργο και ενδιαφέρον όταν ο ποιητής συνειδητά ή ασυνείδητα εντυπωσιάζει και δημιουργεί όλα αυτά τα σχόλια που τα περισσότερα δεν έχουν καμμιά σχέση με τα λεγόμενά του!
Τελικά τι έχει σημασία αυτά που λέει ο ποιητής , αυτά που λένε οι άλλοι γι αυτόν ή αυτά που λένε μεταξύ τους οι άλλοι για να εντυπωσιάσουν;
Αν ολα είναι μιά ψευδαίσθηση κι αν η συνείδηση είναι μιά εκ γενετής παραίσθηση ,τι το ψάχνετε και το αναλύετε;
Χαρείτε και χαίρεστε
Ευχαριστώ.
Μιας και θεμα της συγκεκριμενης καταχωρυσης ειναι ο κυριος Λειβαδας ως ποιητης(και οχι μονο) θα ηθελα να τον ρωτησω τι σημαινει η προταση που αναγραφεται στη βιογραφια του ”Ο Γ.Λειβαδας ειναι ποιητης της συγχρονης avant garde”. Ελπιζω να μου απαντησετε κυριε Λειβαδα ,γιατι πραγματικα δεν μπορω να το συλλαβω (προφανως απο δικη μου αδυναμια).
Ευχαριστω.
Καλη επιτυχια στην παρουσιαση του βιβλιου σας.
Το « Ποιείν » για κάποιους είναι « αρένα », για κάποιους άλλους άσυλο και αυτοί είναι στο απυρόβλητο. Μπορούν να γράφουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι ανά πάσα ώρα και στιγμή, να βρίζουν, να γίνονται χυδαίοι, να ειρωνεύονται, λες και βρίσκονται στο τσιφλίκι τους, κάποιοι απ’αυτούς επώνυμα, στα πλαίσια ενός πολιτισμού – παρατσούκλι που τους χαρακτηρίζει.
Τα « σχόλια » είναι ένα ακόμη δείγμα της κοινωνίας όπου επιπλέει το θράσος και οι φελλοί, οι κλίκες και οι προκαταλήψεις, λογοκρίνοντας την ειλικρινή προσπάθεια προσέγγισης ενός θέματος ασχέτως αν αυτή είναι σωστή ή όχι.
Λογοκρισία είναι και η σιωπή στην οποία οδηγούνται τόσοι και τόσοι γιατί δεν μπορούν ή δε θέλουν να εναντιωθούν στη βλακεία, την αγένεια και τη βία των κακοπροαίρετων.
Απόδειξη ότι έχουν αποχωρίσει από το σχολιασμό άνθρωποι που έδειχναν ευαισθησία τόσο στον δημιουργό που εκτίθεται κάθε φορά, όσο και στο έργο του.
Σχολιαστές που με την κριτική τους βοηθούν επί της ουσίας το νέο δημιουργό και τον αναγνώστη. Δεν τολμάει ούτε ο ίδιος ο δημιουργός να μιλήσει για το έργο του!
Για άλλους βεβαίως, το « Ποιείν » είναι οι αναρτήσεις του. Αυτοί θεωρώ ότι είναι και οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων νέοι που θέλουν να έρθουν σε επαφή με την ποίηση…αγνοούν τα σχόλια ή διαβάζουν μερικά από αυτά σαν κόμικς.
Όσο για τα ανώνυμα – ψευδώνυμα , ο καθένας για τους λόγους του, δεν θα ενοχλούσαν κανέναν αν σεβόταν το χώρο που τους φιλοξενεί. Δε νομίζω ότι κρύβει κανείς το όνομά του όταν επιδιώκει να «καρποφορήσει ως προσωπικότητα».
Σας ενοχλεί περισσότερο ένα σχόλιο που αναφέρεται στην ανάρτηση και γίνεται ανώνυμα από τις ύβρεις που εξαπολύονται επώνυμα και πισώπλατα χωρίς να ονομάζουν το «στόχο» τους;
Άλλος έχει τη μύγα και άλλος μυγιάζεται
Επιτέλους
ας πείτε ο καθένας με τη σειρά του
ποιους στο διάολο εννοείτε,
ποιους καλύπτουμε,
ποιοι έχουν άσυλο,
ποιοι μας πηδάνε,
ποιους γουστάρουμε,
τι αγοράζουμε,
τι πουλάμε,
τι προβάλλουμε
τι λογοκρίνουμε
να τελειώνει η ιστορία να πάμε παρακάτω.
Σας υποσχόμαστε οτι δεν θα σβήσουμε τα σχόλια.
Εμπρός πείτε ο καθένας τα ονόματα που όλοι καθρεπτίζετε.
Εμπρός
Κύριε Μίχο στο προηγούμενο σχόλιό σας, το οποίο ίσα που πρόλαβα να διαβάσω πριν σβηστεί μαζί με το δικό μου, δεν έχω δει πως εδώ μέσα το κριτήριο για να σβηστεί ένα σχόλιο είναι να είναι σχετικό με την κάθε ανάρτηση. Το αντίθετο μάλιστα, έχω παρακολουθήσει κάμποσες συζητήσεις πολύ μα πάρα πολύ ενδιαφέρουσες που δεν είχαν καμία σχέση με την ανάρτηση. Επίσης όταν πάω σε ένα ξένο σπίτι πάντα σέβομαι τους κανόνες της σπιτονοικοκυράς κι αν κάτι δεν μου αρέσει ή βγάζω την μούγκα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάτσω κιόλας να με γ…σει κιόλας. Αν αυτό που λέτε αληθεύει κύριε Μίχο, πως δηλαδή τα σχόλια που δεν έχουν σχέση με τις αναρτήσεις είναι άστοχα και θα σβήνονται, θα παρακαλούσα να διευκρινιστεί από τους διαχειριστές έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο σε όλους μας.
Κύριε Αραβανή μην το παίζετε αγανακτισμένο θύμα τώρα. Δεν είδα κανένα να μιλάει για υποχθόνιες συνομωσίες εδώ μέσα. Όλων τα σχόλια που σβήστηκαν αναφερόταν στο δικό σας το σχόλιο και είχαν το όνομά σας. Εγώ προσωπικά δεν αντιλήφθηκα τα σχόλια ως επιθετικά, το αντίθετο μάλιστα. Η γνώμη που εκφράσατε περί ανωνυμίας, έστω κι αν διαφωνώ, με ενδιαφέρει και δεν είχα άλλο σκοπό απ’ τον διάλογο. Αν εγώ ισχυριζόμουν πως ο κάθε ποιητής γράφει ποίηση γιατί έχει ψυχολογικά προβλήματα, απωθημένα από τα παιδικά του χρόνια και του έχουν λασκάρει όλες οι βίδες, σαφώς και κάποιοι θα διαφωνούσαν ή θα με ρωτούσαν που στηρίζεται η γνώμη μου. Και αμφιβάλλω πως η αντίδρασή μου θα ήταν να σβήνω τα σχόλιά τους, αν είχα την δυνατότητα, αν και η αλήθεια είναι πως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πως θα χειριστεί την εξουσία, εφόσον δεν την έχει.
