`

(Απʼ την ενότητα: «ΠΟΛΗ ΚΑΤΩ ΑΠʼ ΤΗΝ ΠΟΛΗ»)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2013 μ.Χ.

Ήρθε ο Ηράκλειτος στην πόλη μας απόψε
μίλησε με σωζόμενα ρητά
−κι άλλα που χάθηκαν−
ακούγονταν
τα πλέον σκοτεινά:
«φωτιές-αιώνιες και ψυχές-αναθυμιάσεις»
«είμαστε και δεν είμαστε
στις ίδιες πόλεις κατοικούμε
νεκροί και ζωντανοί»
«ο ένας μες στον άλλον αναπνέουμε
νεκροταφεία βρίσκουμε μετράμε τους νεκρούς»
−σε γλώσσα τρέχουσα σαν νά ʽλεγε−
«δεν έχει η ανθρώπινη ροή επιστροφή»
(εδώ και το ποτάμι)
«η αλληλουχία των γενεών
πάνω στη γη, μέσα στην πόλη»
1000 και κάτι οι τάφοι
του 4ου αιώνα προ Χριστού
στο Συντριβάνι
και 411 στα δυτικά, στο ενδιάμεσο
η decumanus
και μʼ ένα άλμα μετά
απʼ τη σφαγή του Ιππόδρομου
στο Άουσβιτς
Θεσσαλονίκη πόλη με ανοιχτά τα σωθικά
δείξε μας δώσε μας
την πόλη κάτω από την πόλη
κράτα την πόλη την πληγή σου ανοιχτή
πόλη μέσα σε πόλη
κάτω απʼ τα πόδια μας τάφοι και δρόμοι
στους αστραγάλους σου νεκρά φτερά
−στεφάνια δόντια όλα χρυσά−
εγχυτρισμοί
ενταφιασμοί
και καύσεις
δεν θα παύσεις
Θεσσαλονίκη πόλη πάνω σʼ άλλη πόλη
με τους νεκρούς σου να αιωρείσαι εσαεί
νέα ξανάρχεσαι
λειψή μεταβαλλόμενη
κι εμείς
οι επόμενοι νεκροί
−in situ−
γυαλίζουμε τα μάρμαρα
νεκροί και ζωντανοί

`

~ Che faro senza Euridice~

[ Με την ψυχή στο στόμα
Χωρίς ποτέ σου να τη δεις
Μερόνυχτα παραπανίσια
σύρτα-φέρτα

Κάπως αργά το καταλάβαμε
Πως ήταν πρόγνωση Καιρού
Να μην εξελιχθούμε σε Θεούς
πριν γίνουμε άνθρωποι

Γι ΄ αυτό
και τίποτα
Το αναστημένο
στον Αόριστο

Γι ΄ αυτό
και το Μηδέν
ο πιο σπουδαίος
αριθμός

Στην έλλειψή του

κλαίμε. ]

`

*

~αντίο με τελεία~

Όταν γίνεσαι καπνός
δίχως να προετοιμάζεις
τη φυγή σου
Οι λέξεις μέσα μου

βραδυφλεγείς

Χθες φερειπείν
έσκασε στο αυτί μου
ο Βεζούβιος

Πάνω στα χαρτιά
η αλφαβήτα είναι πάντα
Τίμια
στις προθέσεις της
Κανένας αναγραμματισμός
Καμιά πρόθεση φόνου
Αν λείπει βέβαια

η Στίξη
Μόνο οι άνω τελείες
είναι φιλάνθρωπες

Αφήνουν
πόρτα
ανοιχτή
Μια χαραμάδα

να συρθείς

κάτω

απ΄ τη λέξη. ]

Παραθυρόφυλλα

Και κει που η προσπάθεια μετράει
Οι μόνοι που προσπαθούν
Είναι αυτοί που βουρκώνουν παραπατώντας στο ίσιο σκοτάδι…
Αυτοί που η ψυχή τους είναι απλωμένη σε ψηλά μπαλκόνια…

Γενίκευση

Όλοι μπορούν να γίνουν ο,τιδήποτε.
Και ο ένας και ο άλλος.
Ο ένας ,όμως, μετριέται.

