*
στον Ηρακλή Λογοθέτη

Ο πυρετός κι η νύστα
φέρνουν ένα βαπόρι
μέχρι το πορτατίφ.
Την επιστροφή σου στην πρωτεύουσα
θα συνοδεύσει
το επιπόλαιο κρυολόγημα
του Σεπτεμβρίου.

*
Των κουρασμένων βιολιστών
τα χέρια οδηγούνται
σε τεθλασμένες μουσικές
σκοπούς καμπύλους.
Σε τούτη την πανήγυρη που θάλλει
ένα μελαγχολικό, φθηνό
δειγματολόγιο φορεμάτων.

ΙΜΕΡΟΣ

Θα υπερβώ τους δισταγμούς και τα διλήμματα
Και θα ʼρθω να σε βρω στη μοναξιά σου
Θα σε γυμνώσω απʼ τα ρούχα που μου κρύβουνε το κάλλος σου
Και θα σου πιω όλο το νέκταρ των αγριολούλουδων
Κι όλο το γάλα των γεμάτων θηλυκότητα μαστών σου
Θα σε ρουφήξω μέχρι να γεμίσει τατουάζ το δέρμα σου
Και να ανατριχιάσει όλο ρίγος το κορμί σου
Ύστερα θα χαράξω με μαχαίρι την ωραία πλάτη σου
Και τους υπέροχους χυτούς μηρούς σου
Και θα περάσω πυρωμένο σίδερο
Μεσ΄από την τρεμάμενη ανεμώνα της κοιλιάς σου
Κι όπως θα σέρνεσαι και θα σφαδάζεις από τα μαρτύρια
Θα σου γεμίσω με αλάτι τις πληγές

Ύστερα θα σου σφίξω με τα χέρια μου
Εκείνον τον περιπαθή λαιμό σου
Μέχρι τα μάτια σου τα ωραία και γεμάτα πρόκληση
Να μείνουνε για πάντα ανοιχτά

Κι όπως αργότερα θα μεταφέρω τα κομμάτια απʼ το πτώμα σου
Για να τα θάψω και να μη μʼ ανακαλύψουν
Θα θυμηθώ πως ξέχασα να κάνω μέσα σου έρωτα
Προτού διαμελίσω το κορμί σου
Και πως επίσης ξέχασα να πω πως σʼ αγαπώ
Προτού νʼ αρχίσω επάνω σου τις ειδεχθείς μου πράξεις

Ήταν το πάθος που με τύφλωνε
Κι ήθελα να σʼ εξαφανίσω
Για να σου πω μετά, με σιγουριά απόλυτη,
Πως μόνο εγώ σʼ αγάπησα με τέτοιο πάθος.
Τι κρίμα που δεν είσαι ακόμα ζωντανή
Να καταλάβεις επιτέλους δίχως δισταγμούς
Πως έτσι έγινες παντοτινά δικιά μου.

Μες του Βοσπόρου τα στενά
Πυθαγόρας

Μες του Βοσπόρου τα στενά
ο Γιάννης κλαίει τα δειλινά
και ο μεμέτης πλάι του
πίνει και τραγουδάει του

Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός
κι εγώ λαός κι εσύ λαός
εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ
όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ

Με λίγη αγάπη και κρασί
μεθάω κι εγώ μεθάς κι εσύ
πιες λίγο από το τάσι μου
αδέρφι και καρντάσι μου

Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός
κι εγώ λαός κι εσύ λαός
εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ
όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ

ΑΠΌ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: Π.Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ-ΠΙΚΡΗ ΒΡΟΧΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-ΛΙΒΑΝΗ 1990

ΛΑΥΡΕΙΟ

Στον Κόλλια Καββαδία
Aberalaw, του Cronin “Citadel”,
οχτάωρες της καμινίας βάρδιες,
κόγχες βαθουλωμένες, άδειες,
καινούριος Tμηματάρχης ο Blondel.

H “Παρασκευή” του Βλάσση αδειανή,
και το “Μπαούλο” στοιβαχτό, “χελώνες”.
Φωτοπλημμυρισμένες οι Κάβο-Κολώνες,
μα η κάθε μπούκα μια ιστορία σκοτεινή.

Ο Παύλος, ο Ματιάς κι ο Marriat,
μιλώντας και καπνίζοντας ολοένα,
καλαφατίζουνε του Sea Girl την καρένα,
αυτοί που μαστορεύουν τη φτυαριά.

ΕΝΑ ΚΛΑΔΊ ΤΗΣ ΠΙΚΡΟΔΆΦΝΗΣ (1982)

(Απόσπασμα)
Αυτός ο άνθρωπος ζωγράφιζε από το Νου του
έγκλειστος στο ιερατικό του δωμάτιο
αντέχοντας τη βουή και τους παράφρονες ήχους
που εφούσκωναν κι ανέβαιναν από χαμηλά
από τα τεθλασμένα λιθόστρωτα
της παλαιάς πόλης
σαν ασκητής και σαν αμέτοχος
μνημειώδης απόμακρος βουνίσιος
αυστηρός και ωχρός καθώς
εκείνο το περίλυπο αναιμικό φως
προχωρημένο απογεύματος
πάνω στις επιτύμβιες πλάκες