Πάντως κύριε Αραβανή πραγματικά εκτιμώ την προσπάθειά σας και του κύριου Παστάκα εδώ και τα θετικά υπερισχύουν κατά πολύ των αρνητικών. Πιστεύω πως όσοι γράφουμε εδώ αγαπάμε το Ποιείν και την ποίηση για αυτό κι αυτή η θέρμη στους διαπληκτισμούς μας. Ας λέμε ευτυχώς που δεν συμφωνούμε σε όλα, γιατί τότε κάτι δεν θα πήγαινε καλά.
Woops …πάλι σε “καυγά” έπεσα.
Κάτι ανάλογο θυμάμαι το καλοκαιρι του 2007.
(απο τότε έχω να δημοσιεύσω κάποιο σχόλιο)
Απο τότε μπαινω αραιά και που στο ποιείν, εχοντας
το παράλογο συναίσθημα οτι κρυφοκοιτάω μες απ’ τη κλειδαρότρυπα κατι πολυ μεγαλύτερο απο μενα.
Εσας…αξιότιμοι ποιητές.
Οπως γίνεται και τωρα με τη συνεντευξη του Γιάννη Λειβαδά….
“Δεν έχω γράψει ποτέ μου κάποιο ποίημα με «θέμα». Αυτό θα ήταν ανόητο από την πλευρά μου.” σαν ατάκα απο φιλμ νουαρ.
Ακουγεται καταπληκτικό …αλλά δεν καταλαβαινω τι εννοεί.
Τωρα θα μου πεις (αν τι ποιήση την κατλαβαιναμε,δε θα ‘ταν ποίηση θα’ταν τσιφτετέλι, που έλεγε κι ο Ηλιόπουλος.
Κι οι ποιητές? Αν καταλαβαίναμε τους ποιητές?
Ο ζωντανος σας διάλογος με βοηθάει κάπως.
Εμπρός λοιπόν συνεχίστε …το κοινό σας αδημονεί.
Υ.Γ. Venus, εισαι η φίλη μου απο το myspace? ή πρόκειται για συνωνυμία?
@ 35
συνωνυμία!
Καρίν ή είστε νέα στο ποιείν ή με δουλεύετε.
Αλλά και νέα να είστε ας διαβάσετε το σχόλιο 32 να καταλάβετε τι εννοώ.
Ναι, έχω αγανακτήσει και περιμένω να μιλήσετε ξεκάθαρα όσοι είστε “φίλοι” και “εχθροί” του ποιείν.
Να τελειώνουμε με τις αηδίες.
Και όπως ήρθαν ας φύγουν όσοι θέλουν.
Οι διαδικτυακές πόρτες είναι ανοικτές.
κ.Αραβανή, μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Την ίδια ώρα που μας διαβεβαιώνετε ότι δεν θα σβήσετε σχόλια, την ίδια ώρα σβήνετε το σχόλιο του κ.Μίχου, τη δική μου απάντηση, το σχόλιο της Καρίν…
Εν πάση περιπτώσει επειδή ρωτάτε. Σε ότι με αφορά, όταν αναρωτιέμαι αν ισχύσει το ίδιο με όλους εννοώ αν μπορείτε να το ελέγξετε. Δεν έχω στοιχεία ότι προστατέυετε κάποιους συγκεκριμμένα.
Όμως δείτε…. Πριν απο μέρες ανταλλάχτηκαν βαριές κουβέντες και υπονοούμενα μεταξύ του κ.Πατιού και κ.Μουζάκη. Ο κ.Μίχος απ’ την άλλη χρησιμοποίησε την έκφραση “ανθυπογκίνσμπεργκ”. Στο παρελθόν έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ “κακές” λέξεις. Και άλλα πολλά παρόμοια που γράφτηκαν και δεν διαγράφτηκαν. Σαν παραδείγματα τα αναφέρω κι όχι για να τα κρίνω, αν και έχω άποψη.
Εμφανίζεται λοιπόν και κάποιος με άγνωστο ψευδώνυμο (περαστικός; γνωστός; δεν έχει σημασία) και γράφει για συνέντευξη ή άποψη (δεν τα θυμάμαι και καλά) επιπέδου Αννίτας Πάνια, κάτι για ποίηση αβρότητας, κάτι για Κέρουακ κλπ. Το σχόλιό του διαγράφεται αμέσως σαν κακοήθεια. Ήταν; Αν ήταν αυτό, τα υπόλοιπα γιατί δεν ήταν;
Με δυο λόγια: Ή μπορείτε να το ελέγξετε απόλυτα ή το αφήνετε τελείως ελεύθερο. Κι επειδή το πρώτο είναι μάλλον ακατόρθωτο, αν διαγράφετε μόνο ότι πέφτει στην αντίληψή σας ή αν είστε πιο χαλαρός με αυτούς που σχολιάζουν συχνότερα, δεν θα φαίνεσθαι δίκαιος ανεξάρτητα απο προθέσεις. Επιπλεόν θα γίνεσθε ακόμη πιο άδικος με γενικεύσεις σαν αυτές του σχολίου σας @19.
Εγώ πάντως βαρέθηκα να γράφω σχόλια που διαγράφονται χωρίς λόγο.
Δεν καταλαβαίνετε κύριε περιηγητή κι αυτό είναι το μέγα πρόβλημα.
Γράψτε ελεύθερα πάνω στο θέμα που έθιξα, τα ονόματα κτλ.
Τα υπόλοιπα σχόλια κρίνονται ως προς την ανάρτησή τους ή όχι, όπως συμβαίνει τα τελευταία 4 χρόνια.
Μιλήστε ξεκάθαρα λοιπόν.
Ενα από τα βασικά θέματα -πρόσωπα είναι ο Μίχος. Πείτε το μην ντρέπεστε.
Ωραία, λοιπόν, ο Μίχος. Ο Μίχος είναι ναι, ένας από τους βασικούς στυλοβάτες αυτού του περιοδικού.
Και μόνο που λέτε μόνος σας στην αρχή οτι έσβησα σχόλιό του είναι η απάντησή μου.
Ο Μίχος, πρώτος από όλους εγώ υποστηρίζω οτι χαραμίζει άδικα το μέγα ταλέντο του. Έχουμε κάνει άπειρους καυγάδες -τα πρώτα χρόνια- υπάρχουν καταγεγραμμένοι.
Σε πάρα πολλά είναι άδικος έως και κακοηθης.
και για αυτό πολλές φορές “κόβεται”
Ευχαριστηθήκατε;
Επίσης πρέπει να σας πω οτι αν ο Μίχος και ο κάθε Μίχος, έξω από το Ποιείν είναι δολοφόνος, ματάκιας, χαφιες κτλ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ δεν με νοιάζει.
Ο Παστάκας και εγώ ΔΕΝ χρεωνόμαστε τις ενέργειες των συνεργατών μας εκτός Ποιείν.
