ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

1

Ραχήλ

Και εδούλευσεν ο Ιακώβ
δια την Ραχήλ επτά έτη•
και εφαίνοντο εις αυτόν ως ημέραι ολίγαι,
δια την προς αυτήν αγάπην αυτού.*

Κι όταν συνάντησε ο Ιακώβ την Ραχήλ στην πεδιάδα,
Έσκυψε και προσκύνησε, σαν άστεγος πλάνητας.
Σκόνη καυτή σήκωναν τα κοπάδια
Βράχος τεράστιος πλακώνει τα νερά
Τον πήρε με τα χέρια του, τον πέταξε πιο πέρα
Και τα αρνάκια πότισε με γάργαρο νερό.

Θλίψη όμως βαθιά ένιωσε στην καρδιά του,
Πονούσε θαρρείς κι ήτανε μια ανοιχτή πληγή,
Πρόθυμα εσυμφώνησε να υπηρετεί την κόρη
Χρόνους επτά ποιμένας του Λάβαν να ʽναι.
Ραχήλ! Όποιος στα δίχτυα σου πιαστεί
Να ξεχωρίσει δεν μπορεί τα χρόνια από τις μέρες.

Ο πάνσοφος όμως Λάβαν με την λευκή την κεφαλή
Τον ξένο ελυπήθη.
Σκέφτεται πως ο καθένας την απάτη συγχωρεί
Δοξάζοντας τον οίκο του Λάβαν.
Με χέρι σταθερό την άσχημη την Λεία
Στου Ιακώβ οδηγεί τη νυφική παστάδα.

Νύχτα βαθιά την έρημο σκεπάζει
Φυλλορροούν οι θάμνοι οι δροσεροί.
Αναστενάζει η κόρη του Λάβαν η μικρή
Τραβώντας τις πυκνές κοτσίδες,
Κατάρες λέει στην αδελφή, και τον Θεό εμπαίζει
Και δίνει την διαταγή ο άγγελος θανάτου να ʽρθει.

Όνειρο βλέπει ο Ιακώβ στην πιο γλυκιά την ώρα:
Να η διάφανη πηγή της πεδιάδας,
Της Ραχήλ το χαρούμενο βλέμμα
Και η φωνή της η γλυκιά:
Ιακώβ, εσύ μήπως με φίλησες
Και μαύρη περιστέρα μʼ είπες;

26 Δεκεμβρίου 1921

1. Рахиль
И служил Иаков за Рахиль семь лет;
и они показались ему за несколько
дней, потому что он любил ее.
Книга бытия

И встретил Иаков в долине Рахиль,
Он ей поклонился, как странник бездомный.
Стада подымали горячую пыль,
Источник был камнем завален огромным.
Он камень своею рукой отвалил
И чистой водою овец напоил.

Но стало в груди его сердце грустить.
Болеть, как открытая рана,
И он согласился за деву служить
Семь лет пастухом у Лавана.
Рахиль! Для того, кто во власти твоей,
Семь лет – словно семь ослепительных дней.

Но много премудр сребролюбец Лаван,
И жалость ему незнакома.
Он думает: каждый простится обман
Во славу Лаванова дома.
И Лию незрячую твердой рукой
Приводит к Иакову в брачный покой.

Течет над пустыней высокая ночь,
Роняет прохладные росы,
И стонет Лаванова младшая дочь,
Терзая пушистые косы.
Сестру проклинает, и Бога хулит,
И Ангелу Смерти явиться велит.

И снится Иакову сладостный час:
Прозрачный источник долины,
Веселые взоры Рахилиных глаз
И голос ее голубиный:
Иаков, не ты ли меня целовал
И черной голубкой своей называл?

1921

2

Η γυναίκα του Λωτ

Άλλα η γυνή αυτού,
περιβλέψασα όπισθεν αυτού,
έγεινε στήλη άλατος*

Εκίνησε ο δίκαιος πίσω απʼ τον άγγελο Κυρίου
Ψηλός και φωτεινός, πάνω στην μαύρη ράχη,
Και η γυναίκα του ψιθυριστά ανήσυχα του λέει
Δεν είναι ακόμη αργά, μπορείς και να κοιτάξεις.

Στους πορφυρούς τους πύργους από τα Σόδομα,
Στην πλατεία που τραγούδαγε, στην αυλή που έγνεθε,
Στου αψηλού σπιτιού τα παραθύρια τʼ αδειανά,
Εκεί όπου εγέννησε του άντρα τα παιδιά.

