ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

1

Ραχήλ

Και εδούλευσεν ο Ιακώβ
δια την Ραχήλ επτά έτη•
και εφαίνοντο εις αυτόν ως ημέραι ολίγαι,
δια την προς αυτήν αγάπην αυτού.*

Κι όταν συνάντησε ο Ιακώβ την Ραχήλ στην πεδιάδα,
Έσκυψε και προσκύνησε, σαν άστεγος πλάνητας.
Σκόνη καυτή σήκωναν τα κοπάδια
Βράχος τεράστιος πλακώνει τα νερά
Τον πήρε με τα χέρια του, τον πέταξε πιο πέρα
Και τα αρνάκια πότισε με γάργαρο νερό.

Θλίψη όμως βαθιά ένιωσε στην καρδιά του,
Πονούσε θαρρείς κι ήτανε μια ανοιχτή πληγή,
Πρόθυμα εσυμφώνησε να υπηρετεί την κόρη
Χρόνους επτά ποιμένας του Λάβαν να ʽναι.
Ραχήλ! Όποιος στα δίχτυα σου πιαστεί
Να ξεχωρίσει δεν μπορεί τα χρόνια από τις μέρες.

Ο πάνσοφος όμως Λάβαν με την λευκή την κεφαλή
Τον ξένο ελυπήθη.
Σκέφτεται πως ο καθένας την απάτη συγχωρεί
Δοξάζοντας τον οίκο του Λάβαν.
Με χέρι σταθερό την άσχημη την Λεία
Στου Ιακώβ οδηγεί τη νυφική παστάδα.

Νύχτα βαθιά την έρημο σκεπάζει
Φυλλορροούν οι θάμνοι οι δροσεροί.
Αναστενάζει η κόρη του Λάβαν η μικρή
Τραβώντας τις πυκνές κοτσίδες,
Κατάρες λέει στην αδελφή, και τον Θεό εμπαίζει
Και δίνει την διαταγή ο άγγελος θανάτου να ʽρθει.

Όνειρο βλέπει ο Ιακώβ στην πιο γλυκιά την ώρα:
Να η διάφανη πηγή της πεδιάδας,
Της Ραχήλ το χαρούμενο βλέμμα
Και η φωνή της η γλυκιά:
Ιακώβ, εσύ μήπως με φίλησες
Και μαύρη περιστέρα μʼ είπες;

26 Δεκεμβρίου 1921

LE RETOUR D’EURYDICE

dans ce petit
port
perdu
que les larmes
des poissons
ont atteint
comme les dernières
gouttes
du
soleil
la vie s’élève
droite et tranquille
au-dessus
des bassins
de marbre
et des lotus
amers
sur les rythmes
nostalgiques
des hautbois
et de
la nuit

et voici
qu’est arrivée l’heure
où revivent
les rêves
nés
dans les agates enfantines
et les palmiers devenus fous
brûlent
et dressent
vers les astres
leurs mains
blanches
et leurs
cris
de
désir
dans les ténèbres

Φυγή στην Αίγυπτο

… ο διώκτης εμφανίστηκε από το πουθενά.

Στην έρημο, που ο ουρανός επέλεξε το θαύμα για να γίνει
λόγω ομοιότητας, όταν διανυκτέρευσαν μαζί,
άναψαν φωτιά. Στην σκεπασμένη με χιόνι
σπηλιά, δίχως να αντιλαμβάνεται τον ρόλο του,
το βρέφος λαγοκοιμόταν με το χρυσό φωτοστέφανο
των μαλλιών του, τα οποία είχαν αποκτήσει την επίμονη συνήθεια
να λάμπουν – όχι μόνο στο βασίλειο των μελαψών,
σήμερα, – αλλά σαν αστέρι,
από τότε που εμφανίστηκε η γη: παντού.

25 Δεκεμβρίου 1988

Από την ποιητική συλλογή «Φυγή στην Αίγυπτο»

Ακριβή μου, βγήκα σήμερα αργά το βράδυ από το σπίτι
να πάρω μιαν ανάσα φρέσκου αγέρα, που φυσάει από τον ωκεανό.
Το δείλι έσβηνε στην πλατεία με την κινέζικη βεντάλια,
και τα σύννεφα στριφογύριζαν, σαν το καπάκι του πιάνου.

Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα είχες ένα πάθος για την κούνια και τους φοίνικες,
ζωγράφιζες με νερομπογιές στο σημειωματάριο σου, σιγοτραγουδούσες,
διασκέδαζες μαζί μου, αλλά μετά συνάντησες τον χημικό μηχανικό
και, κρίνοντας από τα γράμματα σου, έγινες αφόρητα ανόητη.

Τώρα σε βλέπουν σʼ εκκλησιές της επαρχίας και στην μητρόπολη
στις αγρυπνίες για κοινούς φίλους, που φεύγουν ο ένας μετά τον άλλον
στη σειρά • κι είμαι χαρούμενος που στον κόσμο υπάρχουν αποστάσεις
πολύ μεγαλύτερες, από εκείνη που χωρίζει εμένα από σένα.

Μην με παρεξηγήσεις. Τίποτα πια δεν μου θυμίζει η φωνή, το κορμί,
το όνομα σου • κανείς δεν τα εξαφάνισε. Μα για να ξεχάσει ο άνθρωπος
μια ζωή, χρειάζεται, κατʼ ελάχιστον, μιαν άλλη. Κι εγώ έζησα την δική μου.

Μα κι εσύ ήσουν τυχερή • που αλλού, εκτός από τις φωτογραφίες,
θα είσαι πάντα χωρίς ρυτίδες, νέα, χαρούμενη και παιχνιδιάρα;
Βλέπεις ο χρόνος, όταν συγκρούεται με τη μνήμη, αντιλαμβάνεται πόσο άδικος είναι.
Καπνίζω στο σκοτάδι και εισπνέω την σαπίλα της άμπωτης.

Από την ποιητική συλλογή «Φυγή στην Αίγυπτο»

Srečko Kosovel (1904-1926) (ΣΛΟΒΕΝΙΑ)

Η Λιουμπλιάνα κοιμάται

Κόκκινο χάος: πλησιάζει η νέα ανθρωπότης!
Η Λιουμπλιάνα κοιμάται.
Σβήνει σε λάμψη κόκκινη η Ευρώπη.
Νεκρές οι τηλεφωνικές γραμμές.
Μα αυτή η συσκευή δεν έχει καλώδιο!
Κατάτυφλο άλογο.
[Τα μάτια σας σχεδιασμένα
από Ιταλό ζωγράφο.]
Πύργοι λευκοί υψώνονται
πίσω από σκοτεινιασμένα τείχη. Παλίρροια.
Βυθίζεται η Ευρώπη σε απόκρημνο τάφο.
Ερχόμαστε σαν θύελλα.
Μ’ αέρια δηλητηριώδη.
[Τα χείλη σας μοιάζουν με φράουλες.]
Η Λιουμπλιάνα κοιμάται.
Ο οδηγός του τραμ κοιμάται.
Διαβάζουν “Τα Νέα της Σλοβενίας”
στο καφενείο «Η Ευρώπη».
Ακούγεται ο κρότος απ’ τις μπίλιες του μπιλιάρδου.

(Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος)

Jenan Selçuk
Αμμόχωστος

Με μια στρατιωτική επιχείρηση της αφαίρεσαν
τις ωοθήκες. Τώρα ένας ασυννέφιαστος ουρανός
οι συνουσίες μας.

Για να κρύψει τους μώλωπές της από τις παρενοχλήσεις
της Ιστορίας, τυλίγει γύρω απ’ το λαιμό της
σαν σάλι τα τείχη της.

Θρεμμένη με τα περιττώματα της προδοσίας
εξαντλημένη, αυτή η περήφανη πόρνη,
δεν ανταποκρίνεται πια στους βιασμούς.

Σμήνη από μύγες πρασινωπές
γεννοβολούν στο λιμάνι
κάμπιες σε σαλβάρι τυλιγμένες.

(Μετάφραση: Χρίστος Χατζήπαπας)