ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΧΕΣ ΜΙΑΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ
 
Σημείωμα 1ο
( η  εκδοχή του άθεου )
Εδώ και πολλά χρόνια καθηγητές, ιερείς και μοναχοί έχουν βαλθεί να με πείσουν πως η ζωή είναι ένα δώρο το οποίο έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους. Συνεπώς θα ήταν καθαρή τρέλα να πετάξει κανείς αυτό το δώρο. Απ’ την άλλη βέ¬βαια, το να φύγει κανείς απ’ τη ζωή ισοδυνα¬μεί με την περιφρόνηση της θεϊκής εντολής. Έτσι πήρα αυτή την απόφαση ως μια ύστατη πράξη εξέγερσης έναντι του Θεού.
 
Σημείωμα 2ο
( η εκδοχή του ερωτευμένου )

Είναι προφανές πως αφού δεν τρώω, δεν κοι¬μάμαι και δεν εργάζομαι, έχω πάρα πολύ χρό¬νο να σκεφτώ. Το μεγαλύτερο κομμάτι των σκέψεων μου είναι αφιερωμένο σε σένα. Όμως, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως, εγώ δε σκέφτομαι το μέλλον και την κοινή μας ζωή. Ψάχνω να βρω έναν τρόπο ώστε να ενωθούμε μια για πάντα. Νομίζω πως τελικά τον βρήκα. Ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου.

Το στοίχημα (ανέκδοτο)

Ο καιρός κολλάει πάνω μου
κάθε μέρα ο ιδρώτας μου
παντρεύεται την υγρασία.
Αλλάζω δέρματα μέχρι να βρω
εκείνο, που η αφή σου κάνει
να μοιάζει δέρμα μου.
Δεν είναι εύκολο πράγμα
να ξεγελάς το χρόνο.
Να ζεις με συρραφές στιγμών.
Όμως το ξέραμε καλά κι οι δυό
όταν σταθήκαμε γυμνοί
μπρος στην απιθανότητα.
Είχαμε φροντίσει από πριν
να βάλουμε κάτι μαύρο,
πένθος συμβολικό
για ένα στοίχημα που
ακόμα παίζεται.

 
ΘΡΑΥΣΜΑ #1: [αιολική ενέργεια + άνθρωποι]
 

Στο βουνό

δήμαρχος από τ

ωριά, Μεσαύλια

θα καταστρέψουν

ως δασικ

που τους θεσπίζουν.

– δικές σας δράσεις;

έψει την Εταιρεία!

άνθρωποι μεγάλης ηλικ

φερα και γλίτωσα…

ορεινών όγκων,

ξέλεγκτα δρομους.

γιγάντια δέντ

για νότια

σιωπηλά τόσα χρόνια…

Στα χέρια μας έν

εριοχή ενώ ή και στη δύναμη

με τα μάτια μας!

«ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΖΩ ΚΑΙ ΔΕ ΣΑΣ

…Οι θεωρούν κ

κάθε άλλο παρθέν

γχουν την παραγωγή.

είχαν τοσ χωρίς

νομαρχία και να κλείσουν γι αυτ

ούς παράδες…

στη μεγαλύτερη πόλη τ

νεται το νερό, αύριο δεν θ

– ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡ

(Το υλικό για το «θραύσμα #1» αντλήθηκε από εφημερίδα)

Ο ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΣ ΥΠΝΟΣ

Καυγαδίζουμε σαν δάκρυα
Στην πλατεία του γέλιου,
(Μια δρασκελιά απ’ το άρωμα του αίματος).
Ριζώνουμε τις καρέκλες μας
Εκεί που το θέατρο της επαρχίας
συναντά τους χορηγούς του .
Σκάβουμε με τα νύχια ή τα δάχτυλα
-πια , η εντολή του νου μπερδεύει τα σταυροδρόμια των νεύρων-
Τον νιπτήρα που κοιμόμαστε;

Με υπότιτλους στα μάτια μας
Πέφτουν τα βλέφαρα .

ΤΟ ΚΟΣΜΗΜΑ

Περιφρονώ το κόσμημα που μου πούλησες στα βιβλία
Και περιφέρομαι σαν κατσαρίδα του Κάφκα
Στο δωμάτιο των ματιών
Και σε ονόμασα πλάνη.
Πυρηνικοί αντιδραστήρες χαϊδεύουν τα χνώτα μου
Και ένας φακός μεγεθυντικός μου τραυλίζει
Το πείραμα των αιώνων.
Μην περιμένεις αύριο γιορτή
-στο είχα πει άλλωστε-
Οι ξανθές μέρες που κυλούσαν στην θάλασσα
Μετράνε τα δόντια και αθροίζουν την νιότη μου.
Μην περιμένεις αύριο γιορτή
-στο είχα πει άλλωστε-
Τρεμοσβήνουν σαν άστρα τα μάτια μου
Και τα χέρια μου καίνε σαν σφαίρα.

Ποσειδώνας

Φύκια φύτρωσαν στις πληγές,

στα γένια σου κοράλλια

–τι περίτεχνα σάβανα!

Με καρβουνιασμένες λαμπάδες οι αχινοί

θρηνούν πάνω στα πλευρά σου

–αρρωστημένοι θεατρίνοι.

Mαύρο το στεφάνι που φοράς

–ένα χταπόδι αγριεμένο–

ελάχιστος φόρος τιμής

στο βασιλιά που έταξε χαμένες Ατλαντίδες.

Ελαφριά· ας είναι τα κύματα βουβά·

οι πνιγμένοι δε συγχώρησαν ποτέ.

Ονειρολόγιο

Όταν κοιμούνται οι γίγαντες

περνάνε χρόνια ναρκωμένοι

πάνω σε τσιμεντένιους λόφους·

δεν τους δίδαξε κανείς το μέτρο.

Από τα όνειρά τους χτίζουμε βωμούς και

από τους εφιάλτες τείχη·

ας κοιμόντουσαν λιγότερο!

Η αλήθεια είναι ότι

τους γίγαντες τους ονειρευτήκαμε εμείς, μα

δεν υπήρξε χρόνος για καμπάνες.