`
~ Che faro senza Euridice~
[ Με την ψυχή στο στόμα
Χωρίς ποτέ σου να τη δεις
Μερόνυχτα παραπανίσια
σύρτα-φέρτα
Κάπως αργά το καταλάβαμε
Πως ήταν πρόγνωση Καιρού
Να μην εξελιχθούμε σε Θεούς
πριν γίνουμε άνθρωποι
Γι ΄ αυτό
και τίποτα
Το αναστημένο
στον Αόριστο
Γι ΄ αυτό
και το Μηδέν
ο πιο σπουδαίος
αριθμός
Στην έλλειψή του
κλαίμε. ]
`
*
~αντίο με τελεία~
Όταν γίνεσαι καπνός
δίχως να προετοιμάζεις
τη φυγή σου
Οι λέξεις μέσα μου
βραδυφλεγείς
Χθες φερειπείν
έσκασε στο αυτί μου
ο Βεζούβιος
Πάνω στα χαρτιά
η αλφαβήτα είναι πάντα
Τίμια
στις προθέσεις της
Κανένας αναγραμματισμός
Καμιά πρόθεση φόνου
Αν λείπει βέβαια
η Στίξη
Μόνο οι άνω τελείες
είναι φιλάνθρωπες
Αφήνουν
πόρτα
ανοιχτή
Μια χαραμάδα
να συρθείς
κάτω
απ΄ τη λέξη. ]
`
*
~Τα πέραν του Ε σημεία~
[ Οι άντρες της οικογένειας ήταν όλοι τύφλα
Οι γυναίκες τουναντίον,
έχουν
όλες
μάτια
μεγάλα
μπλε
επιδερμίδα όμορφη
όραση θεική
Το καλό τους αίμα το ΄δώσε
η γιαγιά Ειρήνη
σάπισαν μετά ως φαίνεται
τα γενετικά
Εγώ είμαι μύωψ με κουμπότρυπες
Λες το κακό να έφερε εκείνη η θεία Ευτέρπη
όταν αρνήθηκα να φάω < αμυγδαλωτά>
ή το κρασί
που
τελικώς
αν
θυμάμαι
καλά
πίνω
ακόμη
στην υγειά τους. ]
`
*
~ το παρόν σπίτι τελεί υπό εξεταστική ~
[ Εδώ και κάμποσο καιρό
Το μπαλκόνι το πέρασα στο πόδι,
Ο κήπος έχει μετακομίσει στο δωμάτιο,
Στα νότια του κρεβατιού
παίζει μπάλα η πανσέληνος,
Μια οχλοβοή
ακαθόριστη Βουνίσιος
αέρας στο ταβάνι-Πάει λέω
χάζεψα,
Μέχρις-ότου-η-ορτανσία-να-ψιθυρίσει-
-“Ακούω-κι-εγώ-φωνές”.
Κατόπιν
Ηρεμώ
Δυο τρελοί στο ίδιο δωμάτιο
δύσκολο
Όπως καταλαβαίνετε
Εδώ και κάμποσο καιρό
Σχετικά πάνε Όλα καλά
Τραβάω επιδέξια το λουρί,
Οριακά επαρκεί το νερό,
Φυτρώνουν στα καμμένα θάμνοι,
Κυρίως
Στο νότιο τέρμα αμφότεροι ισοπαλία . ]
`
******************************************************
Η Ειρήνη Καραγιαννίδου γεννήθηκε στην Δράμα, σπούδασε Νομική, ζει στην Θεσσαλονίκη και αποφεύγει τα μακροσκελή βιογραφικά.
Ειρηνη ωραια τα ποιηματα σου, συνεχισε, εισαι σε καλο δρομο.
Ο Ορφέας που φιλάς μέσα σου στοργικά Euridice εκμηδενίζεται !!
Μα πιο πολύ με γοητεύει το λακωνικό βιογραφικό !!
Μάλλον το μέλλον είναι δικό σου !!
Μια λέξη μόνο…εξαιρετική…
oι βραδυφλεγείς λέξεις της ποιήτριας προσπαθούν να βρουν μια χαραμάδα μέσα από δύσκολη στίξη, εισαγωγικά, αγκύλες, παρενθέσεις και τα καταφέρνουν μια χαρά…γίνεται έκρηξη
Συμφωνώ απόλυτα με τον κ. Καρτάκη ή για να το πω α λα Γκομπρόβιτς «Είστε για μένα ο κωδικοποιητής των αισθημάτων μου» [για τον Σαρτρ)…
Καιρό τώρα το παρατηρώ και εγώ εντός κι εκτός του Ποιείν. Ένας πεζός λόγος- που αυτονομιμοποιείται ποιητικός εξαιτίας της επιλογής της μορφοποίησης- ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από εμπνεύσεις άμεσης παρατήρησης, διάρκειας χρόνου ανανέωσης σελίδας Facebook. Πιθανόν γιατί είναι αποκύημα αυτών των χωροχρονικών πλαισίων. Η γραφή της κας Μπασδέκη εξαπλώνεται μάλλον ως ιός και στις νεότερες γενιές νομιμοποιώντας μια φαινομενικά «αθώα βιαιότητα» γραφής και ένα επιτηδευμένο ακαριαίο συγκίνησης (μέσω των τσιτάτων “προσωπικών ιστοριών”) που δεν είναι τίποτε άλλο από αναπηρία εμβάθυνσης συναισθημάτων και ανικανότητα ποιητικής επεξεργασίας.
