Ο ΓΛΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΔΙ
(05.09.2009)

Κατέυθυνε την νιότη μας ο πόνος με ρυτίδες
με λάθη η νύχτα έριζε της μέρας τη φθορά.
Ταξίδι με ανάποδες και κάτω τις ασπίδες
τα φώτα σπίρτα καίγονταν σαν κόβαν τα σχοινιά

Σκουριά είχες στο χάρτη σου για εξάντα το ψαλλίδι
μποτζάριζες σε τέμπερες ξεβάφοντας μπογιά
Ενώθηκαν στο στήθος σου ο γλάρος με το φίδι
τα μάτια καθώς σφάλιζες ασθμαίνοντας στεριά

Αφήνοντας στο δέρμα σου καπνούς να ελλοχεύουν
επέπλευσες σ απάτητους πλανήτες αποχής
Με ξόρκια λύπης κύμματος σε βράχους που χορεύουν
με σμίλεψες ροζ χάος σου σαν δάκρυ προτομής.

Νερό του δρόμου φώλιαζες στις φλέβες μπολιασμένο
με λάσπη απαστράπτουσα στων άστρων τη σκιά
Δυο ψύχρες ανατέλλουσες σε δύσης πεπρωμένο
παρέλυαν με σύννεφα τον ήλιο στ ανοικτά

Η λόγχη που δεν τράβηξες με φόβο για να ρίξεις
σ ερώτων σενατόρια κρεμάστηκε με φως
Με νεύματα απροσάρμοστα σε λέξεις δίχως στίξεις
στη νέμεση της ρώτας σου προσφέρθηκα αμνός.

Χ.

 βυθίστηκα ξανά σ’ ένα χορό

    μακριά από τις κινήσεις των ανθρώπων  
τα σώματά μας   ένα δυο τρία    κατακόκκινα χάδια
    το δέρμα μας  ένα δυο τρία    λόγια ολόφωτα

τα δάχτυλα δεν ξέρουν από πολιτισμό
    μονάχα την ευγένεια της γέννας
μονάχα τη βαρβαρότητα του θηλασμού
    κι έχει περάσει ήδη το ένα τέταρτο της μνήμης
που παρελαύνουν μπροστά μας τα Ανθρώπινα
    κι όταν θα πάψουν κι αυτά να μας ονειρεύονται
τότε ίσως να’ χουμε νικήσει
    τότε ίσως να’ χουμε καταφέρει το Ανείπωτο
τότε ίσως ο νεκρός κι ο άλλος του θάνατος
    μ’ ένα μεγάλο ήσυχο μαχαίρι να μας σκοτώσουν
σημαδεύοντας προσεχτικά τα χέρια μας
    αναζητώντας εκεί αυτό που εμείς βαφτίζαμε στερέωμα
πριν καν ακόμα ο κόσμος αυτός μοιραστεί
     σε τόπους σε ονόματα και σε ήρωες
σ’ αυτά που ξέρουμε
σ’ αυτά που βλέπουμε
και στα άλλα
που κοιτάμε 

     κι όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιους φόνους
     θα στριγκλίζει η σελήνη τ’ όνομά σου
     θα στριγκλίζει στ’ όνομά σου τ’ όνομά μου
     θα στριγκλίζει στ’ όνομα μου επάνω ολομόναχη
     μια δαγκωμένη γήινη σφαίρα
     κι η πιθανότητα μιας ειπωμένης Άνοιξης
     μιας Άνοιξης επόμενης

βυθίστηκα λοιπόν ξανά σ’ ένα χορό

μια τέτοια νύχτα, αργά,
συναντηθήκαμε
σαν να έπρεπε κι οι δυο μας
 να απαντήσουμε σε κάτι

Δέκατη τρίτη ουσία

Δέκατη τρίτη ουσία
Αθόρυβα διέρρευσε
Σε αυτά λίθινα δάχτυλα
Κι άσε τα να μιλήσουν για εσένα.
Άσε τα να διακυβεύσουν
Το παράλογό σου.
Σαν αυτά τίποτα
Δεν ωρύει τα ασφυκτικά παραμιλητά σου.