Εγύρισε και εκοίταξε και ο πόνος ο θανατερός
Τα μάτια να μην βλέπουν έκανε άλλο•
Και το κορμί εγίνηκε διάφανα αλάτι
Τα πόδια της τα γρήγορα επέτρωσαν στη γη. .

Ποιος τη γυναίκα αυτή θεʼ να θρηνήσει,
Που τόσο ελογάριαζε αυτά που ʽχε να χάσει;
Μα η δική μου η καρδιά ποτέ δεν θα ξεχάσει
Για ένα μόνο βλέμμα που θυσιάστηκε αυτή.

24 Φεβρουαρίου 1924

2. Лотова жена
Жена же Лотова оглянулась
позади его и стала соляным столпом.
Книга Бытия.

И праведник шел за посланником Бога,
Огромный и светлый, по черной горе.
Но громко жене говорила тревога:
Не поздно, ты можешь еще посмотреть
На красные башни родного Содома,
На площадь, где пела, на двор, где пряла,
На окна пустые высокого дома,
Где милому мужу детей родила.
Взглянула – и, скованы смертною болью,
Глаза ее больше смотреть не могли;
И сделалось тело прозрачною солью,
И быстрые ноги к земле приросли.

Кто женщину эту оплакивать будет?
Не меньшей ли мнится она из утрат?
Лишь сердце мое никогда не забудет
Отдавшую жизнь за единственный взгляд.

1922-1924

Μιχάλ

Ηγάπα δε τον Δαβίδ Μιχάλ
η θυγάτηρ του Σαούλ•
και είπε ο Σαούλ,
θέλω δώσει αυτήν εις αυτόν,
δια να γίνει παγίς γιʼ αυτόν.*

Τον βασιλιά τον ανόητο o νέος ξεγελά
Διαλύει μεμιάς την άσπλαχνη νυχτιά
Και σαν προστάζει να φανεί η νικηφόρα η αυγή
της φρίκης τα φαντάσματα τα θανατώνει.
Του λέει, ο βασιλιάς ευγενικά:
«Μέσα σου παλικάρι μου καίει φλόγα παλιά,
Σου δίνω εγώ για γιατρικό θρόνο και θυγατέρα».
Η κόρη δε του βασιλιά κοιτάζει τον τροβαδούρο,
Δεν θέλει τα τραγούδια του, μηδέ και το στεφάνι,
Θλίψη βαριά και προσβολή πλακώνουν την ψυχή της,
Μα τον Δαβίδ η Μιχάλ ποθεί.
Χλομή είνʼ σα νεκρή• το στόμα σφαλισμένο έχει•
Τα πράσινα τα μάτια της παράφορα κοιτούν•
Η φορεσιά της λάμπει και αντηχούν αρμονικά
Σε κάθε κίνηση της τα στολίδια της τα πλουμιστά.
Σαν στα κρυφά, σαν όνειρο, σαν το αρχέγονο το θηλυκό την Λίλιθ,,,
Υπνωτισμένη λέει:
«Φαρμάκι, μάλλον στο νερό θα μου ʽχουν ρίξει,
Ο νους μου σκοτεινιάζει.
Ντροπή μου! Τι είναι ετούτη η προσβολή!
Πλάνητας ! Ποιμένας! Ληστής!
Γιατί όμως κανένας από τους αυλικούς,
Φευ, δεν του μοιάζει;
Ο ήλιος τις αχτίδες, έχει … η νύχτα έχει τʼ αστέρια …
Κι αυτό το παγωμένο ρίγος….»

1959 – 1961

3. Мелхола
Но Давида полюбила… дочь Саула, Мелхола.
Саул думал: отдам ее за него, и она будет ему сетью.

И отрок играет безумцу царю,
И ночь беспощадную рушит,
И громко победную кличет зарю,
И призраки ужаса душат.
И царь благосклонно ему говорит:
“Огонь в тебе юноша, дивный горит,
И я за такое лекарство
Отдам тебе дочку и царство”.
А царская дочка глядит на певца,
Ей песен не нужно, не нужно венца,
В душе ее скорби и обида,
Но хочет Мелхола – Давида.
Бледнее, чем мертвая; рот ее сжат;
В зеленых глазах исступленье;
Сияют одежды, и стройно звенят
Запястья при каждом движеньи.
Как тайна, как сон, как праматерь Лилит…
Не волей своею она говорит:
“Наверно, с отравой мне дали питье,
И мой помрачается дух,
Бесстыдство мое! Униженье мое!
Бродяга! Разбойник! Пастух!
Зачем же никто из придворных вельмож,
Увы, на него непохож?
А солнца лучи… а звезды в ночи…
А эта холодная дрожь…”
1959 – 1961

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο