ΤΟ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ ΚΙ Η ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ

Στη Φρόσω

Σηκώθηκε αγουροξυπνημένη
στην υγρασία του φιλιού του.
Τα κύτταρα αναζωογονήθηκαν
δροσίστηκαν στο τρυφερό άγγιγμα
ορθώθηκαν στητά
σφίγγοντας στο σφριγηλό της δέρμα
τη ζωή που ξεπρόβαλε
απʼ τον λήθαργο.

Τότε το βασιλόπουλο
που την έβγαλε απʼ τη νάρκη
λύνοντας τα μάγια
ζήτησε ευγενικά κι ηδονικά
να μάθει τʼ όνομά της.
– Είμαι η πριγκίπισσα Βυζίτσα,
απάντησε αθώα
χωρίς συναίσθηση
του φουντωμένου παθιάρικα
τόπλες είναι της.

[Από την ποιητική συλλογή «Τʼ αναγκαία προς το τ-ζην (ποιητικές γ-ραφές)»]

Μπουριγκάνγκα

Στις όχθες του Μπουριγκάνγκα μαύρα τα νούφαρα,
Μαύρες και οι σαπουνάδες απʼ το ξέπλυμα των ψυχών,
Μαύρα πουλιά τσιμπολογάνε τʼ απομεινάρια της φτώχειας των ανθρώπων
Κι εκεί ψηλά ένας ήλιος κάρβουνο
Τυλιγμένος μʼ ένα σάρι της ομίχλης.

Στις όχθες του Μπουριγκάνγκα
Είναι αγκυροβολημένα για χρόνια στο ίδιο σημείο
Διαβρωμένα καράβια, φαντάσματα της Δύσης.
Στʼ αμπάρια τώρα συγκατοικούν αρμονικά άνθρωποι και ποντίκια
Και ημίγυμνοι άντρες στις πρύμες ατενίζουν ονειροπόλα
Μέσα σε σφραγισμένα μπουκάλια να επιπλέουν
Τα ταξίδια που δεν έκαναν ποτέ.

Τα παιδιά όταν βουτάνε γυρίζουν με τα βλέφαρά τους γεμάτα σκουριά,
Με τα μαλλιά γεμάτα πεθαμένα χελιδονόψαρα.
Τα παιδιά όταν βουτάνε γυρίζουν με τις χούφτες γεμάτες
Βούρκο απʼ το μέλλον.

Στον βυθό του Μπουριγκάνγκα κείτονται χιλιάδες σκελετοί
Σκαλωσιές λησμονημένων ονομάτων.
Στον βυθό είναι θαμμένες χιλιάδες νεκροκεφαλές
Με τα σαγόνια διάπλατα ανοιχτά
Λες και ξεκαρδίζονται στα γέλια με τους από πάνω,

Με τους αγίους με τις μακριές γενειάδες
Και τα φωτοστέφανα των υδρατμών
Που τραβάνε κουπί με μαρτυρική στωικότητα.
Τραβάνε κουπί
Προς το πέρας
Μέσα απο αχανής ιστούς ποταμών και παραπόταμων
Και εδώ και μια αιωνιότητα πλέουνε αναζητώντας
Το τελευταίο φιλί –
Εκεί που ο Μπουριγκάνγκα μετουσιώνεται σε απέραντη θάλασσα.

Μα ο θρύλος το θέλει
Ο Μπουριγκάνγκα να μην σταματά στη θάλασσα
Παρά μπαίνει σε μια υποθαλάσσια αρτηρία και συνεχίζει
Να περιπλανάται μονάχος του
Πολύ κάτω από τους βυθούς.
Λένε πως όποιος θέλει να διασχίσει το σκοτεινό κανάλι του
Χρειάζεται εφόδιο ακόμα μια αιωνιότητα
Προτού φτάσει στο τέρμα,
Στον κάτω κόσμο
Εκεί όπου η ζητιάνοι έχουν περίσσεια αγαθά
Να δώσουν σε όλους εκείνους που αρνήθηκαν να τους ελεημονήσουν,
Εκεί όπου όλες οι επίγειες παρηγοριές πραγματώνονται.

Ο φυγάς

Είμαι το λάθος
που ποτέ δεν θα βρείτε
στα κείμενά σας.

Αυτογνωσία

Πριν ακουμπήσω
μιαν αλήθεια στο χαρτί
φοράω γάντια.

Ο πιανίστας

Αγωνίζομαι
να γυρίσω σελίδα
ολομόναχος.

Σχήμα πρωθύστερο

Έλεγε πάντα
αύριο τα σπουδαία
μα χάθηκε χτες.

Εθνική επέτειος

Γνωστές γραβάτες
άγνωστος στρατιώτης.
Καλά στέφανα.

(ΑΠό το “πατέ
στρούθο
καμήλου”, 41 χαϊκού με τίτλο”, εκδ. Μανδραγόρας, 2008)

Αυτογνωσία

Ως πότε οι ποιητές θα ξαγρυπνάτε;
Χιλιάδες βράδια κι αν ξοδέψετε
κι άλλες χιλιάδες ξαστεριές
θα έχετε πάντα μέσα σας εκείνο να σας κλαίει:
ποτήρια αδειανά
και δάχτυλα γδαρμένα από στιχάκια αιμοβόρα.
Οι μακρινές στεριές σας πάντα θα χτίζονται στο μύθο
κι οι προσευχές θα στήνουνε καρτέρια για το χθες
κρεμώντας απ’ τους ώμους τους
τις άμορφες φαρέτρες των σωτήρων.

Και τι είμαι εγώ για να μιλώ;
Ένας απρόσωπος κλητήρας των ονείρων.

Ανεπάρκεια

Αν στύβω τα ματόκλαδα κρυφά
είναι γιατί τα σύννεφα δεν έσταξαν αλήθεια.
Ποτέ μας την αλήθεια δεν κρατήσαμε αγκαλιά
μόνο με χτύπους και παλμό
με δίστιχα κι αναλωμένες ρίμες
τη στείλαμε στο δρόμο
με την ευχή
να πέσει ξέστηθη και ηρωικά σε κάποια ξένη μάχη
ειδάλλως να στραφεί
βαστώντας όλα εκείνα που αγνόησαν οι παλιοί.

Η σιωπή

Η σιωπή που πάντα ποθούσες
να κλειστείς μέσα της
βλέφαρα που ανοίγουν
μια σιωπηλή ματιά
θολό περίγραμμα η ευτυχία
και συ καταβυθίζεσαι
ξανά και ξανά
σʼ εκείνην την αξέχαστη αγκαλιά

Μοιραία η τρυφερότητα
μας έκανε ανθρώπους

Χίος, Σεπτέμβριος 2010

Ξαφνικά
στο Σωτήρη

Είδα το βλέμμα του να χάνεται
αγκυροβόλησε στη Χίο
για μια απάντηση ήρθε
έτσι ξαφνικά
αραχνιασμένα αισθήματα
δειλά, δειλά να δοκιμάζουν
τον ήλιο, την αλμύρα

Χίος, Σεπτέμβριος 2010