Ο καθένας και η υπογραφή του, τα έχουμε ξαναπει.
Άλλος
Κύριε Αραβανή παρακολουθώ το Ποιείν πάνω απʼ ένα χρόνο, και σίγουρα δεν σας δουλεύω. Το σχόλιο 32 το διάβασα πριν απαντήσω και πάλι δυσκολεύομαι να καταλάβω την επιθετικότητα που διακρίνεται στα σχόλιά σας. Περιηγητή το σχόλιό μου σβήστηκε προτού γράψει το σχόλιο 33 ο κ Αραβανής. Τέλος πάντων, μου θυμίζει λίγο κατάσταση πρώτης δημοτικού το όλο θέμα, «κύριε, κύριε, γιατί σβήσατε το σχόλιό μου κι όχι του Δημήτρη;» Και φυσικά συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου στην ίδια τάξη. :-))
Προφανώς είμαι φίλη του «ποιείν», κ.Αραβανή, διαβάζω καθημερινά την ανάρτηση και αν θεωρώ ότι έχω να πω κάτι, το λέω. Έχω βρει πολύ αξιόλογα πράγματα εδώ μέσα.
Από εκεί και πέρα και ημερολόγιο κρατάω και καλούς φίλους έχω,( δεν το λέω ειρωνικά), δεν περιμένω να γράψω σχόλιο στο ποιείν για να ξεχαρμανιάσω ( ευτυχώς για όλους μας )
Αναφέρομαι σε όσους παρουσιάζουν «ακράτεια» στη γραφή λες και είναι εντεταλμένοι… είμαι σίγουρη ότι προκαλούν αμηχανία και οδηγούν στη σιωπή με την αγένειά τους πολλούς σχολιαστές. Αμφιβάλλω αν προλαβαίνουν να σκεφτούν τι γράφουν. Εσείς δεν είστε υπεύθυνοι για όσους σχολιάζουν αλλά διαχειρίζεστε την κατάσταση. Πώς τη διαχειρίζεστε; Ανάλογα με τα κέφια σας ; Δικαίωμά σας είναι να κάνετε ότι θέλετε. Ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει με ποια κριτήρια σβήνετε ένα σχόλιο και αφήνετε κάποια άλλα που είναι περισσότερο προσβλητικά.
Όλο αυτό εύλογα δημιουργεί κάποιες υποψίες…δεν ζούμε στον παράδεισο.
Δεν είχα σκοπό να σας θίξω απλά καταθέτω την άποψή μου για να δείτε τι εισπράττουν οι “απ’έξω”
Αν τα προσβλητικά σχόλια “μένουν πέρα από κάποιες ώρες στο Ποιείν, τότε δεν έχουμε δικαιολογία.
Αν μενουν λίγες ώρες -και μετά σβήνονται- ζητάμε την κατανόηση διότι έχουμε πάει να αγοράσουμε πάνες για την “ακράτεια” όπως πολύ σωστά είπατε ορισμένων σχολιαστών.
Αναστασία με έκανες να γελάσω πάλι. Ξέχασες να προσθέσεις το «η Αναστασία η αγανακτισμένη»
Δημήτρη, σε ό,τι σε αφορά καλό θα είναι να λάβεις σοβαρά υπόψη σου και γιατί έχεις σβηστεί κι εσύ επανειλημμένα.
Μην απαντήσεις οτι προκαλείσαι για αυτό απαντάς πάρα πολλές φορές ξεπερνώντας και εσύ τα όρια.
Να σκεφτείς οτι κρινόμαστε και από το πώς απαντάμε ό,τι επίθεση και να δεκτούμε.
Δημήτρη, το μήνυμα ελήφθη εκατέρωθεν.
Τα καμπανάκια είχαν αρχίσει να ηχούν προ πολλού-και κανείς δεν τα λάμβανε υπόψη.
Όταν αποχώρησα λόγω των σχολίων ,θεώρησα υπεύθυνους τον κ. Παστάκα και τον κ. Αραβανή, για τον πλημμελή έλεγχο των σχολίων.
Τώρα αντιλαμβάνομαι πως μέσα σε τέτοια χαοτική μάζωξη-συνεύρεση τόσων μεγαλομανών-εγωκεντρικών ανθρώπων,δεν τολμώ να πω ποιητών, ο όποιος έλεγχος σχολίων,ακόμη κι αν είναι επιθυμητός…, φαντάζει ακατόρθωτος.
Όταν αποχωρούσα από το Ποιείν λόγω των σχολίων,είπα να το κάνω διακριτικά και χαμηλόφωνα-δεν ήθελα να προκαλέσω κανένα πρόβλημα σʼ ένα χώρο και σε ανθρώπους που με φιλοξένησαν και μου παραχώρησαν τόσο γενναιόδωρα ένα δημόσιο βήμα λόγου και παρουσίας…-αχάριστος προσπαθώ να μην είμαι…
Όμως αυτό δε σημαίνει πως πρέπει νʼ αποσιωπήσω και τα τρωτά σημεία του χώρου που κατέστησαν προβληματική τη συνέχιση της εδώ παρουσίας μου.
Έχετε δει μεσημεριανάδικα;….Για να φτάσει τόσο χαμηλά μια εκπομπή σαν κι αυτές,χρειάζονται δυο παράγοντες: η φτήνια του παρουσιαστή που κάνει τα πάντα για τα νούμερα και τα… «νούμερα» που θα φέρουν νούμερα…
Αν δεν ήξερα πως το μαράζι των διαχειριστών είναι οι ποσοτικοί δείκτες-επισκεψιμότητα και αριθμός σχολίων που κάθε τόσο αναγγέλλονται καμαρωτά,βαρύγδουπα και με επισημότητα-θα πρότεινα ως μόνη σωτηρία του Ποιείν να κλείσει τα σχόλιά του.Μα αυτό θα καταβαράθρωνε τους εν λόγω δείκτες-και ποιος κόπτεται για την άνοδο της ποιότητας;…
Και μην αρχίσει το γνωστό τροπάρι για την ποιότητα των ποστ-το μισό Ποιείν είναι τα σχόλιά του…κι αν αυτά πάσχουν,τότε πάσχει όλο το σύστημα…
Ούτε φυσικά αποτελεί άλλοθι η…δημοκρατικότητα τού:
«εδώ σε όλους δίνεται ο λόγος»,γιατί τέτοιος που διαμορφώνεται ο λόγος ,καλύτερα να μη σώσει και ποτέ δοθεί…
Οι σχολιαστές αποδεικνύονται καθημερινώς κατώτεροι των περιστάσεων-η κατάσταση διαμορφώνεται ανεξέλεγκτη και τα … κατάπτυστα εκδοτικά συμφέροντα των περιοδικάριων που συχνά από εδώ μέσα καταγγέλλονται, φαντάζουν απίστευτα πιο ελκυστικά σε σχέση με τη χαμέρπεια και τη λάσπη που εκτοξεύεται εδώ μέσα πανταχόθεν.