Δεν απέμεινε άλλος χώρος
Μέσα εδώ,
Ούτε και χρόνος.
Στέρεψαν όλα.
Ανταμώσαν οι τοίχοι,
Το ταβάνι το πάτωμα αγκάλιασε
Και η μαύρη σου πεταλούδα
Έγινε ο χωροχρόνος των πάντων.

Διαισθάνομαι πως κάπου σε ένα πέρας
Ένα παιδιάτικο σύννεφο με προσμένει…

Ανθολογούνται οι: Γιώργος Ευθυμίου, Ανέστης Μελιδώνης, Μεταξία Μητούση, Ελένη Μούτσιου, Ιλεάνα Νίκολσον, Εριφύλλη Πιερίδη, Ασημίνα Ρεβύθη, Αστέριος Τούτιος

Γιώργος Ευθυμίου, Εαυτολογία

Μου είπανε πως είμαι ένας.
Ωραία είπα, εύκολα θα διαλέξω.
Μα αυτοί, εκεί μέσα μου, αμέτρητοι είναι.
Ποιον να διαλέξω πες μου;
Ποιος ένας είμαι;
Ποιος ένας δεν είμαι;

Το ακούσανε και οι παστρικοί,
και αρχίσανε οι σκοτωμοί,
αρχίσανε οι μάχες.
Και είπαν,
αυτός που θα ‘ναι νικητής,
αυτός που θα επιζήσει,
αυτός ο Ένας θα ‘μαι.

Μα έλα να δεις,
στάζει το αίμα ποταμός,
όμως νεκρός κανείς δεν πέφτει.
Μόνο θεριεύουν και μόνο μεγαλώνουν.
Και όσο συγκρούονται,
όλο γεννοβολάνε.

Μα είναι το αίμα τους,
όλο δικό μου αίμα.
Και είναι οι ανάσες τους που αγκομαχούν,
σε τούτη την παλαίστρα,
όλες δικός μου αέρας.
Μα πες μου, πες μου,
πως να αποποιηθώ τις χίλιες μου υπάρξεις;
Αυτές μ’ ορίζουν,
αυτές μου δίνουν σχήμα.

Μα και με τον κόσμο,
πάλι τα ίδια και τα ίδια.
Ένας μου είπαν είν’ και αυτός,
μία και η ζωή,
κι έτσι και εγώ να ζήσω.

Μα είναι ο κόσμος ποταμός,
ηφαίστειο που βράζει.
Οι σταγόνες του είμαστε εμείς,
εμείς και η λάβα.
Το σχήμα του δικό μας είναι.

Κάτω απ’ τον παχύ φλοιό του,
τα αντισώματα εμείς είμαστε.
Εχθρό δεν έχουμε,
και έτσι παλεύουμε μεταξύ μας.
Κι όσο συγκρουόμαστε, τόσο ενωνόμαστε.
Κι έτσι ο κόσμος μεγαλώνει.
Κι έτσι ο κόσμος απλώνει.

ΚΑΠΟΙΟΣ

Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.

Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.

Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονία του σφυρίζει

αυ-το-κτο-νί-α και θά-να-το.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΣΕΛΜ ΚΙΦΕΡ

Βαλίτσα
περιφέρομαι
σε άδεια αεροδρόμια
σε μαύρες ταινίες
που τρίζουν
σκουριά.

Χορτάριασαν
τα απομεινάρια των ανθρώπων
οι ίδιοι οι άνθρωποι
χόρτα ξερά
παραμερίζονται

σφυρίζει αίμα ο αγέρας.

Ένα αεροπλάνο παράμερα
βήχει – ετοιμοθάνατο – άχυρο.