Ενός… η νύχτα…

Επιληπτικοί εφιάλτες
Ανόητοι με άδεια κυκλοφορίας
Επίθετα κι επιρρήματα άνευ κινήσεων
Ρήματα υπερκινητικότητας
Διάθλαση μνημών
Σβησμένων σε τασάκια μανιακών καπνιστών
Σαρανταποδαρούσες…
Η νύχτα ουρλιάζει,
Γρονθοκοπημάτα ενός μαζοχιστή ύπνου
Ενός…η νύχτα…

Λάζαρος

Για πολλά χρόνια λαμβάναμε μια ευχετήρια κάρτα κάθε Πάσχα από έναν αποστολέα αγνώστων λοιπών στοιχείων. Μέχρι που μάθαμε τυχαία πως ο συντάκτης δεν ήταν άλλος από τον λιγομίλητο και άκρως ντροπαλό κύριο του διαμερίσματος στο δεύτερο όροφο. Το σκέφτηκε αρκετά ο πατέρας και τελικά μια μέρα χτύπησε την πόρτα και φώναξε Λάζαρε δεύρο έξω. Μετακινήθηκε η πόρτα κι εμφανίστηκε ο σεμνός κύριος σαβανωμένος λέγοντας πως Κώστα με λένε κι αυτή η ρημάδα η μοναξιά με έχει πεθάνει.

Μνήμη Χρήστου Μπράβου

Μαύρο χωριό απάτητο
λευκό βαμμένο στου χιονιού
τοπίο σκακιέρα στην ομίχλη.

Πατημασιές των ξωτικών
που ξεμυτίζουν απʼ το δάσος
κι αντάρτες νύχτα στις αυλές
πετρόκτιστων σπιτιών.

Γδαρμένα χέρια ικετεύουν
για λίγο αλάτι και ψωμί
μες απʼ τα τρύπια τους παλτά
στάζουν οράματα
κόκκινα μαχαιρωμένα.

1.
Πραγματικά δεν βρίσκω νόημα πλέον
δεν υπάρχει χρόνος
μόνο το γάλα ρέει
δεν είμαι μόνος,έχω την πραγματικότητα για παρέα
οι σελίδες,οι εικόνες και τα τραγούδια που γνώρισα ξεχάστηκαν στη σκόνη
ο καταρράκτης μέσα μου στέρεψε
μου τα πήραν όλα
κι όσα εξακολουθώ να δίνω
θρυμματίζονται σε τοίχους κτισμένους από τον φόβο των άλλων
Μόνο δύο νέα χέρια που σκαλίζουν το χώμα και κόβουν τα φύλλα έμειναν
Που και που πιάνω το στυλό για να με θυμάμαι
η χαρά που σου δίνει ένας στίχος,μια πρόταση,ένα τραγούδι,μια σκηνή ταινίας
είναι η στιγμή που ανακαλύπτεις στο δρόμο ένα κέρμα,πεταμένο ή τυχαία εκεί από μία στιγμή δημιουργικού άγχους,από έναν άγνωστο,μετά απλά συνεχίζεις…
Ποτέ δεν θα γίνω επαγγελματίας,πάντα θέλω έναν επιμελητή κοντά μου
Πότε δεν θα χω την γνώση που τόσο πολύ καυχιόνται ότι έχουν για το οτιδήποτε
αυτό το είδος γνώσης που για τους περισσότερους είναι σαν το μαύρισμα απ τον ήλιο την πρώτη φορά που πάνε παραλία κι αρπάζει μόνο το γόνατο, δεν κάηκες μωρό μου!
Αθανασία είναι όταν στις επαναλαμβανόμενες κινήσεις
έχεις την ίδια λάμψη με το πρώτο χαμόγελο του κόσμου