Αν όλοι αυτοί είναι ποιητές,δε θα ήθελα να με συγκαταλέξετε σε αυτούς.Γιʼ αυτό και η απομάκρυνσή μου.
Κύριε Κυριαζή,
τα σχόλια είναι ανοικτά και ο καθένας κρίνει αν οι καμπάνες ηχούν γιορτινά ή πένθιμα, απλώς διαβάζοντάς τα.
Για το μόνο που δεν δικαιούται κανένας να μιλάει είναι για την αυτο-προβολή μας και για τα νούμερα. Αν οι 5-10 αναφορές σε αυτά μέσα στα 3 χρόνια θεωρείτε οτι είναι σημάδι επίδειξης και μεγαλομανίας
λυπάμαι
αλλά κρατώ από τη θύμησή μου μόνο τον ποιητή Κυριαζή.
κ.Αραβανή
άλλο είχα θίξει εγώ στο @9 σε “Μίχος” μου βγήκε. Η όλη άλλωστε στάση του ΠΟΙΕΙΝ μέχρι τώρα δεν μου είχε δώσει την εντύπωση ότι θεωρεί τη συμπεριφορά του κ.Μίχου ανάρμοστη. Εν πάση περιπτώσει αν θεωρούσατε τα σχόλιά μου εκτός θέματος θα έπρεπε να μου το είχατε πει για μην σπαταλάω και το χρόνο μου.
Θα μπορούσατε πάντως να είχατε αποφύγει, ξαναλέω, τις γενικεύσεις σχετικά με τα ψευδώνυμα.
Επί της ουσίας τώρα… κ.Αραβανή εσείς είστε έμπειρος με τα site. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι αυτό το πράγμα ούτε ελέγχεται, ούτε αυτορυθμίζεται. Χαμός έχει γίνει κατα καιρούς, σ’ όλα τα “περι τέχνης” site που επιτρέπεται ο ελεύθερος σχολιασμός, με ιδιαίτερες επιδόσεις απο αυτά που εστιάζουν στην τέχνη του λόγου. Να μην λέω ονόματα τώρα…
Ούτε είναι καινούργιο φαινόμενο. Αν ανατρέξετε στο παρελθόν, όταν δεν υπήρχαν site, ό ίδιος χαμός γινόταν μέσω εφημερίδων και άλλων σχετικών εντύπων. Οπότε…
Πρώτε,
το καράβι τους έχει όλους ανάγκη…
ήμουν στην ΙΝΟΤΕΚΑ κι ο Αραβανής μούστελνε μηνύματα…τώρα που τα βλέπω δεν έχουν τίποτα φοβερό, ούτε (φυσικά) ξεκαθαρίζουν το τοπίο…όπως ελπίζετε ίσως εσείς οι νεώτεροι….
Τα σχόλια δεν ελέγχονται. Απ’ τη στιγμή που δίνεις τον λόγο, θα έχεις να κάνεις με τον ιστερικό λόγο…είτε σε επικρίνουν είτε σε κολακεύουν, η πηγή είναι η ίδια…
κι αμέσως βραδυάζει….
Δε θα ήταν άσχημη ιδέα, να δημιουργηθεί μια ενότητα όπου θα μπορούν να γίνονται συζητήσεις, χωρίς να εδράζονται σε μια συγκεκριμένη ανάρτηση με όλα τα παρεπόμενα…
Ελεύθερο θέμα!
Η ομορφιά εκείνων που δεν γνωρίζουν
ωραιώτερη δεν είναι από εκείνων που γνωρίζουν;
Σάντρο Πένα, περιοδικό ΠΑΡΟΔΟΣ, τευχ. 31, μετάφραση: Φοίβος Πιομπίνος
Οι πιστοί και οι λάτρεις του ιερατείου δεν παίζουν όμως κύριε Λειβαδά. Ούτε μπορούν να εκτροχιάσουν το μυστήριο. Το μπάχαλο γίνεται στις συνελεύσεις των ιεροφαντών. Αναμετάξυ των.
Όταν τα μεγάλα πνεύματα παίζουν τον παπά με το νόημα. Τον μπούτσερ με το μπαμπάκι και στα ζάρια της κατίσχυσης τα (θετικά-ποιητικά) προικιά τους.
Επίσης, ας συμμαζέψουμε κανένα θετικό πρόσημο μπροστά από την, γενική και αόριστη, έννοια “ποιητής.” Δεν πρόκειται για κάποιο όργανο, σώμα που δρα ομαδικά. Ο καθείς και ο κώλος του είναι και δαύτοι και κατά βάσιν, ο βασιλιάς γυμνός.
Alexander Search, Alberto Caeiro, Ricardo Reis,Alvaro de Campos, Bernando Soares. Οι ετερώνυμοι του Φερνάντο Πεσσόα. Πόσους ευνουχισμούς υπέστη ο παραπάνω ποιητής κύριε Αραβανή;
Όσα και τα ετερώνυμά του…
Αστειεύομαι.
Έχετε μπερδέψει τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα με τους ανώνυμους τραμπουκισμούς. Ο Πεσσόα χρησιμοποιουσε τα ψευδώνυμα για να παράγει έργο όχι για να κρυφτεί ως άλλος δειλός δοσίλογος. Ήταν πηγή έμπνευσης όχι κουκούλα.
Σέβομαι οποιοδήποτε δημοσιεύει έργα του με ψευδώνυμο ή -έστω- μένει πιστός σε ένα ψευδώνυμο και με αυτό αναπτύσσει διάλογο.
Οι υπόλοιποι πολυ-ψευδωνυμίτες είναι οι ευνουχισμένοι που έλεγα.
Πώς ένα ψευδώνυμο λειτουργεί ως πηγή έμπνευσης σε έναν ποιητή;
απελευθερώνεται από τον ευνουχισμό του…:)
Άβυσσος η σκέψη του ανθρώπου 🙂
Υπάρχει διαφόρά μεταξύ επώνυμου και ψευδεπώνυμου τραμπουκισμού; Διαφωτίστε με παρακαλώ. Ο σχολιασμός δεν είναι προϊόν σκέψης επομένως δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως έργο;
Ο ψευδεπώνυμος τραμπουκισμός προσφέρει μεγαλύτερη γκάμα κινήσεων..περισσότερη ελευθερία…
ο σχολιασμός που κλείνει το μάτι στο διάλογο ας προέρχεται από όποιον θέλει -συνεπή- ψευδεπώνυμο…
Απλά θα ξαναπω το ίδιο -συνειδητά ή ασυνείδητα λόγω ψευδώνυμου ανάμεσα σε εσένα και σε εσένα καταργείται η αυτο-λογοκρισία.
Παρακολουθω το ποιειν εδω και δυο χρονια
τον τελευταιο καιρο μαλιστα με μεγαλυτερο ενδιαφερον,
λογω της παρουσιας της ”Αναστασιας”
Τα καυστικα της σχολια (καθ’ ολα ειλικρινα)
και η ριζοσπαστικοτητα που εισηγηθηκε
με εντυπωσιασαν.
