ΤΟ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ ΚΙ Η ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ
Στη Φρόσω
Σηκώθηκε αγουροξυπνημένη
στην υγρασία του φιλιού του.
Τα κύτταρα αναζωογονήθηκαν
δροσίστηκαν στο τρυφερό άγγιγμα
ορθώθηκαν στητά
σφίγγοντας στο σφριγηλό της δέρμα
τη ζωή που ξεπρόβαλε
απʼ τον λήθαργο.
Τότε το βασιλόπουλο
που την έβγαλε απʼ τη νάρκη
λύνοντας τα μάγια
ζήτησε ευγενικά κι ηδονικά
να μάθει τʼ όνομά της.
– Είμαι η πριγκίπισσα Βυζίτσα,
απάντησε αθώα
χωρίς συναίσθηση
του φουντωμένου παθιάρικα
τόπλες είναι της.
[Από την ποιητική συλλογή «Τʼ αναγκαία προς το τ-ζην (ποιητικές γ-ραφές)»]
ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΕΚΘΕΣΕΩΝ
κωπηλατούσε στο κατακερματισμένο λευκό
ανάμεσα στα κομμάτια κόκκινοι δίαυλοι
απειθάρχητης κόπωσης
ρουφήχτρες που του αποσπούν τα κουπιά
συνθλιμμένες αντοχές
στην άναρχη δόμηση της τσιγαρίλας
στην παγωμένη αποδόμηση του καφέ
στη θλιβερή αναδόμηση της μνήμης
και δίνες, μόνο δίνες
να έλκουν τα ναυάγια της ξεκούρασης
στο διασταλμένο κενό της κόρης
των ματιών του
Πάνω στο γραφείο με τη λάμπα αναμμένη
η αϋπνία πυροβόλησε τα βλέφαρα.
[Από την ποιητική συλλογή «Τʼ αναγκαία προς το τ-ζην (ποιητικές γ-ραφές)»]
ΒΙΤΡΙΝΑ
Φαίνεται κάτι θα ʼξερα
που απέφευγα τις διενέξεις.
Προτιμούσα να μην μιλώ καθότι
η σιωπή είναι χρυσός.
Εξορύσσοντας χρυσές σιωπές βεβαιώθηκα
πως η σιωπή είναι μέταλλο. Πολύτιμο.
Εξορύσσοντας χρυσές σιωπές δημιούργησα
τον αμύθητό μου θησαυρό
από γνωριμίες συλλεκτικές.
Κι έμενα ήσυχος.
Γνωριμίες συλλεκτικές. Βιτρίνας.
Κι η σιωπή είναι μέταλλο. Πολύτιμο.
Μείνετε ανήσυχοι.
(Από την ποιητική συλλογή «Λεπρές Ισορροπίες»)
ΙΚΑΡΟΣ
Δύσκολο παιδί.
Ο πατέρας του μακριά
Ίκαρος στο Σχολάρι.
Εκείνο σε μια αχλή ηρωισμού και στέρησης
ξεσπά σε καταπτώσεις και σʼ απογειώσεις
Ή του ύψους ή του βάθους
Άστατο και δαιδαλώδες
Απʼ τις σπάνιες περιπτώσεις
που ο πατέρας είναι Ίκαρος
και ο γιος Δαίδαλος.
(Από την ποιητική συλλογή «Λεπρές Ισορροπίες»)
ΚΑΔΟΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ
Ξέρει τα μυστικά της γειτονιάς
λεπτομέρειες φαινομενικά ασήμαντες
που αποκαλύπτουν όμως ποιότητες·
τι και πόσο τρώει ο καθένας
τι εσώρουχα φορά
πόσο λιωμένες είναι οι κάλτσες του
ποια η ερωτική ζωή του.
Και ψυχολογεί. Βαθιά·
πόσο καταδεκτικός είνʼ ο ρακοσυλλέκτης
και πόσο ξιπασμένοι οι άλλοι, οι καθωσπρέπει
που μορφάζουν μʼ αηδία όπως τον πιάνουν.
Όταν τον πλησιάζουνε με καθωσπρέπει αηδία
κλείνει τη μύτη του
για να γλιτώσει από τη μπόχα τους.
