1.
Πραγματικά δεν βρίσκω νόημα πλέον
δεν υπάρχει χρόνος
μόνο το γάλα ρέει
δεν είμαι μόνος,έχω την πραγματικότητα για παρέα
οι σελίδες,οι εικόνες και τα τραγούδια που γνώρισα ξεχάστηκαν στη σκόνη
ο καταρράκτης μέσα μου στέρεψε
μου τα πήραν όλα
κι όσα εξακολουθώ να δίνω
θρυμματίζονται σε τοίχους κτισμένους από τον φόβο των άλλων
Μόνο δύο νέα χέρια που σκαλίζουν το χώμα και κόβουν τα φύλλα έμειναν
Που και που πιάνω το στυλό για να με θυμάμαι
η χαρά που σου δίνει ένας στίχος,μια πρόταση,ένα τραγούδι,μια σκηνή ταινίας
είναι η στιγμή που ανακαλύπτεις στο δρόμο ένα κέρμα,πεταμένο ή τυχαία εκεί από μία στιγμή δημιουργικού άγχους,από έναν άγνωστο,μετά απλά συνεχίζεις…
Ποτέ δεν θα γίνω επαγγελματίας,πάντα θέλω έναν επιμελητή κοντά μου
Πότε δεν θα χω την γνώση που τόσο πολύ καυχιόνται ότι έχουν για το οτιδήποτε
αυτό το είδος γνώσης που για τους περισσότερους είναι σαν το μαύρισμα απ τον ήλιο την πρώτη φορά που πάνε παραλία κι αρπάζει μόνο το γόνατο, δεν κάηκες μωρό μου!
Αθανασία είναι όταν στις επαναλαμβανόμενες κινήσεις
έχεις την ίδια λάμψη με το πρώτο χαμόγελο του κόσμου
2.
Tο μόνο αιώνιο λάθος,η πίστη στους ανθρώπους
Προσπάθησα,κατέληξα μόνο να τους ακούω
εγώ,εγώ,εγώ………….
εσύ,εσύ,εσύ,μόνο όταν σε έχουν ανάγκη
Έδωσα ότι έχω,λέω ότι μου συμβαίνει
μα όσο περισσότερο σε γνωρίζουν
τόσο πιο πολύ σε κρίνουν,σε εξευτελίζουν
φτύνοντας λόγια από σάπια δόντια
σκάβοντας τάφους,μη γνωρίζοντας ότι θα ναι ο κήπος τους
ξερολιθιά στο κεφάλι τους
όλα είναι λάθος γι αυτούς,τίποτα δεν κάνεις σωστά αν δεν είναι ενταγμένο στις συνήθειες τους
η γνώση περιορίζεται σε κουτσομπολιά
στις ειδήσεις των τοπικών φυλλάδων
η θρησκεία τους είναι “πρώτη μούρη στο αχούρι”
διαολίζονται με το χρήμα σου,ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ
Μονίμως συγκλονισμένοι από τότε που κοινωνία έλαβαν πρώτη μέρα στο σχολείο
ακόμα οι παρέες τους αυτές είναι
αυτοί το λένε φιλία,άλλοι αλλαξοκωλιές
γνώστες όλων των θεμάτων και πραγμάτων επί της γης
ασχέτως αντικειμένου τους
επαγγελματίες της πλάκας,η δύναμη της σαβούρας,ο πολλαπλασιασμός
όλοι αυτοδημιούργητοι(επιμελώς κρυμμένο το σπίτι που μένουν το πήραν από τους γονείς),μόνο οι άλλοι οι μαλάκες που τους το λένε είναι εισοδηματίες,το κορίτσι του μπαμπά,σκατόφλωροι
πάντα εκμεταλλευόμενοι τον μύθο του αγνού ανθρώπου του χωριού
Α ποιος? εσύ ο αστός δεν ξέρεις τίποτα
πάντα θ ακούς πόσο γαμάτα περνάνε,πόσα λάθη κάνουν όσοι κυβερνάνε
πάντα τρώνε και πίνουν τα καλύτερα
και πάντα όταν πεθαίνουν δεν τους συναντάς ξανά ποτέ
γιατί η δημιουργία τέχνης και αλήθειας είναι κάτι που πονάει
γιατί η ανάλυση είναι μπέρδεμα
γιατί είναι τόσο κουτοπόνηροι που δεν μπορούν να εμπιστευτούν,να διαβάσουν,να ακούσουν,να δουν,να δώσουν μια δουλειά,κανένα πέρα από τους “γνωστούς των γνωστών τους”
γιατί οι πόλεις-κράτη ακόμα επιζούν
γιατί δεν ταξίδεψαν πουθενά,αλλά και όσοι πήγαν το έκαναν για το γυρισμό
να πουν στους κολλητούς τους πόσο ανώτεροι είναι
γιατί είναι μαθημένοι από γονείς που τους είχαν και τους έχουν ακόμη σαν εργαλεία
γιατί το σ αγαπώ είναι ακριβό
γιατί το αγνό στην τελική είναι άλλη μια μάρκα στο ράφι
γιατί το μόνο που ξέρουν είναι να βγάζουν το όνομα σου στη φόρα από μια φορά που ήπιες ή αν δεν τους ξαναδώσεις τα λεφτά σου για τις υπηρεσίες που σου παρέχουν
γιατί πιστεύουν ότι στην τελική γυναίκα ή ο άντρας σου γουστάρει αυτούς
γιατί θέλουν να τους ακολουθείς σ’ότι κι αν κάνουν,να αγοράζεις τον εαυτό τους,τα φαγητά τους,τα ανέκδοτα τους,ενώ στο δικό σου ή κάποιου άγνωστου ούτε καν θα δοκιμάσουν
γιατί έχεις συνέπεια,γιατί ανοίγεσαι ρε φίλε,βγάζεις πίκρα ενώ αυτοί αγαπάνε όλον τον κόσμο,γιατί,γιατί,γιατί………….
αλλά εμείς είμαστε πιο δυνατοί,γιατί πατρίδα και φίλοι είναι ο κόσμος
κι εγώ έχω εσένα