Κυριως με εντυπωσιασε η ικανοτητα της να ”δουλευει” πανω στα ορια του καθενα με αξιοζηλευτη ευκολια.
Η ”Αναστασια” ,οταν της ζητηθηκε να αναρτησει ποιηματα της απο ορισμενους σχολιαστες, αρνηθηκε
(με σιγουρια σας λεω,οχι απο φοβο)
σε αντιθεση με καποιους αλλους
πιο γνωστους
απ’ αυτη
οι οποιοι αναρτησαν μεχρι και τη διευθυνση του μπλογκ τους
χωρις καν να τους ζητηθει
Επισης, με εξεπληξε η αντιδραση των σχολιαστων που ”αγωνιζονται” για την ελευθερια του λογου και την ανακατανομη της δικαιοσυνης ,οι οποιοι οχι μονο δεν αντιταχθηκαν στην αποφαση του κ.Αραβανη
”Αλλα αυτη εφυγε απο το ποιειν”
αλλα σιωπησαν παπιζοντας και κινεζοπαριστωντας.
Κ.Αραβανη και κ.Πασακα
σας εκτιμω αφανταστα
θα πρεπει να ξερετε
οτι
εγω ,οπως και πολλοι αλλοι,
ανθρωθηκαμε ποιητικα μεσα απ’ το ποιειν
ωστοσο ηρθε η ωρα,και το λεω με μεγαλη λυπη,
να σας εγκαταλειψουμε,
ελπιζω στο εγγυς μελλον οι πνευματικοι ανθρωποι να συνασπιστουμε ωστε η λογκρισια να παρει ποδι απ’ τον σπουδαιο αντιλογο.
Κωστας Ροδανης
Η “Αναστασία” ξέρει γιατί διαγράφηκε κύριε “Ροδάνη”.
Να είστε καλά. Σας ευχαριστούμε για την ως τώρα προσοχή σας.
κε Μίχο μιας και η χιονοστιβάδα ξεκίνησε από εσάς…είστε ο πλέον αρμόδιος να βάλετε τα πράματα σε τάξη.
Κυριε Μιχο
δεν ειναι αντρας.
Ειναι μια μικρη δεσποινις.
Την γνωριζω εδω και 1,5 χρονο
εμπιστευτηκε ορισμενα ποιηματα της στα χερια μου
και δεν μπορω παρα να την θαυμαζω!
Ευχομαι πολλα και καλα χρονια για το ποιειν.
Καληνυχτα σας.
Νομίζετε ότι πρέπει να ληφθεί σοβαρά η χθεσινή πρόταση… Να ανοίξουν συζητήσεις ελεύθερες, έτσι ώστε να μην υπάρχει το διαρκές θέμα του θιγόμενου συγγραφέα κάθε ανάρτησης… Απο κει ξεκινάν τα περισσότερα θέματα…
Πιερρότοι εσύ κι εγώ κι’ άλλοι κοντά του
κι’ αυτός τόσο σωστός µ’ άσπρη ζακέττα!
Παίζαµε µε τη φόρµα του, ρίχναµε κάτου
τ’ οµοίωµά του – χρώµα σε παλέττα.
Φτιάναµ’ εµείς τη στάση του µαζί του,
ήταν τυχαία και το σύµβολό µας·
στο πέταγµα, στην τοποθέτησή του,
είχε τον ξένο µορφασµό και το δικό µας.
Ο Πιερρότος (Ρώμος Φιλύρας)
@66,67
Δεν κατάλαβα ότι διεγράφη η Αναστασία. Τώρα το “διεγράφη” βέβαια είναι οξύμωρο αφου δεν υπάρχουν “εγγραφές”.
Σε κάθε περίπτωση κ.Αραβανή οι “διαγραφές” -για οποιοδήποτε λόγο- δεν βοηθούν. “Φθείρουν” εσάς χωρίς να προσθέτουν τίποτα στο ΠΟΙΕΙΝ. Δεν πρόσθεσαν ποτ’ε τίποτα σε κανένα site. Αντίθετα υπήρξε η κύρια αιτία μαρασμού των. Αφήστε να λέει ο καθένας ότι θέλει σε όποια ανάρτηση θέλει. Όποιος ζητάει την προστασία της διαχείρησης για οποιοδήποτε λόγο, κακώς συμμετέχει κατα τη γνώμη μου.
και για το @71
Επίσης όποιος συγγραφέας νομίζει ότι κάποια σχόλια μπορεί να τον θίξουν χωρίς να πιστεύει ότι μπορεί ο ίδιος να το χειριστεί, καλά θα κάνει να μη δημοσιεύει. Ας τα διαβάζει στους φίλους του. Η πείρα έχει επίσης δείξει ότι τα ξεχωριστά forum συζητήσεων σε site σαν το ΠΟΙΕΙΝ δεν λειτουργούν.
@ 68
κ.Μίχο, άκουσα κι εγώ τη δήλωση Θεοδωράκη. Νομίζω ότι στην ερώτησή σας, ποlύ εύστοχα απαντήσατε μόνος σας.
Αυτοί που βρίσκονται εν ζωή και θα άξιζαν την όποια “αίτηση συγνώμης” απ’ το Μίκη Θεοδωράκη, είναι τόσοι λίγοι που θα μπορούσε να το κάνει κατ’ ιδίαν.
Άλλωστε μια “αίτηση συγνώμης” σ’ αυτή τη δήλωση, μ’ αυτή την αφορμή θα είχε άλλη σημειολογία. Καταλαβαίνετε…
Κατα τ’ άλλα “Ποιός μας γηροκομεί την σήμερον ημέρα, ψηστιέρα, καρβουνιέρα κλπ”
Για την φίλη και το ερώτημά της, σχετικά με την avant garde: μπορείτε να ανοίξετε ένα λεξικό τεχνών και να κατατοπιστείτε. Αν και θα χάσετε αδικώς τον χρόνο σας ασχολούμενη με αυτό.
Για τον κ. Κούρτη στο σχόλιο 58. Δεν αναρωτιέστε διόλου αγαπητέ μου φίλε. Είναι σοφότερο να τρέμετε γτις ερωτήσεις που δεν επιδέχονται απαντήσεις. Ο ιεροφάντης είναι ένας και δεν κάνει συμβούλια με κανέναν.
Αν θέλετε να με ρωτήσετε οτιδήποτε άλλο, ευχαρίστως, αλλά να έχει να κάνει με το αντικείμενο μου: τη ζωολογία, δεν την σπούδασα αλλά βλέπετε είμαι ειδήμονας…….
χαιρετώ σας.
Γιάννη απευθύνω και σε σένα το ερώτημα…
Η τέχνη είναι κλειστό σύστημα που δεν επιτρέπει ερμηνευτικές προσεγγίσεις ακριβώς γιατί δεν μπορείς να μιλήσεις παρά για το σύνολο ενός έργου -κι όχι για οποιαδήποτε συνιστώσα γιατί τότε μιλάς για κάτι άλλο- την ίδια στιγμή που το σύνολο ενός έργου δεν πιάνεται από πουθενά
ή επιδέχεται ερμηνείες στο βαθμό που αντιστέκεται σε αυτές; Που σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις το έργο για να δεις το βαθμό αντίστασης ώστε να φτάσεις παρακάμπτοντας το αναλύσιμο, στο σημείο του μη αναλύσιμου και να αποφανθείς για το αν έχεις να κάνεις με τέχνη ή όχι…
Ὰντιχαιρετώ σας.