(Από την ποιητική συλλογή «Λεπρές Ισορροπίες»)
ΚΕΡΔΩΟΣ ΕΡΜΗΣ
«[…] οι αρχαίοι ναοί της Ελλάδας, της Μεγάλης Ελλάδας, της Ιωνίας, είναι με κάποιον τρόπο σπαρτοί, ριζωμένοι στα τοπία τους. Αφού χαλάστηκαν και ερειπώθηκαν οι “καλύβες” αυτές των αθανάτων, οι άστεγοι θεοί γύρισαν εκεί που άρχισαν, χύθηκαν ξανά έξω στο τοπίο και μας απειλούν με πανικούς φόβους ή και με θέλγητρα, παντού: “Πάντα πλήρη θεών” έλεγε ο Μιλήσιος Θαλής. […]»
Γιώργος Σεφέρης, «Πάντα πλήρη θεών».
Μυστικιστικά σαγηνευτική
η περιδιάβαση σε χώρους
διαχρονικά πανίερους·
Εκεί που ʼταν κτισμένος ο αρχαίος ναός
να ʼναι μετά η εκκλησιά
κατόπιν το τζαμί
ύστερα πάλι η εκκλησιά
σήμερα το χρηματιστήριο
αύριο προποτζίδικο ή καζίνο.
Γεγονός. Οι θεοί τρι¬-
γυρίζουνε πάντα
στον τόπο που τους γέννησε.
(Από την ποιητική συλλογή «Λεπρές Ισορροπίες»)
Γουάου αυτό το τόπλες είναι της, σου! 🙂
Πέθανε ο ποιητής Έκτωρ Κακναβάτος.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=222008
Αντιγράφω από άλλη σελίδα του poiein:
…το διαδίκτυο είναι γεμάτο από αυτό το ύφος που αντιγράφει, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία τσιτάτα που γεμίζουν τις σελίδες της δήθεν κριτικής των λογοτεχνικών σελίδων των εφημερίδων, και ενίων ιστολόγων
που ασκούν κριτική σε επίπεδο δευτεροβαθμίας εκπαιδεύσεως… (http://www.poiein.gr/archives/10405/index.html)
Γιάννης Στρούμπας
ΕΠΟΧΟΥΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ
Χειμώνα καλοκαίρι
σουλατσάρεις από μπρος μου με το κάμπριο
το χειμώνα με κλειστή την οροφή
ανοιχτή το καλοκαίρι
Λες και περιμένουμε εσένα
για να μάθουμε πως αλλάζουν οι εποχές.
Ένα κάμπριο δεν φέρνει την άνοιξη
ούτε κάποια άλλη εποχή.
Κάμπριο δεν έχω.
Μα στα παιδικά καθίσματα
του σεντάν μου αν κοιτάξεις
ολοχρονίς θα βρίσκεις κάθε εποχή:
άμμο από την παραλία
σημαιούλες 28ης
σερπαντίνες, κομφετί
ξερά πρωτομαγιάτικα στεφάνια.
(από τη συλλογή “Λεπρές ισορροπίες”)
Ο κ. Στρούμπας σε όλη τη συλλογή υιοθετεί μιαν ειρωνική θέαση των πραγμάτων. Το πνεύμα του βιβλίου του δεν “περνά” σε τούτο το μικρό ανθολόγιο: μεγενθύνει συστηματικά εικόνες και συμβάντα της καθημερινότητας, αναδεικνύοντας κάθε φορά την αντίθεση ενός φαινομένου και μιας πραγματικότητας.
Υπάρχουν ευφυολογήματα που αντέχουν περισσότερο και από το θεώρημα του Γκολντμπαχ στο μυαλό. Μα αν υπάρχουν μόνο αυτά, τότε μονάχα οι μαθηματικοί και άλλοι παρατρεχάμενοι θα ασχοληθούν. Με αυτή την έννοια, σωστή η κριτική και για μενα. Μικρή η δειγματολήψία από μέρους μου βέβαια οπότε επιφυλάσσομαι να τα φέρω τούμπα.
Το ενδιαφέρον μου προκλήθηκε από τα σχόλια και τα διαδικτυακό σημείο στίξης:
Το χαμογελάκι είναι άνω κάτω τελεία και κλέινεις την παρένθεση γιατί δεν χρειάζεται κάτι να πεις. Ι rest my case που λένε και οι αμερικάνοι.
Το λυπημένο ύφος είναι άνω κάτω τελεία και ανοίγω παρένθεση γιατί έχω πράγματα να πω μα μέσα μου τα κρατάω.
Εγώ στη προκειμένη θα χρησιμοποιήσω το “κάνω ματιά και χαμογελώ”, δλδ το 😉 γιατί αυτό είναι ερωτηματικό και κλέινω την παρένθεση επομένως είναι σαν να λες ΟΚ, εντάξει αλλά μηπως μπορείς- έχεις καλύτερα;
Καλημέρα σε όλους