Σημειώσεις ΣΤ’ “Αρχεία Καραμανλή”, 19/4-2/5/97

Έργο χωρίς οικονομία, με σωρό περιττών πραγμάτων, που μόνο με κριτήρια υπαλληλικά, διοικητικά, εντελώς συμβατικά, θεωρούνται σαν δήθεν στοιχεία.
Το ερώτημα είναι : Δ ι α β ά ζ ε τ α ι τέτοιο «έργο»; Και υπηρετεί τι, αν δεν διαβάζεται; Και αποτελεί «συμβολή» πράγματι στην ιστορική έρευνα;
Στον πρόλογό του, ο μηδέν προσφέρων «συντάκτης» του Σβωλόπουλος, ισχυρίζεται – για να εξάρει την τάχα σημασία της έκδοσης πως δεν έχουν εκδοθεί ανάλογα έργα «ιστορικής σημασίας». Κάτι τελείως ασύστατο, ενώ υπάρχουν τόσα και τόσα απομνημονεύματα αγωνιστών του 21, και τι Κασομούληδες, τι Μακρυγιάννηδες, τι Κολοκοτρώνηδες (δια χειρός Τερτσέτη) , αλλά και τι Χαρίλαοι Τρικούπηδες ( πόσοι τόμοι των λόγων του!) και το «Ημερολόγιο» του Μεταξά επιτέλους, που μας αρέσει δε μας αρέσει ο δικτάτορας, περιέχει στοιχεία πολύτιμα κι αποκαλυπτικά όσο ίσως κανένα άλλο τέτοιο έργο.
«Άλλο ένα ερώτημα όμως «κατά τι είναι συντάκτης των ψευτο – Αρχείων αυτών ο κύριος Σβωλόπουλος;»
Υπάρχει πονηριά εδώ με πρόθεση ψευτοσυγκάλυψης –όπου χρειαζόταν- του τάχα «Εθνάρχη» : «Ο όρος συντάκτης» δεν είναι δυνατό να σημαίνει ότι έγραψε τα υποτιθέμενα κείμενα «αντικειμενικής αξίας». Σημαίνει, το πολύ- πολύ: ότι συνέθεσε έβαλε στη σειρά – τη χρονολογική ( γιατί άλλη, ουσιαστική καμιά) δεν υπάρχει – τα στοιχεία του εκδιδόμενου υλικού αυτού.
Υπάρχουν όμως τυπωμένα με δυό λογιών γράμματα – όρθια και πλάγια- και υποτίθεται, κατά το γενικότερα κρατούν, πως τα πλάγια είναι λόγος άλλου, άλλων όχι του «συγγραφέως», εδώ δε: του ίδιου του Καραμανλή, ή άλλων ονομαστί αναφερόμενων, τα δε όρθια του «συντάκτου» αυτού; Άλλων τινών:; Δεν ξεκαθαρίζεται – και δεν φωτιζόμαστε βέβαια ούτε απ’ το μυστηριώδη όρο «συντάκτης» για τον Σβωλόπουλο.
Έτσι στήνεται ένας μηχανισμός σύγχυσης και αλλοίωσης, Γιατί εντέλει έχουμε σ’ αυτά τα δήθεν «Αρχεία» – με τα οποία υποτίθεται πως μας δίνεται ένα «α π ε ί ρ α χ τ ο» ( από χέρι αλλιώτικο, παραμορφωτικό ) ί σ τ ο ρ ι κ ό υλικό» ( κι αυτή θάταν ή μόνη αξία τους) – τ ο εξής «παστίτσιο» :

Επαιζε για να λυτρώνεται

Αγαπητέ Γιάννη,
Ολοι παίζουμε σ’ ένα παιχνίδι
όπου ο Ανέκφραστος
κρατάει πάντα τη ρουλέτα

