Δέσμιος, στείρα θλίψη

στη μέθη του καλοκαιριού,

αναπολώντας με θεία αφέλεια

παλιά ψιθυρίσματα

αγκαλιές, λάγνα βλέμματα,

διψασμένα χείλη

γρίφος αν μπορείς να συντρίψεις τα όρια

για να μείνει αυτό που αξίζει.

Αρμυρίκια,

άνυδροι αμμόλοφοι

ώρα που ασυλλάβιστες οιακτές

γεμίζουν γλαροπούλια,

η μυρωδιά των κέδρων

στάδιο μύησης σε νιότη ανέμελη

ώρα που η ψυχή

μεταλάβαινε θεό

και έρωτα κορφιάτικο.

Στο ύψος μιας γαλήνης αοράτου…

Το κάθε κύμα είναι πρόβατο της θαλάσσης
Βελάζουν οι πραγματικότητες
Α ρε κόσμε μπερδεμένε, χάνεται ολοένα η αξία σου
Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια
Στον αυγινό αέρα η αναπνοή μου είναι ατόφια προσευχή
Πόσο ιεροφάντης υπήρξε και απόψε ο καημός μου!
Ζουλιγμένο το φρούτο ζουλιγμένο και το καημένο μου τ’ όνειρο
Υπήρξες λυπημένος μικρό μου
Σε στόλισαν οι στίχοι κι η ανάμνηση
Αφουγκράζομαι μες την σιωπή
Δρασκελώ ένα ύψος θανάτου
Φταρνίζομαι μες την συντέλεια
Η σκέψη μου θα παρασύρει φουντωμένες κακεντρέχειες
Πέρα για πέρα…

Το σώμα σου, δες
στην καρδιά της ομίχλης.
Λάμπα θυέλλης

*

Ώσπου κάποτε
γιασεμιά στολισμένοι
θα ‘ρθουν οι νεκροί.

*
Κυρά καρδερίνα
στις σκιές του νερού
τι γελάς στην μυρτιά;

*
Η Κλειώ πενθεί.
Στα ξέπλεκα μαλλιά της
χίλια σπουργίτια.

*
Πίνοντας
το φαρμάκι του φιδιού
ηλικιώθηκα.

*
Παχύ ψαράκι
σπιθίζει στο ποτάμι.
Ο ψαράς κοιμάται.

[June Leaf | Wake Up | Whitney Museum of American Art]

              (1)

Με τα μουγκανητά της ψυχής μου

για πρωθύστερες ηδονές.

Με την αγωνία του κόσμου για είσοδο

σε πολιτισμό και οργάνωση καινούργια.

Με τους ψιθύρους περί ταυτότητος

αλλά ξέρουμε ποια είσαι,

πορεύομαι.

Διασκέδασέ μας.

Το καταλαβαίνω, πάσχω ανομολόγητα

για μια αγκαλιά χωρίς σκοτούρες.

Ακόμα περιμένω αυτό το φιλί, αγάπη μου,

συνειδότος εσού

ότι αρκετά έπραξες, αρκετά υπέφερες

κι ο ήλιος της άνοιξης ξυπνά υγεία.

Wake up smiling.

**

                    (2)

Το πρωινό ραδιόφωνο μου υπαγόρευσε

ένα κύλισμα βαθύ.

Πετάχτηκα πάνω, σ’ αναζήτησα στα ροζ

και τ’ άσπρα·

η μυρωδιά σου ήταν καίρια.

[Pablo Picasso, Nude Woman Lying in the Sun on the Beach]

Ελάφρυνσις

Πώς χωράει αυτός ο μεγάλος ήλιος στο μικρό σου κεράσι; Και πώς μετοχετεύεται στις σκοτεινές σου λήγουσες; Τυχαία η συνάντηση κι οι γλάροι,στο υπόλειμμα γέλιο, ξέπνοοι. Μελλοντικές χώρες στάχτες στων ματιών τη θαμπάδα. Έπη της δίψα απρόσμενα εκεί που ηέκσταση ήταν άγνωστο είδος. Έψαχνα τη  κοίτη που μ’ έψαχνε, κι έτσι ξημέρωνε Σάββατο. Ποτισμένα της αλαλίας τα τέκνα από υδρίες σπασμένων Μπαχ. Πες μου: «Σε κάθε αρχή που σου δίνεται, μάθε ν’  αγαπάς  με περισσότερη αθωότητα τους χαμένους και τα παπούτσια σου θα μένουν για πάντα καινούργια». Χθεσινοί πυρωμένοι στίχοι, σημερινοί κόκκοι στης άμμου το ψυχρό αχανές. Στο χέρι οι παλιές γραφές μιας καινούργιας Βαβέλ, ξυπνούσαν χειμώνες ξεχασμένους για τους φάνεως το  κουκούτσι-το μέγα, τρομερό διακύβευμα. Πώς χωράει αυτό το άπειρο στο εννιά που δεν ξέρει τη ρίζα του; Μεθυσμένος μέχρι εκεί που κανείς συγκλονίζεται με το αβαρές της υπάρξεως, παρατούσα τα σκήπτρα- που προσφέραν  οι  ιερές πολιτείες- στα ομόθυμα  όνειρα. Δεν έπρεπε να σε βρω. Γιατί έπρεπε να σε βρω εδώ και τώρα κατεπειγόντως σε έναν μεγάλο χρόνο χωρίς αύριο. Και σε βρήκα. Είπα, θα καθίσω εδώ και θα έρθει. Λίγο μετά το λευκό σου φουστάνι, από αφρούς θάλασσας μαύρης, έκαιγε με ένα απόκοσμο φως τους λεκέδες του κόσμου.  Ανάμεσα στα στήθη σου ένα νόμισμα που είχα χάσει μικρός. Και ήξερα. Ήξερα πως θα το βρω κάποτε σε ένα καλοκαίρι που η ιδέα του γήρατος θα είναι φρούτο εξωτικό σε άχρονο κήπο.