Ο ιεροφάντης του δικού του μυστηρίου είναι σίγουρα ένας. Κάθε ιεροφάντης και θρησκεία όμως; Και πάλι, ίσως. Ωστόσο για το άν συνεδριάζουν και κυρίως για το ύφος-ήθος (οκ, αστεία λέξη το ήθος αλλά επιτρέψτε μου) που επικρατεί σ’ αυτές τις “συνεδριάσεις”, σίγουρα γνωρίζετε περισσότερα μιας και δεν έχω πάνω από 3-3,5 χρόνια στο δίκτυο – ωστόσο έχω ήδη δει πολλά απωθητικά συμβούλια. Εννοώ κάτι σαν κι αυτό (και συμπαθάτε μου τη διαφήμιση):
“Σύμφωνοι. Τα γραπτά μένουν.
Όμως αυτή η ζωή είναι γεμάτη από άγραφους νόμους.
Φοβού τους συγγραφείς και στάση ζωή φέροντες.”
Δεν ομιλώ προσωπικά μιας και δε σας γνωρίζω – δε συνυπήρξαμε κάπου εννοώ. Απλά πιάστηκα να πω κάτι που ήθελα.
…Η ζωολογία με ενδιαφέρει κάπως ωστόσο ας μείνει στη σφαίρα των αναπάντητων ερωτημάτων-πεδίων.
Δυο απογεύματα στο ίδιο μπαρ πάει πολύ.
Άιντε τώρα. Κί ίσως με τον καιρό…
Μάτα, τίποτε από όλα αυτά.Την ποίηση την καταλαβαίνεις περισσότερο σαν “πίεση”, λέω μόνο αυτό για να μην πλατιάσω… Αν ο ποιητικός αναγνώστης προσπαθεί να επικυρώσει “καλώς” την θέση στην οποία βρίσκεται, τότε δεν είναι ικανός μήτε να τη διαβάσει. Η ποίηση είναι μία απόλυτη κυριαρχία επάνω στον αναγνώστη και για τούτο θα πρέπει ακόμη και να την υπομένει. Η ποίηση δεν αφήνει δεύτερη ευκαιρία, δεν γράφεται για να ευδαιμονίζονται οι δημοκράτες αυτής της γελοίας χώρας. Το έχω ξαναγράψει αλλού: αν η ποίηση είναι για κάποιους η επούλωση των πληγών, τότε τους συνιστώ να πηγαίνουν στον γιατρό τους και να μην διαβάζουν. Η ανά- γνωση είναι καταστροφή.
” Ξέρετε, υπάρχει γενικότερα ένα πρόβλημα: αν προφέρεις την λέξη “ποίηση” αμέσως έχουν όλοι μία εμπεριστατωμένη άποψη – δηλαδή νομίζουν πως έχουν. Αν όμως προφέρεις την λέξη “κβαντοφυσική” θα παραμείνουν όλοι βουβοί. Αυτό είναι κατάντια, βαρέθηκα να το λέω. Από πού αντλεί κανείς την αλήθεια της ποίησης ώστε να γίνεται εκφραστής της; Τους πληροφορώ πως οι κβαντοφυσικοί είναι πολλοί περισσότεροι από τους ποιητές σʼ αυτή την πλάση.”
Ας προσπαθήσουν να μάθουν κάτι απ’ αυτό…
Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ
Αν, άξαφνα, την αληθινή σκέψη μου κοιτάξω, δε με παρηγορεί που πρέπει να υποστώ αυτόν τον δίχως πρόσωπο και καταγωγή εσωτερικό λόγο, αυτά τα εφήμερα σχήματα, κι αυτών των διακομμένων από την ίδια τους την ευκολία διεργασιών, που η μια μέσα στην άλλη αλλοιώνονται, χωρίς ν’ αλλάζει τίποτα, μαζί τους. Ασυνάρτητη, χωρίς να το δείχνει, μηδαμινή καθώς είναι στιγμιαία αυθόρμητη, η σκέψη, από την ίδια της τη φύση, δεν έχει ύφος.
Μα εγώ δεν έχω κάθε μέρα τη δύναμη να προτείνω στην προσοχή μου μερικά αναγκαία πλάσματα, ούτε να προσποιούμαι τα πνευματικά εμπόδια που θα μορφοποιούσαν ένα φαινόμενο αρχής, συνόλου και τέλους στη θέση της ανυπόφορης φυγής μου.
Το ποίημα είναι διάρκεια, κατά την οποία, αναγνώστη, εκφράζω έναν νόμο ετοιμασμένον από πριν · δίδω την ανάσα μου και τον μηχανισμό της φωνής μου · ή μόνο τη δύναμή τους, που με τη σιωπή συμφιλιώνεται.
Αφήνομαι στο λατρευτό φέρσιμο : να διαβάζω, να ζω όπου οδηγούν οι λέξεις. Η εμφάνισή τους είναι γραφτή. Οι ηχητικότητες τους συμφωνημένες. Η δόνησή τους συνθέτεται σύμφωνα μ’ έναν προγενέστερο στοχασμό, και θα ορμήσουν, σ’ εξαίσιες ή αγνές ομάδες, στην απήχηση. Ακόμη και οι εκπλήξεις μου είναι εξασφαλισμένες : έχουν κρυφτεί από πριν κι αποτελούν μέρος του αριθμού.
Κινημένος από τη μοιραία γραφή, κι αν και το πάντα μέλλον μέτρο αλυσοδένει ανεπίστροφα τη μνήμη μου, αισθάνομαι κάθε λόγο σ’ όλη του τη δύναμη, έχοντάς τον αόριστα ακούσει. Το μέτρο τούτο που με μεταφέρει και που χρωματίζω με προφυλάσσει από το αληθινό κι από το ψεύτικο. Ούτε η αμφιβολία με διχάσει ούτε η λογική με δουλεύει. Καμιά σύμπτωση, μα μια εξαιρετική τύχη συνεχίζεται. Βρίσκω χωρίς προσπάθεια το λεκτικό αυτής της ευτυχίας · και σκέφτομαι, με τέχνασμα, μια σκέψη εντελώς συγκεκριμένη, θαυμαστά προβλεπτική – με υπολογισμένα χάσματα, χωρίς ακούσια σκοτάδια, που η κίνησή της με κυβερνά κι η ποσότητά της με γεμίζει : μια σκέψη παράξενα τέλεια.
ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΥ (1871-1945) «Ο Εραστής της Ποιήσεως», μτφρ. Άρης Δικταίος,
Μεγάλες Στιγμές της Ποιήσεως, Αθήνα : Δωδώνη, 1976
Πως μπορούμε να αναγνωρίσουμε πότε μας ‘επιβάλλεται’ η Ποίηση και πότε απλά η ‘μέσα μας φωνή’ ?
