`

1. Ποίημα για τους άδοξους έρωτες

Αν έχασε ο Ουγκώ την αγαπημένη
κι αν ο Μπωντλαίρ την Ντυβάλ με στίχους θρηνεί,
η εύνοια της Μούσας τους είναι δοσμένη
κι η λησμονιά να τους σκιάσει δεν μπορεί.

Κι αν εγκατέλειψε η αγάπη το σώμα
κι αν στη λευκή κλίνη της φαντασίας μένει,
η αθανασία στο τέλος περιμένει
και στης δόξης θα κείτονται το δώμα.

Η ρίμα τους η λαμπρή τον πόνο κοσμεί
κι ας γράφουν με αίμα για του βέλους την πληγή.
Κι αν το πλήθος με μύδρους τους κηδέψει
θα ´ναι στο τέλος που η μοίρα θα τους γνέψει.

Κανείς όμως δεν ανιστορεί τους στιχουργούς
που υμνωδοί γινήκαν του δόλου της ζωής.
Στην εκατόμβη του πάθους τους συναντας ωχρούς
και το γέλιο τους να σου χαρίζουν δε θα δεις.

Τα χέρια της απάτης τους κοιμίζουν
κι η καταφρόνια του χρόνου προειδοποιεί
πως μάταια στη δάφνη του κλέους ελπίζουν
εκείνοι που ψάχνουν του ταλέντου το κλειδί.

Το σάβανο της λήθης θα τους σβήσει
κι αν έστω ένας στίχους τους εκτιμήσει
θα΄ ναι για το θάρρος να ελπίζουν πάντα
πως ο οβολός της τέχνης κρύβει το θαύμα.

`

“Γυμνό”, λαδοπαστέλ

ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ
Πάνω στον βράχο
στο πέτρινο κρεβάτι
έστρωσα άμμο ψιλή
κεντημένη από προγονική βελονιά
με τ’ αρχικά μας χαραγμένα
στου βράχου τη σχισμή
κι ο ήλιος με βρήκε ανάσκελα
στα πόδια μου απλώθηκε ζεστή πνοή
κι ήσουν πιο κει εσύ
στα χέρια κρατούσες της εστίας τη μηχανή
καθόριζες βάθη και ζενίθ
στην παραλία που τη λέγαμε Λιβάδι.
Σ’ έβλεπα προσηλωμένο
άκουγα να τρέχει το νερό στ’ αυλάκι
κρύο νερό και δίψαγα
με το σώμα σε στάση ύπτια
κι είχα φυτέψει στην κοιλιά μου μιαν ελιά
να ρίχνει τη δροσιά της στα πιο απόκρυφα σημεία
εκεί στου βράχου την επιφάνεια τη λεία
περάσαμε και φύγαμε χωρίς επιστροφή.

Το φιλμ είπες έχει καεί
έμεινε μόνο στο χαρτί
των σκιών μας η αποτύπωση.

`

GRIECHENLAND

Μονοπάτια στην πανσέληνο
το σώμα σου
Μαζεύουν οι παλάμες σου
τον ουρανό
Οι θάμνοι σου
καρποί μεσ΄στα μαλλιά σου
Τα πάθη σου
στο έλεος των θαλασσών
Φυτρώνεις λιμνοθάλασσες
Τους ίσκιους των βουνών ορίζεις
Ξεμοναχιάζεις πράσινες νιφάδες,
μυστήρια πουλιών
Πίνεις στα μισοφέγγαρα
Φιλήδονη Ανατολή
Σαγήνη αρωμάτων

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΕΝΗ

Του Ρίτσου

Βάζουμε τις λέξεις στη σειρά
Σαν το τρενάκι, με βαγόνια
Γεμάτα εξόριστη ματαιότητα
Και μαύρο κάρβουνο
Για τις μηχανές του μύθου

Σαν τα παλικάρια
Τραβώντας για την Τροία
Με την ψιλή άμμο στις ακτές.
Ελαφρύ το χώμα τους σκέπασε
Ελαφρύς ο χρόνος.

Στάθηκε η Ελένη κάτω
Από τις λευκές κουρτίνες
Και τις φίλιες καταστροφές
Της τύχης και της άγνοιας.
Πάνω από τα τείχη
των σωμάτων.

Επιμύθιο μην ψάχνεις
Φτάνει το μαύρο πετράδι στον δείκτη
Που θα σου περάσει στην καρδιά
Και η φτωχή λινάτσα της ομορφιάς.

Η αριστεία δεν υπάρχει πια
Παρά μόνο στους μύθους
Κι οι ήρωες χάρτινοι διψούν για φωτιά
Να ανέβουν σαν καπνός μαύρος στον ουρανό.

Έρωτας
η ξενιτειά
Μοιάζει μια συνωμοσία των ρούχων
Η ξενιτειά στο βάθος του χρόνου
Κι εμείς ταξιδιώτες γ΄ θέσης με εισιτήριο
Την φιλαυτία μας.

Το πεπρωμένο
Η αλήθεια
Η οιωνοσκοπία της σκιάς
Η μαρτυρία.

Γυμνές οι νίκες
του θανάτου της ψυχής.
Θυμήσου τις λέξεις
Που εκστομίζουμε και γράφουμε
Σαν άνθρωποι συνωστίζονται στο δωμάτιό μας
Και πέφτουμε πάνω τους συνεχώς.

Τα καράβια όταν γεράσουν
Επιστρέφουν
Σακατεμένα χωρίς σημαίες
Στην πατρίδα.

Πριν το πρόβλημα εμφανιστεί,
Πριν τις μάχες του χοϊκού πολέμου.
Να έχεις μια λύση στο χέρι
Ελέω Θεού.

Tota mulier in utero atque in mamma

`

Θαύμα

Κάποια
ονόματι Κάτια
μπορεί και Ματίνα
δεν ένιωθε καλά
και το ʽριξε στʼ άστρα.

Αργότερα
άρχισε να βγάζει
ένα-ένα τα ρούχα της.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα
βάδιζε γυμνή στους δρόμους
κι οι ανόητοι
έκαναν πως δεν την έβλεπαν.

Κι ήταν θαύμα
να γυρνά μʼ ένα σταυρουδάκι
στον λαιμό

άγνωστη
και επιρρεπής
χωρίς προορισμούς
και ελπίδες.

`

*

Πριν γεννηθούμε

Tota mulier in utero atque in mamma

Ελευθώ
από χώμα
και νερό
θρέφεις πειρασμούς
μαστούς ξέχειλους
η ηδονή σου

Ελευθώ
από εντυπώσεις
κι έρωτα

Μη φοβηθείς

Θα γίνουμε κάποτε
ό,τι ήμασταν
πριν γεννηθούμε