Jack in black

τελευταία καταγίνομαι με τους μπιτνίκους

έχω κουρευτεί και ξυριστεί να μη δείχνω

(αυτοί αφήνουν μαλλιά θρέφουν μούσια)

πηγαίνουμε σε σπίτια acid jazz

καταργούμε το αλκοόλ

μοιραζόμαστε ανθρώπους

κοινωνούμε στίχους

μιμούμενοι τον θόρυβο της φωνής μας

ο Κέρουακ λέει κάποτε ότι

«σε μια πόλη του βορρά θα πίνουμε

άλογα σε κάποιο μπαρ με τ΄ όνομά μου»

κι εμείς γελάμε εκστατικοί σαν να ‘χουμε

καταπιεί τη σοφία όλου του κόσμου

το αντιφέγγισμα

σκουπίζει προσεκτικά τα τραπέζια

αδειάζει τα τασάκια της νύχτας

σκορπίζει τις προβολές των ανθρώπων

μας διαβεβαιώνει: θα γίνει όπως είπα

[Σήμέρα 30 Αυγούστου κλείνουν 50 χρόνια

απο τη δολοφονία του ποιητη Δώρου Λοΐζου

απο τα φασιστικα στοιχεία της ΕΟΚΑ Β’.]

Η κραυγη των νεκρων, άγγελος και κήρυκας¹

(ΙΠΠΩΝΑΚΤΑΣ, απ. 54 West)

Με χαλασμένη γυναίκα έμοιαζε ψες η Λευκωσία Δώρο!

Την είχαν ξεπατώσει οι καταρρακτώδεις βροχες

που έπεφταν ασταμάτητα και ο διαβολεμένος αγέρας

που γονάτιζε αλύπητα κάτω στη γη τα δύστυχα δέντρα!

Μέσα σε αυτη τη κοσμοχαλασια σε είδα αδελφε-μου

ελεύθερος και ολοφώτεινος να σεργιανας και πάλι

στους δρόμους μέσα και τις πλατείες της ρημαγμένης πόλης

με το πρόσωπο ανάποδο και ματωμένο

αναζητώντας –μάταια όμως– αποφασισμένους νέους ποιητες

για να σε συνοδέψουν προς τη σκλαβωμένη γη-μας

ομαδικα να τραγουδήσετε εκει για τους εγκλωβισμένους

το Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ

Τον πήρε μαζί του ο χρόνος
Στη διαδρομή κάποιος του ξερίζωσε τους οφθαλμικούς βολβούς
Έτσι κάθισε αναπαυτικά στην αίθουσα αναμονής
Αλλά το πιο σπουδαίο
Ήταν ότι άφησε πίσω την κραυγή του
(και όχι, δεν του παράπεσε στον δρόμο
την άφησε εν είδει εξαργύρωσης)
Και τώρα πώς να πείσει
Ότι το μόνο που χρειάζεται είναι τρεις άνθρωποι
Κι ένας σκύλος

Με τη θάλασσα έρχεσαι, πρώτης γραφής νανούρισμα
Στις πέτρες πάνω και στην άμμο σημαδεμένος με το φως
Να περάσεις τα αρχαία εικονίσματα
Ζωντανός να σταθείς από ναούς κι αγάλματα κυνηγημένος

Κάποτε άνθρωπος ήσουν
Έκλαιγες με την κιθάρα σου αγκαλιά
Τώρα στις τσέπες σου δεν ξεφαντώνουν άστρα
Βαρύ μολύβι ο άνεμος τυλίγει το λαιμό σου
Κάμπος θα πει φωτιά, βουνό θα πει φωτιά
Θάνατος και τίποτε άλλο τα χιλιάδες άσπρα φέρετρα

Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας διακόπτεται
Η σημαία υψώνεται, διαρκώς η νύχτα ψηλώνει
Πράσινη μαύρη λευκή κόκκινη γίνεται

ΔΙΑΜΟΝΗ 5 ΑΣΤΕΡΩΝ

Ψηλοτάβανα δωμάτια ξενοδοχείου
πάνω τους στεγνωμένη μπλε ανοιχτό μπογιά
ανοίγεις για λίγο το ηχομονωμένο παράθυρο
και εισβάλλει η πρόβα του απέναντι βαρύτονου.
Ασύρματες διακριτικές λάμπες
νοσταλγικές ταπετσαρίες art deco
εξυπηρέτηση που δεν πνιγεί από δήθεν ευγένεια
διαμονή 5 αστέρων, ζωή μονάστερη.
Μέχρι την αναχώρηση κάποιες προσδοκίες
ίσως επιτευχθούν.
Στο πιάνο, ένα κομμάτι σου θυμίζει
άλλες διακοπές, με άλλον, αλλού, κάποτε.
Πνίγεις στο δεύτερο κοκτέιλ την παρόρμηση
και δεν τηλεφωνείς μεσάνυχτα.