Ποια τα όρια της (ελαστικής και φευγαλέας) αυτοσυνείδησής-αυτοσυναίσθησής μας?
O Bαλερύ πάντως επιβάλλεται στην ποίηση με εργαλείο την εσωτερική του φωνή…
Το ποίημα του υπάρχει από πριν. Πριν πέσουν στο χαρτί οι λέξεις…
Γράφει από τη θέση του αναγνώστη που δεν του λείπει τίποτα;
Γιάννη Λειβαδά
η ανά-γνωση δεν είναι καταστροφή.
Αυτή είναι μια σοβαρή προκατάληψη
που πρέπει να ξεπεραστεί.
Αν όλοι έχουν να πουν κάτι για την ποίηση
-πράγμα που ασφαλώς και δεν συμβαίνει-
θα ταν καλά.
Μακάρι να πιάναν την ποίηση στο στόμα τους
όλοι.
Κι ας λέγαν και μαλακίες.
/Εν τω μεταξύ δεν υπάρχει λάθος στην τέχνη../
Μακάρι η ποίηση να μην ήταν κάτι
ακριβοθώρητο και απροσπέλαστο..
Έτσι μόνο θα ανανεωθεί η ποίηση:
όταν όλοι έχουν κάτι να πουν
και όχι μόνο οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Ποίηση δεν σημαίνει ούτε υψηλά ιδανικά,
ούτε ηθική, ούτε συντήρηση ψυχικών
νοσημάτων.
Ποίηση είναι ό,τι γράφεται ως ποίηση.
Και προτιμώ την εύκολη ποίηση
από την γελοία, ”σοβαρή” ποίηση,
εκείνη των βαθυστόχαστων πνευμάτων
που από ανία πιάνουν την πένα και βασανίζουν
τους αναγνώστες.
Με το εύκολη δεν εννοώ τίποτα άλλο
παρά την προσπελάσιμη.
Η ποίηση για όλους
όχι για το καλό των αναγνωστών
αλλά για το καλό της ποίησης.
Τώρα συζητήσεις του είδους: ποιος επιβάλλεται στην ποίηση,
ποιος ο υπερβατικός χαρακτήρας
της ποίησης,
πώς πρέπει να ναι η ποίηση,
και λοιπές αρλούμπες,
είναι για γέλια..
Κάποιοι φροντίζουν να μας ενημερώσουν ότι είναι ποιητές αλλά δεν μας κοινοποιούν τα ποιήματά τους… Χρησιμοποιούν δε και τη φράση: ”Εγώ, ως ποιητής μιλώντας…”
Και επισημαίνουν το γελοίον αλλού…
Ο Βαλερύ είναι πολύ ‘περίεργη’ περίπτωση. Κινήθηκε στο μεταίχμιο της γλώσσας, αγνοώντας κάθε δεδομένο ‘νόημα’. Ήταν ένα “χαμένο στοίχημα” που τελικά το κέρδισε. Για τούτο και έγραψε όχι ποιήματα ή ποίηση, αλλά ουσιαστικά επανέφερε τη μουσική στον εσωτερικό μονόλογο.
Ο Γιάννης (Λειβαδάς) μάλλον θα με ‘ξεσκίσει’ τώρα. 🙂
Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, οι σχέσεις του με τον Πουανκαρέ και τα μαθηματικά καθώς και η μακρόχρονη σιωπή του. Ο ίδιος ποτέ του δεν ενδιαφέρθηκε για την ‘τέχνη’, η Σκέψη τον βάρυνε και τα ανεξόφλητα χρέη στον Λωτρεαμόν.
Τα όνειρα είναι στο μεταίχμιο της γλώσσας;
Τάνάσή.α.,
χωρίς να θέλω να επέμβω στη συζήτηση επειδή δε τη παρακολούθησα εξαρχής απλώς τυχαία μου κέντρισε το ενδιαφέρον το σχόλιό σας, ήθελα να προσθέσω πως συμφωνώ με τις απόψεις σας. Το πρόβλημά μου με τη ποίηση είναι το εξής : όλοι νομίζουμε πως η ποίηση έχει γίνει βορά στα στόματα πολλών, στη πραγματικότητα όπως κι εσείς αναφέρετε «οι ίδιοι και οι ίδιοι», έχει γίνει βορά στα στόματα λίγων. Δεν ξέρω αν υπάρχει ή όχι νέο αίμα στη ποίηση, ξέρω όμως πως όποιες ποιητικές απόπειρες νέων δημιουργών διακρίνω, τις βλέπω αυθωρεί να απορροφώνται ακούσια από τη μάζα, να καταπατώνται, να απομονώνονται από το πλήθος των «φτασμένων» και να κατακρίνονται αλόγιστα. Όχι πως ο όρος των «φτασμένων» είναι εντελώς ειρωνικός. Υπάρχουν πολλοί κατά κάποιο τρόπο διάσημοι λογοτέχνες των ημερών μας οι οποίοι κατά την άποψή μου είναι όντως επάξιοι του ρόλου τους. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που διαθέτουν χρήματα για σπατάλη και γνωριμίες είτε απλώς έπαρση αρκετή ώστε να τους οδηγήσει, μέσω του άλλου μονοπατιού που γνωρίζει το καλό το παλληκάρι που λέγεται «Ψώνισμα», στη γένεση –λέμε τώρα- του ταλέντου.
Όσον αφορά στους καλούς ποιητές όμως, οι οποίοι μπορεί να είναι τόσο διάσημοι όσο και άσημοι, τόσο νέοι όσο και παλαιοί, πρέπει να ειπωθεί πως είναι λάθος να ακολουθούν τα βήματα των προγενέστερων. Εντάξει, με έναν φίλο μου στις συζητήσεις μας περί λογοτεχνίας επαναλαμβάνουμε συνεχώς τη φράση του Σεφέρη ο οποίος υποστήριζε πως παρθενογένεση στη ποίηση δεν υπάρχει. Απλά όταν ένας Ρίτσος που έγραψε για κατοχή έγινε μεγάλος ποιητής, δε σημαίνει πως ένας Τάδε επειδή γράφει για τα μάτια της κοπέλας του της Σούλας και όχι για σκλαβιά και πόλεμο δε μπορεί να είναι ο επόμενος νομπελίστας. Βέβαια όταν όλοι έχουμε 2-3 χιλιοειπωμένα ονόματα κολλημένα στον εγκέφαλό μας ως ποιητικά πρότυπα, πώς να διακρίνουμε μετά το ταλέντο του νέου ποιητή που θα γράψει για αυτά που ζει στο τώρα και όχι για ότι έζησαν οι πρόγονοί του, απλά και μόνο επειδή αυτό «έπιασε» ? Χαρακτηρίζουμε καλό αυτό που τέρπει την ανάγκη μας για τη σιγουριά, τη σιγουριά της επανάληψης. Λογοτεχνικό τάλαντο δεν αποτελεί πια η μετάφραση του πνεύματος σε λέξεις, αλλά η περίτεχνη παρα-ποίηση του παρελθόντος σε συνδυασμό με τις «διασυνδέσεις» που επικυρώνουν το υποτιθέμενο μεγαλείο της.