Νίκος Καρούζος

Ο μουσικός της τούμπας Γιάννης Ζουγανέλης, το μαυροτσούκαλο παιδί από τον Κοκκινόβραχο της Αμφιάλης, το φτωχόπαιδο του χωματόδρομου, που ήταν όλη η Ελλάδα τουλάχιστον μέχρι και τις αρχές του ’70, υπήρξε θύμα της άγνοιας της μητέρας του. Εξαιτίας της οδηγήθηκε, από τα δέκα έως τα δεκαπέντε του, στο αναμορφωτήριο Κορυδαλλού επειδή καβάλαγε το τραμ του Περάματος -πίσω, στον προφυλακτήρα- και έκανε δρομολόγια Πέραμα-Πειραιεύς! Οι καλοθελήτριες γειτόνισσες μετέφεραν στη φοβισμένη μάνα του μεταπολεμικού φόβου: «Αντωνία, το παιδί σου θα σκοτωθεί!». Η ζωή τού ‘παιξε ένα παράξενο παιχνίδι: μέσω του εγκλεισμού, γνωρίζει τη βαθεία σάλπιγγα, τη γνωστή στους περισσότερους ως τούμπα. Ο ήχος της σίγησε, γιατί ο Γιάννης Ζουγανέλης δεν μπορούσε πια να φυσήξει στο χάλκινο όργανό του τον αέρα της μελωδίας. Η επάρατος τον είχε χτυπήσει και έσβησε στα εξήντα οκτώ του. Ο θάνατός του, που έγινε γνωστός χθες, επήλθε την περασμένη εβδομάδα, στην Αθήνα. Κηδεύτηκε το Σάββατο, στο Νεκροταφείο Ηλιούπολης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ληξιαρχείου Κερατσινίου, γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου ή κατά τη μαρτυρία της μητέρας του στις 31 Δεκεμβρίου 1938. Το τρίτο παιδί μιας οικογένειας που οι ρίζες και των δύο γονιών κρατούσαν από τη Μύκονο. Τα χάλκινα τα ανακάλυψε στο Αναμορφωτικόν Κατάστημα Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως Αρρένων Κορυδαλλού, γιατί το ίδρυμα είχε έναν σαλπιγκτή, όπως στο στρατό που σάλπιζε καθημερινά: εγερτήριο, προσκλητήριο, σιωπητήριο.

Μυστήριος και μαγικός ήχος

Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος

Σοβαρές αντιδράσεις και προβληματισμό έχει προκαλέσει η άρνηση να συμπεριληφθεί στο υπό κατάρτιση Σύνταγμα της Ευρώπης οποιαδήποτε αναφορά στην χριστιανική ιστορική της ταυτότητα. Το θέμα μεταξύ άλλων είχε εντοπίσει το 1980 ο φιλόσοφος Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος. Η ένταξη της χώρας μας ευρίσκετο τότε προ των πυλών και ο Θεοδωρακόπουλος εξέφρασε απόψεις που σήμερα είναι άκρως επίκαιρες. Ο γράφων έχει ανά χείρας μία έκδοση της σχολής που ο αείμνηστος φιλόσοφος είχε ιδρύσει στη Μαγούλα Σπάρτης με τίτλο «Μαθήματα της Εβδόμης Περιόδου, 5-12 Οκτωβρίου 1980, Η Πολιτική των Ελλήνων»..Αναφερόμενος στο ελληνικό Σύνταγμα και θέλοντας να δείξει πόσο διαφορετικές είναι οι δικές μας ιστορικές εμπειρίες τόνισε με αφορμή την πρόθεση ορισμένων να απαλείψουν από τον πρόλογο τη φράση «Εις το όνομα της Αγίας, Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». «Εθεώρησα χρέος τότε να γράψω ένα άρθρο και να πω ότι δεν είναι μόνον θρησκευτικό το νόημα αυτού του προλόγου .Όχι. Αυτό είναι σύμβολο εθνικό. Το έβαλαν οι αγωνισταί του 21.Και εκτός αυτού θα έπρεπε και άλλα σύμβολα να έχει το ελληνικό Σύνταγμα από την ιστορία μας. Και όχι να είναι τελείως άχρωμο όπως άχρωμο είναι το κείμενο αυτό.»¨Ο Θεοδωρακόπουλος επισημαίνει «τρία βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό…Το πρώτο είναι η παράδοση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι έδωσαν οι Ρωμαίοι στον κόσμο….Το τρίτο στοιχείο που συντίθεται μέσα στο ευρωπαϊκό πνεύμα είναι ο Χριστιανισμός….Παρά την κοινότητα αυτών των τριών στοιχείων πάλι υπάρχει διαφορά…πως είναι ο Χριστιανισμός των Αγγλων και πως είναι ο Χριστιανισμός των Γάλλων:». Ο Θεοδωρακόπουλος συνεχίζοντας επισημαίνει ότι μολονότι υπάρχει «Ένα γενικό πνεύμα» μέσα στην Ευρώπη, δεν είναι ακόμη έτοιμη να το αναζητήσει γι’αυτό και άρχισε από την οικονομική ζωή.