1953

Χιόνι και παγετός, ένα βενζινάδικο και αυτό σκεπασμένο, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο πουλί και τα κλαδιά των δέντρων είναι βαριά. Βήχοντας και γράφοντας ξυλιασμένους στίχους, τυλιγμένος με κουβέρτες προσπαθεί να μην απογοητεύσει
το κοινό του, μπορεί να δει μερικά λαμπάκια να αναβοσβήνουν στην αρχή της χρονιάς, ξαπλωμένος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Η κάνουλα ακόμη μαγκωμένη στην θέση της έχει παγώσει, κι μία πυρηνική βόμβα κοιμάται στην εγκατάστασή της.
Προσπαθώ να μην την ξυπνήσω. Οι γραμμές στον δρόμο συνεχίζονται για αρκετά μίλια καθώς το κρύο καλπάζει. Σαν σιωπηλοί μάρτυρες τα τηλεγραφόξυλα στέκονται ακίνητα, μοιάζει να ξεκινάει μία ειρηνική χρονιά. Κάπου μία μικρή αλεπού μπαίνει γρήγορα στην φωλιά της.
Φαντάζομαι τα σημάδια αχνών βημάτων πάνω στο χιόνι.

`

ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ

– Σύσπαση σώματος οργασμική η έμπνευση

– Αιμορραγεί ό,τι μετουσιώνεται σε λέξη

– Ευτυχία μετρημένη σε μιλιγκραμ

– Δε με έχω δει ποτέ
χωρίς τη βοήθεια κάποιου καθρέφτη

– Γιατί κι η θλίψη
ένα μέγεθος πεπερασμένο είναι

– Χείλη τραχιά
που φλυαρούσανε ουσιωδώς τον έρωτα
νύχια βαμμένα κόκκινα

και του αστραγάλου της μικρό βραχιόλι

– Ερωτευμένος-
Ο νικητής που παραδίδεται άνευ όρων στον ηττημένο

– Κίτρινοι φανοστάτες ένας πίσω απ’ τον άλλο
σαν πένθιμη πομπή

– Όταν οι τεταμμένοι δείκτες
από τα δάχτυλα των ονείρων σου
δείχνουν πάντα τον ίδιο δρόμο

ήρθε η ώρα

– Προσοχή!
Προσεχώς
Πραγματικότητα

*

ανάμεσα στα γεράνια και τα τριαντάφυλλα
λευκές λέξεις:
Γυναίκα γυμνή
μέσα στο κήπο

*

όλα πάλι άνθισαν.
Ένας φτωχός
κέρδισε
την ομορφιά.

*

στο σκιερό δάσος
η μνήμη έγινε νερό:
Στην άκρη της λίμνης
ένας λευκός κύκνος.

`

Ο αποχαιρετισμός .

Όρθιοι κάτω από την τέντα του περίπτερου
– μη φανταστείς
πως απαίτηση είχα
αλλιώς να τους σκεφτείς
καθιστούς ή ξαπλωμένους
καταμεσίς του δρόμου
μα σκέψου και μένα
που να αποδώσω ήθελα
λιτά
στη σκηνή και τους πρωταγωνιστές μου
τις συνέπειες στη συμπεριφορά
από του κόσμου την γύρω παρουσία
ανάγκη είχα τον πλεονασμό-
σ’ ένα αποχαιρετισμό
με χειραψία τυπική
περιορίστηκαν
εγκλείοντας ο καθένας
νόημα δικό του στην κίνηση
Έτσι, έκπληκτη
βρέθηκε να χαιρετά
μια παλάμη παγωμένη
παρά τον καύσωνα
των εξωτερικών καιρικών συνθηκών
και των δικών της εσωτερικών
Ώσπου να ολοκληρωθεί η παρατήρηση
μεσαίος και δείκτης
ακολουθούσαν την κίνηση του αντίχειρα
κατά μήκος της παλάμης
κι απ’ τις δυο πλευρές
εγχέοντας θαρρείς μέσω αφής
ρίζες από την δική της ουσία
έγνοιας και πραγματικότητας
στα επιθηλιακά κύτταρα του άντρα
με μιαν ιδιόχειρη αφιέρωση
όσο διήρκεσε το έκπληκτο
στο άγγιγμα
βλέμμα εκείνου

η αγάπη
φωτίζει
τις νύχτες του μυαλού μου
όσο τα ξωτικά
χορεύουν
στις άκρες της σκέψης μου

Έπειτα αποχωρίστηκαν
τα βλέμματα κι οι παλάμες
Δυο λόγια επόμενα
και τα πράγματα εξελίχθηκαν
σε κατευθύνσεις αντίθετες
Εκείνη, στράφηκε αριστερά
και πριν στρίψει στη γωνία
απ’ όπου θα τον έχανε διά παντός
από την οπτική της
κοντοστάθηκε σε μια βιτρίνα
να προκαλέσει την αλλαγή στη σκέψη
Αργότερα πολύ
θα μετρούσε και την κατάσταση

(από τη συλλογή: οι απέναντι, αυτοέκδοση, Αθήνα 2012)

***

Μια φτωχογειτονιά ο κόσμος όλος
και όμως τα όνειρα κινούνται με ταχύτητα ζωής
κάποια παιδιά παίζουν ακόμα
άγγελοι περισσότερο παρά άνθρωποι
κύματα που λιώνουν βράχους
λέξεις που σπάνε και ακούς τον ψίθυρο τους
χώρος που χωράει τα πάντα
αφού το φως άστραψε στα μάτια τους
μια για πάντα
σαν εκπυρσοκρότηση.

***

Να ξεφλούδιζα τις λέξεις να στις δώσω να σου πουν αυτό που πραγματικά είναι.
Ξεκινά η μέρα σα νοικοκυρά που συγυρίζει και εσύ λείπεις να της δώσεις χώρο.
Τόσος χώρος μέσα στα σπλάχνα του ηφαιστείου, η τρύπα απ το στόμα μου χύνει μάγμα που καίει το τώρα.
Σου ψιθύριζα όλο το πρωί και εσύ θα το φανταστείς κάποια στιγμή μέσα στο αύριο, έτσι με τα μάτια που ακούς.