Όταν δε οι ποιήτριες δεν διαθέτουν και αυτοφυές πνεύμα, τότε το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο μικροαστικό μέσα στην προσπάθειά τους να παράξουν παιγνιώδη γραφή.
Ωστόσο η κα Καραγιαννίδου κατά τη γνώμη μου διαθέτει το πνεύμα ως πρώτη βασική ύλη. Για αυτό και θα περιμένω με ενδιαφέρον την ποιητική διαχείρισή του και όχι την ευκολία της χρήσης του.
Τίποτα δεν υπάρχει από αυτά, ούτε Λειβαδίτης, ούτε Μπασδέκη, ούτε Δημουλά (αγαπητέ Μουζάκη), ούτε μπορούμε να προβάλουμε -νομίζω- πάνω σε μια ιδιοπρόσωπη -κατά την οπτική μου- φωνή τις ιεραρχήσεις και τις προτεραιότητες μας και τους όποιους φανταστικούς ορίζοντες προσδοκίας μας. Γνήσια φωνή που έχει να δώσει και θα δώσει. Δώστε χώρο, με αγάπη αγαπητοί συν-σχολιαστές. Υπάρχουν ρίζες, υπάρχει χώμα, υπάρχει αίσθηση και γνώση της περιρρέουσας ποιητικής ατμόσφαιρας. Θα γίνουν πράγματα εδώ. Είναι φανερό.
Σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια κ. Καρτάκη και κ.Μουζάκη. Εγώ ζητώ από τον Σπύρο Αραβανή να προσθέσει ένα ρ στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στο προηγούμενο σχόλιο. Χαίρομαι που αυτή τη φορά συνεννοούμαστε.
Υπάρχει και άλλη μια ανάγνωση του σχόλιού μου την οποία δεν λάβατε υπόψη. Όταν γράφω:
«Η γραφή της κας Μπασδέκη εξαπλώνεται μάλλον ως ιός και στις νεότερες γενιές νομιμοποιώντας μια…κ.τλ. » σημαίνει ότι προσπαθώ να προσδιορίσω τη γραφή ορισμένων νεότερων μέσω ενός παραδείγματος μιας πιο σχετικά επιφανούς γραφής από αυτές. Δεν εννοώ ούτε υπονοώ μιμίδιο. Πάντως κ. Μουζάκη μην είστε τόσο σίγουρος για τη μη δυναμική των «παρεών του Facebook» και τόσο ρομαντικός που δεν πιστεύετε οτι γιγαντώνεται το ρεύμα των «ποιητών του Facebook» με ό,τι συνεπάγεται αυτός ο όρος.
Δυνατά τα ποιήματα της Ειρήνης Καραγιαννίδου.
Δυο σχόλια και μια προτροπή.
1.Μου μπήκε η ιδέα πως ίσως θα μπορούσαν να είναι θραύσματα ορφικών,κάτι σα μηδενιστικά μοιρολόγια που ακόμα κι έτσι, χωρίς να τους λείπει τίποτα, ψάχνουν μια ανάσταση στην απουσία, πάντα με τη γνώση της ματαιότητας και του ασήμαντου της όποιας δράσης τους. Το έργο της μαγνητίζει, το δίχως αλλο.
2. Ξεμάθαμε απο εξομολογήσεις και όταν διαβάζουμε ή γράφουμε ( πχ το αντίο με τελεία )δεν είμαστε σίγουροι. Το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται σαν πολυβόλο στο χέρι και αναπηδάν στο χαρτί και στα πλήκτρα οι κάλυκες. Γι αυτό ίσως εμφανίζετα καμιά φορά μια ακατάσχετη στίξη και κάποια ζόρισμένη – ζαρωμένη μορφή. Πιστεύω ότι απο εκεί ξεκινάει η Ειρήνη γιατί ρίχνοντας μια ματιά και στο υπόλοιπο έργο της φαίνεται ότι υπάρχει αυτή η συνείδηση . Είναι επιλογή που έχει γίνει μετά από κόπο και δουλειά για το τελεσίδικο της γραφής της.
3.Βέβαια γούστα είναι αυτά, αλλα ας το τολμήσω:
Ειρήνη, δοκίμασε να τραγουδήσεις κανένα επόμενο γραφτό σου αντί να το μιλήσεις απλά. Η διαφορετική μουσική, οι ρυθμόι, τα μέτρα της γλώσσας καμιά φορά εκπλήσσουν.
Η παρατήρηση του κου Καρτάκη είναι ενδιαφέρουσα.
Φοβάμαι ότι το ‘ακαριαίαο’ του κου Αραβανή και η ανάλυση του πέτυχαίνει διάνα. Εγώ χρησιμοποιώ τη φράση “αβαθή κύματα στα ποιημάτα” . Επίσης δεν είμαι σίγουρος για το ρόλο των social media στη συγκεκριμένη κατάσταση. Νομίζω υπάρχει ανεξάρτητα . Ίσως αποκαλύπτεται μεγαλύτερη επιφάνεια.
Καλή συνέχεια στο έργο της Ειρήνης Κ. και στην ίδια φυσικά.
Καλή συνέχεια και στο ποιείν. Ένας παλιός ανγνώστης και σπάνια σχολιαστής.