Και για να συμπληρώσω το τελευταίο κομματάκι του σχολίου σας «Τώρα συζητήσεις του είδους: ποιος επιβάλλεται στην ποίηση, ποιος ο υπερβατικός χαρακτήρας της ποίησης, πώς πρέπει να ναι η ποίηση, και λοιπές αρλούμπες, είναι για γέλια..», να πω πως ο καθένας τελικά μπορεί να γράψει ποίηση. Έχω δει σε τοίχο γραμμένο «Ζεις ή δουλεύεις?». Κι αυτή η φράση βαθυστόχαστη δεν είναι? Είτε αποτελεί ένδειξη φυγοπονίας είτε αγανάκτησης, τη ψυχική κατάσταση και τα πιστεύω ενός ανθρώπου δεν αντιπροσωπεύει? Να λοιπόν μερικοί «τρόποι συγγραφής» που έχω ακούσει να λέγονται για τη ποίηση, τους οποίους ακολούθησε ο συγγραφέας της παραπάνω φράσης. Κανείς όμως από όλους εκείνους που έχουν συμμετάσχει σε συζητήσεις τέτοιου είδους όπως αυτές που αναφέρετε, δεν μπορεί να χαρακτηρίσει αυτόν τον άνθρωπο ποιητή. Ίσως το παράδειγμά μου να είναι κάπως ειρωνικό, γιατί ακολούθησα κι εγώ έναν συλλογισμό του τύπου «ο μπάτσος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο μπάτσος είναι μπουζούκι» , όμως πραγματικά όλες αυτές οι συζητήσεις περί ποιητικών τεχνικών μπάζουν λιγάκι αν στερούνται της κατάλληλης αντικειμενικότητας και αληθινής γνώσης.
Το πρόβλημά μας είναι πως ασχολούμαστε υπερβολικά με κάτι το οποίο δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε καθόλου. Η ποίηση δεν είναι επιστήμη, είναι τέχνη. Ποιες λέξεις συγγενεύουν με τη τέχνη? Το τέχνασμα, ο τεχνίτης, η τεχνική. Τέχνη είναι η δημιουργία. Άντε, να πούμε πως από εκεί πηγάζει το καλλιτέχνημα που είναι η καλαίσθητη δημιουργία. Όπως και να ‘χει όμως, όπως δεν μπορείς να πεις σε έναν χασάπη πώς να κόψει το κρέας του, έτσι δεν μπορείς να πεις και σε έναν άνθρωπο πως να εκφράσει τον εαυτό του. Ο καθένας έχει τον τρόπο του για τα πάντα, κι αν θέλουμε να λεγόμαστε ελεύθεροι άνθρωποι ας αφήνουμε τον καθένα να πράττει όπως αυτός ξέρει καλύτερα. Η δική μας ελευθερία είναι ο αντικατοπτρισμός της ελευθερίας που παρέχουμε στους άλλους.
Ζητώ ταπεινά συγνώμη για την κατάχρηση χώρου και χρόνου.
Αγγελική συμφωνούμε απόλυτα.
θα επιμείνω στην ανάγκη των
λιγοστών αναγνωστών
για σιγουριά και ασφάλεια.
οπωσδήποτε το διαφορετικό
γεννά άγχος, όπως και η αλλαγή…
Γι αυτό τα ποιήματα παραμένουν
ίδια,
για να μην θέσουν σε δοκιμασία την
διάνοια του αναγνώστη, για να μην του
δημιουργήσουν άγχος..
τον αφήνουν να κοιμάααται..
Και επειδή δεν υπάρχουν ούτε ποιητές
ούτε αναγνώστες
θα ξαναδιαβάσω τα άπαντά μου.
Ωραία η συζήτηση των εκδοτών και του κυρίου
Σοφιανού στην εκπομπή το απόγευμα.
Ο κύριος Αραβανής
πάντως
σε άμυνα
για το πρόσφατο χάος του Ποιείν.
Για όσους δεν άκουσαν την εκπομπή θα μπορούσατε να δώσετε link;
Αγαπητή Αγγελική Κορέ μακάρι όσοι έκαναν κατάχρηση χρόνου και χώρου στο Ποιείν να έδειχναν την δική σας διορατικότητα.
Δεν φοράω ποτέ καπέλο, αλλά θα φορέσω ώστε “να σας το βγάλω”.
Με εκτίμηση.
ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΙΒΑΔΑ!
ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΕΙ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ – ΠΟΥ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ (Ή ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ) ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΘΕΣΗ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΟΜΗΣ ΑΚΟΜΑ! ΚΙ ΕΠΙΣΗΣ ΠΟΥ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ (Ή ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ) ΔΙΑΣΑΛΕΥΤΙΚΗ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
Ο ΛΕΙΒΑΔΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΥΦΥΗΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΣ.
ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΡΜΗΤΙΚΗ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΑΔΕΙ ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ ΣΥΝ-ΕΙΔΗΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ: ΑΝΤΙ-ΛΗΨΗ! ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΕΥΓΕΝΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΥΤΟ ΑΠΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΗΝ “ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΕΝΩΝ” ΠΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ “ΟΡΙΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ”.
ΓΡΑΨΤΕ ΟΣΕΣ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΙΡΩΝΕΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΛΕΤΕ, ΠΑΡΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ΟΣΕΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΣ ΛΕΚΤΙΚΕΣ ΠΟΖΕΣ ΘΕΛΕΤΕ – ΤΙΠΟΤΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΣΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ “ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ”… ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΠΤΕΡΩΣΕΤΕ – ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΛΑ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ… ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ Ή ΟΧΙ, ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΑΛΕΥΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΘΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ. …ΕΣΕΙΣ ΨΑΧΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ “ΘΕΜΑ” ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΣΕΤΕ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΟΤΡΕΚΛΙΖΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΙΠΟΤΑ, ΟΡΙΑ ΣΑΣ. ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΑΝΑΖΗΤΑΤΕ ΕΝΑΝ ΛΕΙΒΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΟΝΩΣΕΤΕ ΤΙΣ ΚΑΚΙΟΥΛΕΣ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΛΑΜΨΗ, ΝΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΤΑ ΣΑΘΡΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΞΥΛΟΠΟΔΑΡΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΣ.
ΧΑΙΡΕΤΕ.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗ
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
1)ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ “ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ”, ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΩ: ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΛΕΙΒΑΔΑ. ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ “ΠΟΙΕΙΝ” ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΓΕΝΕΣΤΑΤΟΥ ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΝΑ, ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΩ ΘΕΣΗ.
2) TA ΑΙΧΜΗΡΑ ΜΟΥ ΛΟΓΙΑ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ “ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ”, ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ…